Dziennik, 27 lipca
Wczoraj miałem nie lada przygodę, którą muszę tu opisać choćby dla samego siebie. Od początku. Po ślubie z moją ukochaną Małgosią wróciliśmy razem w moje rodzinne strony, do wioski pod Białymstokiem, gdzie odziedziczyłem po babci starą chałupę. Wybór nie był zbyt wielki: w mieście nie mieliśmy nic wcześniej gnieździłem się kątem u siostry Justyny w kawalerce na obrzeżach Białegostoku, ściskając się z jej najstarszym synem. Justyna nieustannie narzekała na moją obecność; była zadowolona chyba tylko raz w miesiącu, gdy oddawałem jej niemal całą wypłatę, bo tak się umówiliśmy za dach nad głową.
Obowiązków miałem tam niemało: co weekend trzepałem chodniki, kołdry, ganiałem z jej dzieciakami po parku była ich trójka, od roku do sześciu lat. Jej mąż albo wiecznie pracował w innym mieście, albo doradzał się kolegów w osiedlowej knajpie. Niejeden raz znikał do własnych rodziców, żeby odpocząć od domowego harmidru. Małgosia dobrze o tym wszystkim wiedziała zresztą nie mogłem jej oszukać. Wiedziała, iż choćby z solidną wypłatą miałem kilka pieniędzy wszystko zostawało u mojej siostry.
Kiedy dopiero zaczynaliśmy z Małgosią, a ja postanowiłem trochę odłożyć na siebie, Justyna zrobiła taki raban, iż kilka brakowało, a wyrzuciłaby mnie z mieszkania. I adekwatnie tak się stało po dwóch tygodniach pakowałem manatki do pokoiku w akademiku, gdzie mieszkała Małgosia.
W wiosce powitali nas serdecznie. Ciągle spotykam tu osoby, które pamiętają mnie jeszcze z dzieciństwa, gdy spędzałem wakacje u babci. Nasza mama też mieszka na wsi, choć daleko, a rodzice Małgosi są jeszcze dalej, więc nie mieliśmy co liczyć na rodzinne wsparcie. Pobraliśmy się cicho, bez hucznych weselisk, Małgosia zatrudniła się w przedszkolu, ja w tartaku. Sąsiadka, pani Zofia, oddała nam w opiekę kozę sama już nie miała siły, w zamian za pół litra mleka dziennie. Potem przyszły kury, potem pojawiły się owce.
Nasze zarobki nie były imponujące, ale dzięki gospodarskim umiejętnościom i drobnym zamówieniom (Małgosia szyje naprawdę pięknie!), dawaliśmy sobie radę. Doczekaliśmy się też synka, trzyletniego Jasia. Najtrudniejsze lata już za nami.
Długo było spokojnie, aż Justyna ni z tego, ni z owego postanowiła nas odwiedzić. Nie widzieliśmy się, odkąd się wyprowadziłem. Dzieci urosły, jej mąż, zgodnie ze swoimi zwyczajami, pojechał do teściów nabrać sił. Szczerze powiedziawszy, miałem złe przeczucie od samego początku.
A ja też tu kiedyś mieszkałam! zadeklarowała Justyna na powitanie. Do babci przyjeżdżałam. Teraz chcę się wybrać nad Bałtyk! A dzieci pewnie zostawię wam na wsi.
Zbaraniałem. A kto będzie je pilnował? Ja całymi dniami w pracy, Małgosia też, czasem znika choćby na kilka dni szkolenia.
Przecież tu jest wieś, nic im się nie stanie! Same sobie poradzą zarzekała się siostra.
Nie mogłem uwierzyć w jej tupet. To może jednak zostaniesz z dziećmi? Ja Małgosi choćby nie zapytam, wiem jaka będzie jej odpowiedź.
Co się masz Małgosi pytać? Jesteś moim bratem! Powiedz jej, iż ma popilnować, i tyle!
To jeszcze nie wszystko. Justyna choćby nie chciała słyszeć, iż jej mąż się w to nie zaangażuje odpoczywa od rodziny. Tylko u nas odpoczywać się nie da…
Rozmawialiśmy, a jej dzieci już rozrabiały w najlepsze. Nagle rozległ się hałas. Wyglądam przez okno i widzę, jak dzieciaki ganiają po podwórku… za nimi biega wystraszony prosiak, którego wypuścili z chlewika! Zanim go złapałem, stratowali grządki z ogórkami i koperkiem. Potem zabrali się za kozę z koźlętami połowa kapusty poszła z dymem.
Byłem wściekły, Małgosia chodziła zapłakana. Dzieci nie robiły sobie nic z naszych upomnień. Przecież my tylko bawimy się z kózkami!, broniła ich Justyna.
Mój Jaś w życiu by tak nie zrobił mówiłem coraz bardziej podenerwowany.
Zaraz potem kolejny harmider dzieci Justyny postanowiły sforsować kurnik. Kolorowe kury, piękne, rasy od Zosi, zaczęły gdakać, kogut rzucił się na nich jak na lisa. O mało nie roznieśli całego kurnika.
Co tu za wieś! narzekała siostra. Totalny chaos!
Kogut robi swoje odpowiedziałem. Powiedz dzieciom, żeby nigdzie więcej nie łaziły.
To niech Małgosia urlop bierze i pilnuje! Przecież jak coś się stanie
Jeszcze nie podeszły do naszego psa! A koło wsi biega prawdziwy byk, zły jak osa. Krowy wracają wieczorem lepiej żeby wtedy siedziały w domu. Gęsi u sąsiadów groźniejsze niż nasz kogut… Wieczorem z domu nie polecam wychodzić.
Straszysz mnie specjalnie? dopytywała.
Uprzedzam!
Niedługo potem sąsiad przyprowadził jej najstarszego syna, bo ten Postanowił zapalić za stodołą! Przez miesiąc nie było deszczu, wszystko suche jak pieprz. Jakby wybuchł pożar?! Kim wy jesteście? rzucił sąsiad groźnie.
W końcu powiedziałem Justynie Dość tego. Zabieraj dzieci nad morze, tylko uważaj, żeby rekinów nie wystraszyły.
Po tej rozmowie Justyna się obraziła, zebrała dzieci i pojechała choćby nie pożegnała się porządnie.
Dziś, z dystansu, widzę wyraźnie: rodzina jest ważna, ale nie można ciągle poświęcać swojego spokoju i życia dla innych, zwłaszcza gdy nie ma wzajemności. Praca nad własnym szczęściem jest ogromnie trudna, a niektórzy zawsze będą chcieli wejść nam na głowę. Warto czasem jasno postawić granice i trzymać się ich, choćby gęsi gęgały najgłośniej na świecie.
