Tak weź go już na stałe! Po co te wszystkie ceremonie? rzuciła Agnieszka z irytacją, przerywając ciszę w małym mieszkaniu przy ul. Krakowskiej w Warszawie.
Zapomniałaś zapytać, co mam zrobić! odpowiedział tym samym tonem Michał, nie odrywając wzroku od porozciągniętego ręcznika.
Gdybyś choć raz w życiu zapytał, nie byłoby tego problemu! sparowała Agnieszka, przerywając wdech.
Gdyby mnie zapytałaś, zapytałbym! pstryknął Michał. Nie zależy to od ciebie!
Więc nie ty ustalasz, co mam robić i jak się zachowywać!
Nie masz sumienia wtrąciła Agnieszka, raniąc się. Dobrze, ale przynajmniej pomyśl o naszym synu!
A ja myślę? wykrzyknął Michał. Tak, myślę o nim więcej niż o tobie!
Nie tylko myślę, ale i go utrzymuję, wychowuję!
A ty możesz dalej grozić, iż wyjdziesz do pracy!
Wyjdę! krzyknęła Agnieszka. Gdy tylko coś znajdę!
Najpierw znajdź! odpowiedział bez zmiany tonu Michał. A potem otwórz usta!
Michał posłuchał chwilę podrapanego jęka Agnieszki, po czym wrócił do pakowania walizek.
Musisz zrozumieć, iż Kacper czuje się zraniony, bo ciągle jesteś z Kubą powiedziała Agnieszka spokojnie. A kiedy jesteście razem, choćby ja zauważam, iż dawajwięcej uwagi Kubie!
On jest starszy! Z nim jest co rozmawiać, a już chłopak zaczyna rozmyślać! Musimy pojąć, jakim człowiekiem się stanie! odparł Michał.
Czy los naszego własnego syna już cię nie interesuje? dopytała Agnieszka.
On wciąż jest mały! Zgodnie z prawem potrzebuje więcej uwagi matki niż ojca! Zajmij się Kacprem, dopóki nie dorośnie! Ja
Będę spędzać czas z bratem dokończyła Agnieszka, wtrącając słowa męża. Słyszysz? Z bratem! I przy tym lekceważymy własnego syna!
Nikt na nikogo nie pluje! zmarszczył się Michał. Poświęcam wszystkim czas! Ale nasz Kacper ma ojca, który zawsze jest blisko, a moja siostra wychowuje syna z mamą, nie z facetem! Dwie kobiety nie są tym, czego potrzebuje chłopiec w dwunastu lat!
Czy mam się zachowywać chłodno, kiedy dwie kobiety rozrywają psychikę mojego bratanka? Czy wtedy wyrośnie w prawdziwego mężczyznę?
Michał, mam przywołać moją mamę, żebyś zainteresował się Kacprem? wkurzyła się Agnieszka.
Odpływacie! ryknął Michał. Brakuje mi tylko twojej matki!
A Kacper? pytająca, jakby drapała węża w kieszeni, dodała Agnieszka.
Oczywiście zostanie ze mną! Nie masz mu nic do zaoferowania! odpowiedział z szyderczym uśmiechem. Myślałaś, iż rozstawiam ci bajkowe życie na alimentach? Nie zobaczysz! Będziesz sama płacić! Przynajmniej w końcu znajdziesz pracę, żeby nie siedzieć z niczym!
Agnieszka musiała tę nieprzyjemność przełknąć, bo Michał miał rację. Nie miała nic własnego, ambicje zgasły w trakcie małżeństwa, dyplomu już nie było. Po urlopie macierzyńskim nie wróciła już na uniwersytet.
Michał kontynuował pakowanie w milczącej ciszy.
Czy kupiłeś wszystkie te zabawki dla Kuby? przerwała Agnieszka, łamiąc ciszę. Myślałam, iż i Kacper dostanie coś
Ma już wystarczająco, odrzucił Michał, a Kuba nie ma na co liczyć, oprócz wujka!
Matka i siostra nic nie warte, a bratanka żałujemy! Zgubi się z nami!
Agnieszka nie wiedziała, co powiedzieć, więc podeszła, by pomóc mężczyźnie. Nagle z kartonu wypadła otwarta kartka.
Podniosła ją instynktownie, przeczytała tekst. Oczy jej się rozszerzyły, a kartka spadła na podłogę.
Michał, co to znaczy ulubionemu synkowi?
Kto ci wpycha nos w nie swoje sprawy? wykrzyknął Michał, odpychając ją. Zawsze wtrącasz się! Odejdź!
Odejdę mamrotała Agnieszka. Ale co to oznacza?
Boże, czy naprawdę możesz być tak sztywny? wykrzyknął Michał. Normalna kobieta już dawno by się domyśliła! A ty, z głową w chmurach, przysięgnij!
Agnieszka miała szansę stać się drugą żoną Michała, ale los miał dla niej pierwszą rolę. Dziecko, które miało być pierwszą żoną, nie chciało tej roli. Mieszkała z Michałem w wynajmowanym mieszkaniu rok, po czym zniknęła w nieznanym kierunku. Rodzice nie wiedzieli, gdzie zniknęła Wiktoria; przyjaciele i znajomi nie mieli pojęcia. Michał żałował krótko, adekwatnie wcale. Jak mówi stare przysłowie: Co ma piernik do wiatraka, to nie da się rozwiązać!
Rok później Wiktoria pojawiła się z dzieckiem na rękach. Z głośnym krzykiem rozeszła się wieść: urodziła dziecko z Michałem.
Plotki szumiały, iż Wiktoria przytłoczy go, wyciągnie alimenty, a może choćby go poślubi. Ale nie tak było. Wiktoria przyniosła koszyk z dzieckiem pod próg mieszkania, w którym mieszkali matka i siostra Michała. Do koszyka włożyła płaczliwy list: nie stać jej na utrzymanie, choruje, nie ma sił. Prosiła, by nie zostawić dziecka, czyli brata i wnuka.
Michała wezwano, by wyjaśnić sytuację.
A skąd ja mam wiedzieć? wzruszył ramionami. Może ktoś go gdzieś spotkał, przyniósł, a wy w to uwierzyliście! Zrobimy test, potem pomyślimy!
Test potwierdził, iż to syn Michała. Rozpoczęła się szczegółowa rozmowa.
Co mam zrobić z dzieckiem? Zaczynam dopiero biznes! narzekał Michał. Mam umowy, negocjacje, transakcje! Muszę też sam pracować, bo nie mam funduszy na cały zespół!
Co proponujesz? wykrzyknęła Anna Kowalska. Oddać własne dziecko do domu dziecka?
Wiadomo, iż jest nasz, wiemy też o Wiktorii. Nie zobaczymy się już z nią w mieście! wzruszył ramionami Michał.
Anna, wiemy! nalegała. Jak będziemy żyć, jeżeli nasz własny człowiek trafi do domu dziecka?
Przeżyję mruknął Michał. Życzę wam tego samego!
Nie masz sumienia, by oddać własne dziecko do domu dziecka! powiedziała siostra Łucja.
A co cię to obchodzi? Kto cię pyta? odpowiedział złośliwie Michał. Nie przyczajesz koniowi ogon, a potem sprzątasz!
Nie oddałabym swojego dziecka! odpowiedziała Łucja. Nigdy!
Miała dwadzieścia lat, zaczęła związek, zaszła w ciążę, po upadku doznała poronienia i diagnozy, iż nie będzie mogła mieć więcej dzieci. Dla niej macierzyństwo stało się bolesnym tematem.
Bzdura! odrzekła Anna Kowalska, kręcąc głową. jeżeli oddasz dziecko do domu dziecka, zemści się na tobie los! Nie zostanie ci nic ani biznesu, ani szczęścia, ani życia!
Dość! uderzył pięścią w stół Michał. Skoro wszyscy jesteście tu tak prawych i sprawiedliwych, a jeszcze człowiekolubni, rozwiążmy to tak: Łucja przyjmuje dziecko, ja znajdę pieniądze, wszystko załatwimy. Będziecie go wychowywać razem, a ja, jako dobry wujek, pomogę i będę uczestniczyć w wychowaniu!
Co to znaczy pomagać? zapytała Łucja.
Karmić! zakrzyknął Michał. Czy to jasne?
A jeżeli się ożenisz? dopytała Anna Kowalska.
Co się zmieni? wzruszył ramionami Michał. Będę dalej wspierał siostrę z bratankiem! Wszystko będzie w porządku!
Michał nie mógł odmówić, bo pieniądze płacił uczciwie i wystarczająco. Sam jednak przez trzy lata nie pojawiał się w domu. Gdy matka lub siostra pytały, tłumaczył, iż zajmuje się nie tylko biznesem, ale i prywatnym życiem. Wszystko zaczęło się od wesela, które zostawiło po sobie nieprzyjemny posmak, ale Michał wdmuchnął w uszy wszystkich to, co ich uspokoiło.
Po narodzinach syna Kacpra Michał się zmienił. Widząc, jak rośnie, niepokoiły go krzyki, a pamięć o Kubie wróciła.
Ten już dawno się rozkrzyczał! przypomniał sobie.
Zaczął jeździć do siostry i matki, by nawiązać kontakt z bratankiem. Ojcowskie uczucia, wywołane narodziną Kacpra, przelewały się na Kubę, bo tam było odbicie. Kacper pozostawał w tyle. Tak trwało osiem lat. Nie oznacza to, iż Kacper był całkowicie pozbawiony ojcowskiej uwagi dostawał ją od czasu do czasu. Według Michała to było wystarczające, ale on bardziej przyciągał się do Kuby. Cztery lata w życiu dziecka to duży okres i spora różnica. To, co można robić z chłopcem w dwunastu, nie pasuje do ośmiolatka. Z Kubą Michał już przeszedł wszystko, co trzeba było zrobić z Kacprem, więc nie było go już interesującego.
Agnieszka widziała, jak ich syn schodzi na drugi plan na rzecz bratanka. Ból, zazdrość, irytacja i oburzenie mieszały się w jej sercu, ale nie mogła nic zrobić. Została całkowicie zależna od męża finansowo. Gdy zaczęła myśleć o pracy, jedynie nisko płatne, mało wymagające zajęcia były jej dostępne. Była żoną biznesmena, przyzwyczajoną do wygody.
Nie mogę pracować jako sprzątaczka ani zmywarka! wykrzyknęła, wypuszczając serię ciętych uwag, mając nadzieję, iż mąż przypomni sobie o synu!
Czy to twój syn? zapytała zszokowana Agnieszka. Twój własny syn? Dlaczego go wychowuje twoja siostra?
Tak, Agnieszko, Kuba to mój syn! Łucja nie jest jego matką, ale wychowuje go jak własnego! I Kuba już wie, iż nie jest jej biologicznym dzieckiem! rzucił Michał, gniewny. Co jeszcze ode mnie chcesz?
Myślisz, iż to łatwe? Takie ciągłe przeskoki! westchnęła, przyciskając dłoń do czoła, wciągając głęboki oddech. Gesty zdradzały zagubienie i przytłoczenie.
Michał, może weźmiemy go razem? zaproponowała spokojnie. Niech bracia mieszkają razem! Postaram się być mamą dla Kuby. jeżeli mnie nie przyjmie, przynajmniej ojciec będzie zawsze blisko, a ty nie będziesz rozdarty między synami!
Czy jesteś gotowa przyjąć moje dziecko? zapytał nieufnie Michał.
Dlaczego nie? wzruszyła ramionami Agnieszka. Jestem gotowa go adoptować!
Trochę podstępnie, ale nie była pewna, czy poradzi sobie z przyjęciem obcego dziecka. Myślała, iż gdy obaj synowie będą razem, Michał poświęci im równą uwagę. A ona zadba, by każdy dostał miłość i troskę.
Michał rozmyślał tydzień, po czym podjął decyzję. Zabrał Kubę, uznał go oficjalnie za syna, a Agnieszka go adoptowała, jak obiecała.
Dbaj o nią! doradzała Anna Kowalska. To święta kobieta! Inna by cię już po diabelsku wygnęła! A ona zrozumiała, wybaczyła i przyjęła!
Patrząc na swoją żonę po takim czynie, Michał zobaczył w jej oczach prawdziwą miłość i wdzięczność. Kuba przyjął Agnieszkę jako matkę, choć nie od razu nazwała ją mamą. Minął rok, zanim tak mówił.
W końcu stworzyli zwykłą, szczęśliwą rodzinę.
