Syn nie gotowy zostać ojcem… „Latawica! Niewdzięczna świnia!” — wrzeszczała matka na Natalię, ile …

Syn nie jest gotowy zostać ojcem…

Ladacznica! Niewdzięczna świnia! wrzeszczała matka na swoją córkę, Justynę, ile sił w płucach. I ten zaokrąglony brzuszek wcale nie hamował matczynej złości, wręcz przeciwnie dodawał jej ognia. Wynocha z mojego domu! I choćby się nie waż wracać! Żebym cię więcej nie widziała!

Matka naprawdę spakowała jej torbę i wystawiła Justynę za drzwi. To nie był pierwszy raz, kiedy za jakieś przewinienie córka lądowała na klatce schodowej. Ale ciąża tego matka nie mogła ani wybaczyć, ani zaakceptować. Justynie pozwolono wrócić tylko wtedy, gdyby wszystko załatwiła.

Zapłakana, z podręczną walizką pełną swoich największych skarbów, Justyna powlokła się do ukochanego zmieszanego chłopaka. Okazało się, iż Oskar choćby nie wyznał rodzicom, iż Justyna z nim zaszła. Matka Oskara od razu wypaliła: Czy jeszcze nie jest za późno, żeby coś z tym zrobić?. A oczywiście, już było za późno brzuszek Justyny mówił sam za siebie. Dziewczyna była w totalnym szoku i adekwatnie zgodziłaby się na wszystko, oby tylko ktoś ją przygarnął. Jeszcze miesiąc temu kategorycznie sprzeciwiała się pomysłom mamy, a teraz dręczył ją strach i rozpacz.

Mój syn nie jest gotów zostać ojcem stwierdziła z niebywałą stanowczością matka Oskara. Jest młody, a ty mu życie zniszczysz. Pomóc? Oczywiście, damy ci tyle, ile się da, ale… Zorganizowałam ci miejsce u koleżanki w ośrodku dla takich jak ty, niechcianych, ciężarnych frajerek.

W ośrodku przydzielili Justynie mały pokoik. Wreszcie mogła głęboko odetchnąć. Nikt jej nie wyzywał i nie pouczał, a psycholog pomagał przygotować się na narodziny. Gdy wreszcie w rękach znalazła maleńki zawiniątek swoją córeczkę, Justyna wpadła w panikę. Ale jak już ochłonęła, zaczęła się przyglądać temu cudzie własnemu dziecku, swojemu małemu światu.

Zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, tymczasem kierowniczka ośrodka oznajmiła jej bez ogródek: Musisz pilnie szukać nowego miejsca, twoje łóżko zajmie ktoś z listy. Justyna siedziała w pokoju z miesięczną Oliwią na kolanach i zastanawiała się, gdzie podzieje się z dzieckiem. Nie miała ani pieniędzy, ani dachu nad głową. Serce matki Justyny okazało się bardziej lodowate niż listopadowa Warszawa. choćby nie chciała spojrzeć na wnuczkę obie wykreśliła ze swojego życia.

No pięknie, Oliwko, taki nam się przytrafił Wigilii wieczór szepnęła Justyna do córeczki. Zawsze kochała ten czas, dzieciństwo spędziła na kolędowaniu, śpiewała głośniej niż wszyscy chłopcy z klatki i zawsze zbierała niezłe kieszonkowe była szybka, więc objeżdżała pół osiedla z paczką sąsiadów. Zachciało jej się poczuć te klimaty na nowo. A może by tak wrócić do kolędowania? Mam spokojne dziecko, zawinę ją na cebulkę, do siebie przyczepię i pójdę pośpiewać. Kto nie otworzy drzwi, niech mu gwiazdka z nieba

Następnego dnia po Wigilii Justyna wybrała spokojne, willowe osiedle gdzieś pod Warszawą, uznając, iż tam może coś wpadnie, a przy okazji się nie nadźwiga. Drzwi otwierano jej niechętnie przecież tradycja każe wpuszczać raczej mężczyzn z harmonijką niż samotną mamę z dzieckiem na piersi. Ale tam, gdzie ją wpuszczali śpiewała tak szczerze i ładnie, iż ludzie dawali jej i pieniądze, i pierniczki, i sernik, i choćby czekoladę dla małej. Szczególne wzruszenie wzbudzała widokiem niemowlaka. Ludzie domyślali się, iż jeżeli kobieta z dzieckiem kolęduje po domach, to ewidentnie los jej nie rozpieszcza.

Łazikowanie od drzwi do drzwi nie było łatwe. Jeszcze tylko do tej willi zajrzę i koniec. Może bogatsza rodzinka, może nie wyjdę z pustą ręką myślała, czując rosnącą pulę złotówek w kieszeni, która powoli koiła jej roztrzęsione nerwy.

Dzień dobry, mogłabym zakolędować? zapytała, gdy właściciel wpuścił ją do środka. Ale to, co stało się potem, zupełnie wprawiło ją w osłupienie. Mężczyzna zamiast rzucać komplementy lub narzekać na piosenkę, wpatrywał się intensywnie w twarz Justyny, potem na Oliwię. Nagle pobladł, zatoczył się na kanapę i usiadł, jakby zabrakło mu sił.

Magda? wyszeptał.

Słucham? Nie, ja jestem Justyna Musi mnie pan z kimś pomylić.

Justyna? Jesteś łudząco podobna do mojej żony A ta mała To dziewczynka?

Tak.

Miałem córeczkę Obie zginęły w wypadku samochodowym Kilka dni temu śniło mi się, iż wróciły żona i córka. I teraz pani Czy to się naprawdę dzieje?

Ja sama nie wiem, co powiedzieć

Wejdź proszę, rozgość się! Opowiedz mi swoją historię, bardzo cię proszę

Justyna na początku poczuła dreszcze nieznajomy wydawał się trochę zbyt emocjonalny. Ale potem pomyślała, iż w sumie i tak nie ma gdzie pójść. Weszła więc do przestronnego salonu, gdzie samotny mężczyzna najwyraźniej żył tylko wspomnieniami. Od razu zauważyła na ścianie zdjęcie kobiety z dzieckiem rzeczywiście, podobieństwo było uderzające

I wtedy Justyna zaczęła opowiadać swoją historię. Mówiła i mówiła, jakby całe życie czekała na kogoś, kto wysłucha ją, nie oceni, nie przerwie. Mężczyzna siedział w ciszy, chłonął każde słowo, co chwilę zerkał na słodko śpiącą Oliwię była taka spokojna, jakby odnalazła właśnie miejsce, które stanie się jej domem…Kiedy skończyła, w pokoju zaległa cisza, jakby czas zatrzymał się na moment. Wreszcie mężczyzna odchrząknął i odezwał się cicho, ale z wyczuwalnym wzruszeniem:

Los zabrał mi rodzinę, ale może przysłał mi was. Nigdy nie uwierzyłem w cuda, ale czy ty wiesz, iż śpiewałaś dziś dokładnie tę samą kolędę, której uczyła Magda naszą córeczkę?

Justyna poczuła, jak łzy cisną jej się do oczu, ale w sercu nie było już chłodu ani lęku. Po raz pierwszy od miesięcy ktoś naprawdę odnalazł ją pośród zimowej zawieruchy. W tej obcej willi znalazła nie pieniądze, a cichą obecność, szansę, by świat mógł być choć odrobinę mniej okrutny.

Oliwia przebudziła się, wyciągając rączkę ku światełkom na choince. Mężczyzna wstał, przyniósł dziecięcy kocyk wciąż jeszcze czekał na dawną właścicielkę i okrył nim dziewczynki. Podał Justynie kubek herbaty.

Nie musicie się już bać. Zostańcie dziś tutaj. Albo choćby dłużej. Dom pusty, kiedy nie ma w nim śmiechu Trzeba go znowu napełnić.

To była najcieplejsza noc od wielu miesięcy Justynę i Oliwię otuliła nie tylko puszysta kołdra, ale i zupełnie niespodziewana ludzka bliskość. Po raz pierwszy od dawna przy wigilijnym stole ktoś podzielił się z nią nie tylko opłatkiem, ale własnym sercem.

Za oknem, nad willą, rozbłysła pierwsza gwiazdka jakby tylko dla nich.