Kiedy stanąłem przed wyborem szkoły, chciałem mieć w ręku konkretny, pewny fach. Stal, maszyny, iskry – to mnie kręciło. Zawsze wolałem działanie niż siedzenie przed ekranem. Od małego majstrowałem z tatą w garażu. Poza tym dzisiejszy ślusarz to nie jest facet w brudnym roboczym ubraniu, który tylko macha pilnikiem. To zawód, który mocno się unowocześnił.
Szkoła daje teorię, ale najważniejsza jest praktyka. Uczymy się czytania rysunku technicznego – bez tego ani rusz, to nasz fundament. Na warsztatach poznajemy obróbkę ręczną i maszynową. Uczymy się ciąć, wiercić, gwintować, a także obsługiwać tokarki. Bardzo istotną częścią są też podstawy spawania oraz montaż gotowych konstrukcji. Każdy milimetr ma znaczenie, więc kluczowa jest dokładność i cierpliwość.
Na początku najtrudniejsza była… cierpliwość. Kiedy dostajesz kawałek metalu i musisz go idealnie spiłować do podanego wymiaru z dokładnością do części milimetra, ręce potrafią boleć. Największa satysfakcja jest wtedy, gdy widzisz efekt końcowy. Kiedy z surowego kawałka stali tworzysz działający mechanizm albo precyzyjny element maszyny, który idealnie pasuje do całości. Świadomość, że
Kiedy opowiadam kolegom, iż potrafię sam coś zespawać, naprawić, zaczynają patrzeć na to inaczej. Poza tym wielu z nich po liceach nie wie, co ze sobą zrobić, a ja już teraz mam propozycje pracy po zakończeniu szkoły.
Ślusarze są potrzebni w każdym zakładzie przemysłowym, w fabrykach samochodów, w stoczniach, na budowach, a choćby w lotnictwie. Ja planuję najpierw zdobyć doświadczenie w większej firmie produkcyjnej, a w przyszłości zrobić dodatkowe kursy operatora maszyn CNC (sterowanych numerycznie) i otworzyć własny warsztat. Dobry rzemieślnik zawsze zarobi na siebie.
Ósmoklasistom, którzy zastanawiają się nad wyborem szkoły branżowej radziłbym, żeby nie bali się pracy fizycznej i nie sugerowali się stereotypami. Ślusarstwo rozwija logiczne myślenie, wyobraźnię przestrzenną i daje ogromną niezależność. jeżeli lubisz widzieć realne efekty swojej pracy, masz sprawne ręce i nie boisz się wyzwań – to jest strzał w dziesiątkę.
Autorzy tekstu: Dawid Radajewski, Tadeusz Kunikowski








