Szczęśliwi Zawsze się Uśmiechają

Opowiadam o Paulinie, która codziennie wpatrywała się w okno swojego małego mieszkania przy ulicy Jana Pawła II w Krakowie. Za oknem szło letnie, lekko przytłumione deszczowe drżenie, a słońce już odzywało się zza szarych chmur. Paulina właśnie wróciła z pracy i postanowiła przygotować kolację, kiedy w myślach zaczęła rozważać losy swojej jedynej córki, Jadwigi.

Kiedy Jadwiga dorośnie, pewnie znajdzie chłopaka. Ten jednak nie podoba mi się rozmyślała Paulina. Ten Dariusz jest starszy, ma w sobie coś niejasnego, nie patrzy mi prosto w oczy. Jak mam to powiedzieć Jankowi? Po raz pierwszy naprawdę się zakochała, a ja, jeżeli ją zdradzę, stanę się jej największym wrogiem. Próbowałam podpowiadać, iż Dariusz nie jest jej przyszłością, ale ona nie przejęła się moimi uwagami. Gdyby tylko wiedziała, co mam na myśli

Paulina wychowała Jadwigę sama, nigdy nie była zamężna. Takie były jej losy. Na trzecim roku studiów spotkała się z Władkiem, również studentem. Nie ukończył studiów został wykreślony pod koniec trzeciego roku. Paulina poczuła, iż może spodziewać się dziecka i postanowiła mu to wyznać.

Nie wymyśliłam nic więcej odparł Władek, skąd mam wiedzieć, iż to moje? Nie chcę dzieci rzucił i odszedł.

Paulina była w szoku. Nie zdążyła wytłumaczyć mu, iż oprócz niego nie ma nikogo w swoim życiu. Władek po prostu zniknął, nie patrząc już w jej stronę, szukając innych dziewczyn. niedługo potem został wykreślony.

Gdy Paulina przytuliła się w swoim pokoju i płakała, przyszła matka, Ania, i zapytała:

Co się stało, córeczko?

Władek mnie zostawił a ja jestem w ciąży wyznała Jadwiga.

Co? A ile razy cię ostrzegałam, żebyś myślała rozważnie! Jesteś na trzecim roku, skończ studia, nie bądź matką w tak młodym wieku. Nie pomożę ci, nie licz na mnie powiedziała surowa Ania. Idź do szpitala, porozmawiaj z lekarzem, jesteś już dorosła i musisz ponosić konsekwencje swoich decyzji.

Ani spojrzenie przeszyło Jadwigę bardziej niż słowa. Zrozumiała, iż wsparcia nie będzie, więc już następnego dnia udała się do przychodni. W poczekalni siedziała młoda kobieta z zaokrąglonym brzuchem, przy niej sześcioletnia dziewczynka. Gdy drzwi się otworzyły, matka wstała, trzymając brzuch:

Poczekaj, kochanie, zaraz wrócę.

W środku, przy łóżku, czekała Jadwiga. Dzieciom w szpitalu gwałtownie nudno, więc mała dziewczynka zaciekawiona rozejrzała się po ścianach, po czym spojrzała na Paulinę. Malutka, z piegami na nosie, uśmiechnęła się do niej.

Ciociu, dlaczego jesteś smutna? Czy coś cię boli?

Nie, nic nie boli Paulina nie chciała wyjść na jaw z problemem.

Masz dzieci? zapytała dziewczynka.

Nie

Szkoda, bo moja mama mówi, iż dzieci to szczęście. Ja jestem jej szczęściem, choć czasem się wygłupiam, a ona mnie gani, ale i tak mówi, iż jestem jej radością. Mówi też, iż zawsze trzeba się uśmiechać i nie płakać. Wczoraj Mikołaj pociągnął mnie za warkocz, płakałam, a mama kazała się uśmiechnąć. Uśmiechnęłam się, a on podarował mi cukierka. Teraz znów się przyjaźnimy.

Uśmiech Pauliny rozświetlił się. Dziecięca szczerość potrafi rozgrzać serce. Pomyślała:

Co tu robię? Dobrze, iż Władek mnie zostawił, a matka nie popiera. Nie zamierzam się poddawać.

Wtedy wyszła matka dziewczynki, przywitała się z Pauliną i złapały się za ręce. Ciepło ich gestu sprawiło, iż Paulina wyrwała się z przychodni, jakby szła w pośpiechu. Znalazła się przed domem swojej babci, Katarzyny, matki ojca Jadwigi. Po rozwodzie z ojcem Ania nie utrzymywała kontaktu ze teściową, ale Paulina często odwiedzała babcię, która kochała swoją wnuczkę.

Przyjdź, kochanie. Niech mama się sprzeciwi, ja ci pomogę. Możesz mieszkać u mnie. Poradzisz sobie, nie będziesz sama. Nie musisz się wciągać w grzech, później podziękujesz mi powiedziała babcia, układając dłonią po głowie Jadwigi.

Paulina wróciła myślami do tych słów i wypowiedziała głośno:

Babciu miała rację. Jadwiga jest moim szczęściem, moim życiem, moją radością. Nie wyobrażam sobie życia bez niej.

W tym momencie usłyszała dźwięk zamka w drzwiach Jadwiga wróciła. Otworzyła drzwi i zobaczyła matkę, łzy wciąż spływające po policzkach.

Co się stało? zapytała Ania, przytulając ją i siadając przy stole w kuchni.

Dariusz? dopytała Jadwiga, i od razu wybuchła płaczem.

Tak odpowiedziała, i łzy napłynęły jej ponownie.

Paulina nie wiedziała, co zrobić. Podniosła szklankę wody, a Jadwiga wypiła. Ania położyła rękę na jej ramieniu i mocno przytuliła. I choć sama chciała płakać, nie mogła powstrzymać łez. Nie wiedziała, ile minęło czasu, ale dziewczynka w końcu uspokoiła się, oczy obrzęknięte od łez.

Dariusz okazał się żonaty. Jego żona mieszkała w Gdańsku. Paulina przy spotkaniu z Dariuszem zauważyła, iż jest zamknięty w sobie, niechętny do odpowiedzi. Intuicja nie myliła się coś ukrywał. Jadwiga w końcu wyznała po kolejnych płaczkach:

Mamo, on jest żonaty.

Nie zauważyłaś tego? zapytała Ania.

Nie, bo nie powiedział mi o tym. Jego żona przyjechała niespodziewanie i odnalazła naszą korespondencję w telefonie, zobaczyła mój numer i zapisała go.

Paulina nie widziała w tym tragedii, a raczej pewnego ulgi. Czuła, iż Dariusz jest szemrany, ale wierzyła, iż Jadwiga jeszcze spotka prawdziwą miłość.

I co? dopytała Ania.

Zadzwoniła, chciała się spotkać, poszliśmy do kawiarni. Nie powiedziała mu nic o nas, a żona Dariusza, sympatyczna, poprosiła, by zostawił jej męża w spokoju opowiadała Jadwiga, łkając, ale już nie tak mocno.

Nie obwiniaj się, kochanie, on to tylko kombinator. Gdybyś wiedziała, iż jest żonaty, nie zostałabyś z nim pocieszyła matka.

Oczywiście, iż nie. Powiedziałam jego żonie, iż nie będę już z nim rozmawiać, i wpisałam go na czarną listę dodała Jadwiga.

Dobrze zrobione, córko przyznała Ania.

Jednak Jadwiga znów zaliczyła łzy.

Mamo, chcę ci jeszcze coś powiedzieć Jestem w ciąży wyszeptała.

Jaki masz termin? spytała spokojnie Ania, a wspomnienia wypłynęły z głębiny.

Około dwóch miesięcy szepnęła.

Te słowa przenikały serce matki jak ostry nóż. Wszystko się powtarzało. Spojrzała na swoją dorosłą córkę, której życie zależało od wsparcia.

Nic nie martw się, wszystko będzie dobrze. Poradzę ci, pomogę. To twoje dziecko, mój wnuk albo wnuczka, kochamy je razem. zapewniła Ania.

Mamo, jesteś najwspanialszą wyznała Jadwiga.

Nie martw się, damy radę dodała matka.

Kilka miesięcy później Paulina zobaczyła Jadwigę z małym chłopczykiem w różowym opakowaniu, przewiązanym niebieskim wstążką. Przyjechali do domu, a wnuk otoczyli balonami i kwiatami. Babcia Katarzyna przygotowała pokój dla wnuczka: łóżeczko, wózek i mnóstwo grzechotek. Paulina i Jadwiga uśmiechały się do siebie, bo szczęście wypełniło ich dom. Bo szczęśliwi zawsze się uśmiechają.