Bliźnięta?! wyrwało się z ust Jadwigi Stanisławówny.
Kobieta starała się ukryć niezadowolenie, ale wszystko wokół pulsowało podskórną irytacją. Aniela dobrze wiedziała, iż od teściowej nie ma co liczyć na odrobinę szczerości. Jadwiga nigdy jej nie akceptowała była przekonana, iż Aniela nie jest godna jej syna. Choć wszyscy mówili, iż to raczej Marcin jest trochę przyziemny dla takiej dziewczyny.
Aniela była sympatyczna i wykształcona; skończyła ekonomię jeszcze przed dwudziestymi trzecimi urodzinami i pracowała w sieci prywatnych przychodni. Pochodziła wprawdzie z niewielkiego miasteczka, ale jej ojciec kierował tam zakładem, a matka wykładała na lokalnej uczelni. Nie można jej było zarzucić braku kultury czy rozumu. Ale Jadwiga Stanisławówna i tak widziała w niej wiejską dziewuchę.
No, gratulacje Takie szczęście! Podwójne szczęście wymamrotała teściowa.
Nie zamierzała jednak w tym szczęściu uczestniczyć. Ciąża Anieli była kłopotliwa najpierw groźba poronienia, potem groźba wcześniejszego porodu. Aniela ciągle lądowała w szpitalu; bywało, iż tygodniami leżała na patologii ciąży. Marcin odwiedzał ją niemal codziennie, ale Jadwiga, mieszkająca na drugim końcu ulicy, ani razu nie pojawiła się w szpitalu.
Nie przyszła też, kiedy córeczki wypisywano do domu. Jakkolwiek Marcin ją prosił, przez pierwsze czterdzieści dni też nie pojawiła się na oczy.
A po co? A jeżeli coś im przeniosę? Infekcję na przykład? Nie! Niech podrosną, to babka przyjdzie w odwiedziny.
Dopiero gdy dziewczynki skończyły trzy miesiące, Aniela spotkała teściową koło sklepu Żabka. Jadwiga wyciągnęła sztywny uśmiech i syknęła przez zęby:
No i jak tam maleństwa?
Aniela odpowiedziała, uśmiechając się jednak szczerze:
Spaceruję z nimi! Wózek ogromny, ledwie się mieścimy w drzwiach. Ale cóż Dzieci muszą mieć świeże powietrze!
Jadwiga kiwnęła głową, szukając sposobności, by umknąć. Zauważyła jednak nagle znajomą Krystynę Kalinowską. Kobieta z daleka pomachała ręką i podeszła.
Jadziunia! Cześć, moja droga! To są twoje wnuczki?
A tak, Krysiu. Moje skarby!
Aniela pamiętała Krystynę z rodzinnych spotkań. Przywitała się nieśmiało.
Od razu dwie! Anielko, jak ty to zniosłaś? zachwycała się znajoma.
Anielka to twardzielka! podchwyciła z przesadą Jadwiga.
Aniela patrzyła na teściową oszołomiona chwilę wcześniej Jadwiga chciała przepaść jak kamień w wodę, a tu nagle pozowała na wzorową babcię. Obie starsze panie zaczęły trajkotać o euforii posiadania bliźniąt i jak to Jadwiga wszystkim pomaga. Aniela słyszała tyle nowości o swoim życiu, iż sama nie mogła wykrztusić słowa. Wreszcie Krystyna przypomniała sobie o jakimś pilnym banku i pożegnała się.
Jadwiga odczekała pół minuty, jej błogi uśmiech odpłynął jak rozwodniona kasza, rzuciła chłodne do widzenia i znikła za zakrętem.
Wieczorem Aniela wszystko opowiedziała Marcinowi. On tylko wzruszył ramionami.
Anielko, to moja matka. Ona choćby ze mną jako dzieckiem się nie zajmowała, za to potem opowiadała, jak krzątała się nad moimi zeszytami całe noce W rzeczywistości oglądała seriale, a do mojego dzienniczka choćby nie zaglądała. Albo niby z Leną spacerowała dla zdrowia dziecka trzy godziny, a prawda była taka, iż się malowała i układała włosy, a ja musiałem z siostrą chodzić po parku Nie przejmuj się. Proszę!
Aniela słyszała już te historie setki razy, a mimo to wciąż naiwnie się dziwiła, kiedy sama stawała się ich bohaterką.
***
Lata mijały, a stosunek Jadwigi do dzieci i wnucząt nie zmieniał się wcale. Aż nagle wydarzył się nieszczęśliwy przypadek. Jadwiga wychodząc z taksówki, omal nie sturlała się z chodnika i złamała nogę, co wywołało w jej głowie mistyczny przebłysk rozwiązania.
Zamieszkam u was oznajmiła synowi i synowej.
Aniela i Marcin wymienili spojrzenia, już wiedząc, jak się to skończy. Nie umieli jednak odmówić.
W domu wybuchł istny sabat. Przenieśli się z własnej sypialni do pokoju dziecięcego, ustępując miejsce kontuzjowanej teściowej. Jadwiga wymagała gotowania, sprzątania, kąpania, wymyślnych dań i obowiązkowych zakupów. Stała się trzecim, najbardziej kłopotliwym dzieckiem.
Dziewczynki miały dwa i pół roku. Aniela próbowała wrócić do pracy choćby na pół etatu, więc poszły do przedszkola. Codziennie rano trwała walka: płacz, tupot małych stópek, łapanie każdej poduszki, krzyki nie chcę do przedszkola!. Rodzice wyciągali je spod kołdry niemal jak senne zjawy, przepychając przez drzwi w zimowy świat.
Pewnego ranka, zanim wyszli, Marcin usłyszał dźwięk telefonu:
Mamo? Po co dzwonisz? Przecież jesteś w pokoju obok
Bo nie mogę wstać, mam złamaną nogę
Ale masz kule, mamo.
Cicho, Marcin. Tego, co chcę powiedzieć, nie muszę mówić na stojąco!
Słucham cię Mów szybko.
Nie podoba mi się, iż rano robicie taki hałas Nie mogę spać, biegacie, trzaskacie drzwiami, a wasze dzieci choćby nie zamykają ust!
Marcin zarumienił się ze złości. Podszedł do drzwi sypialni, otworzył je z hukiem i krzyknął:
jeżeli tak ci przeszkadzają dzieci, zostawimy ci je na cały dzień!
Jadwiga zamilkła przerażona. Tuż po tym wyprowadziła się z ich mieszkania choćby nie poczekała na ściągnięcie gipsu. Marcin nie żałował, ale Anielę gryzły wyrzuty sumienia. Nie chciała, by mąż pokłócił się z matką. Tylko co miała zrobić?
***
W piątki Aniela pracowała zwykle do południa. Zabierała dziewczynki, kupowały coś słodkiego i oglądały razem bajki w salonie. Tamtego dnia, rozrzuciła poduszki na podłodze, przygotowała popcorn, gdy nagle rozległo się pukanie do drzwi.
Aniela otwarła i ujrzała Jadwigę trzymającą za rękę małego Franka syna Leny.
Pani Jadwigo Co się stało?
Lena zostawiła mi go do wieczora, ale ja muszę pilnie coś załatwić! Zostań z nim półtorej godziny, dobrze?
Aniela była zaskoczona, ale Franek był spokojny, cichy kiwnął głową, choć spoglądał niepewnie w podłogę.
Franiu, posiedzisz z nami?
Chłopczyk cicho skinął głową. Kiedy Aniela podniosła wzrok, teściowa już była przy windzie.
O której wrócisz?
Maksymalnie za dwie godziny!
Nie pożegnała się nawet, po prostu zniknęła.
***
Marcin wrócił po siedemnastej. Gdy zobaczył Franka pałaszującego kotlety na ich kuchni, wytrzeszczył oczy:
Siema, Franek! Co tam? Wpadłeś w odwiedziny? A gdzie Lena?
Mały uśmiechnął się do wujka, Aniela westchnęła ciężko. Miała dość bycia kozłem ofiarnym, ale przecież trudno było nie mówić prawdy.
Przyprowadziła go twoja mama Tylko na dwie godziny. Ale nie wróciła
Kiedy go przyprowadziła?
Prawie pięć godzin temu
Marcin spojrzał na żonę z niepokojem.
A Lena wie?
Aniela przełknęła ślinę.
Nie pisałam jej Nie chciałam, żeby twoja mama miała kłopoty. To JEJ powierzyła dziecko.
Marcin zrobił się czerwony.
Aniela, ty masz dobre serce Ale to już przesada! Mamo choćby nie powiedziała ci, gdzie idzie?
Pokręciła głową. Marcin zadzwonił do siostry. Lena obiecała być jak najszybciej.
***
Dochodziła dwudziesta. Dzieci zajmowały się sobą w pokoju, a na kuchni Aniela, Marcin i Lena popijali po cichu herbatę.
Serio będziemy czekać na mamę? Dzieci spać wołają
Jeden dzień, niech położą się później. Z mamą trzeba wyjaśnić raz na zawsze.
Ledwie wypowiedział te słowa, rozległ się dzwonek. Aniela otworzyła drzwi.
No dobrze, odbiorę Franka! oznajmiła triumfalnie Jadwiga, jakby wracała z pola bitwy.
Aniela przełknęła ślinę. Zza jej pleców pojawiła się Lena i Marcin.
Mamo, wszystko okej z twoim sumieniem?
Jak wy się do matki odzywacie?!
Przestań, mamo. To mnie powierzyłaś Franka, nie Anieli Coś ty wyprawiała?!
Jadwiga aż się zaśmiała.
Oj tam, Lenka! Ona ma swoje bliźniaki, dzieci to nie problem. A ja miałam sprawę do załatwienia!
Marcin podszedł bliżej.
Jaką niby sprawę? Czemu jej nic nie zapytałaś?
Na Boga, o co tu pytać?
Marcin powtórzył:
Gdzie byłaś?
Wtedy Lena zaczęła się nerwowo śmiać.
Najpierw poszłaś pewnie do fryzjera rano miałaś dłuższe włosy. A potem chyba na manicure, bo lakier zmieniłaś z czerwonego na różowy
Jadwiga speszyła się, ale nie zdołała odpowiedzieć.
Naprawdę ci nie wstyd? powtórzył Marcin.
Jadwiga nie powiedziała nic. Przez chwilę trwała cisza, aż syn krzyknął:
Zjeżdżaj!
Marcin otworzył drzwi, chwycił matkę za ramię i wyprowadził ją, zamykając za nią z hukiem. Wziął głęboki oddech. Gdy odwrócił się, zobaczył łzy na policzkach żony. Razem z siostrą próbowali ją pocieszyć.
Aniela czuła tylko ból i żal. Ale miała też świadomość, iż Jadwiga nie ceniła choćby własnych dzieci, więc to nie jej wina. Chciała być dobra, ale wiedziała już, iż nie każdemu da się przypodobać.
Od tego czasu kontakt z teściową niemal ustał. Marcin i Lena pomagali matce tylko, jeżeli musieli. Jadwiga długo oburzała się na ich zachowanie, ale ostatecznie potrzeba bycia w rodzinie zwyciężyła. Z wnukami kontaktu już nie nawiązała.
Raz tylko Aniela, przeglądając czat rodzinny, (w którym milczała od miesięcy), zobaczyła zdjęcia wszystkich trzech wnucząt pod napisem: Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Babci! Dla tych, co naprawdę wychowali wnuki! Aniela uśmiechnęła się z goryczą. Ale wieczorem Marcin i Lena zrobili z tego żart, przy którym aż trudno było się nie śmiać choć w środku wciąż coś bolało.