SZCZĘŚLIWY PRZYPADEK… Dorastałem w niepełnej rodzinie – bez taty. Wychowywały mnie mama i babcia. Potrzebę ojca poczułem już w przedszkolu. A w podstawówce!.. Strasznie zazdrościłem rówieśnikom, którzy dumnie spacerowali za rękę ze swoimi wysokimi, silnymi ojcami, bawili się, jeździli na rowerach, samochodach. Najbardziej bolało mnie, gdy któryś ojciec przytulał swoją córkę lub synka, brał na ręce, a oni śmiali się, śmiali… Boże, patrząc na to z boku, myślałem: „Co za szczęście!..” Swojego ojca też widziałem… Ale tylko na jednej, jedynej fotografii, gdzie uśmiechał się jak wszyscy ojcowie… ale nie do mnie!.. Mama mówiła, iż tata jest polarnikiem. Mieszka daleko…, bardzo daleko na północy, tak daleko, iż choćby przyjechać nie może. Wyjechał, pracuje tam, ale prezenty na urodziny wysyła regularnie. W trzeciej klasie, z gorzkim rozczarowaniem, zrozumiałem, iż nie mam żadnego ojca-polarnika… Nigdy go nie było! Przypadkiem usłyszałem, jak mama powiedziała babci, iż nie ma już siły okłamywać dziecka i dawać prezenty w imieniu ojca, który tak naprawdę nas zdradził. Mimo iż żyje dostatnio, nigdy nie zadzwonił do synka, nie pogratulował ani z okazji urodzin, ani na Boże Narodzenie. „Artuś tak kocha te święta!… Bo to jedyne dni, gdy czuje choćby odrobinę wsparcia, choćby dalekiego i magicznego, ale swojego.” I wtedy przed urodzinami powiedziałem mamie i babci, iż nie chcę żadnych prezentów na moje ulubione święta „od taty”, którego nie ma. „Po prostu upieczcie mi mój ulubiony tort ptasie mleczko i tyle.” Żyliśmy bardzo skromnie za dwie nieduże pensje – mamy i babci. Więc gdy zostałem studentem, dorabiałem jako magazynier na dworcu i w sklepach. Kiedyś sąsiad Sławek zaproponował mi zastępstwo w roli Świętego Mikołaja w przedszkolach i rodzinach przed świętami. Przedszkoli od razu odmówiłem. Wydawało mi się to trudne, bo trzeba grać całe przedstawienia i występować z Śnieżynką. Ale na pojedyncze wizyty domowe w wyznaczone dni zgodziłem się. Sławek przekazał mi zeszyt z wierszykami, zagadkami i adresy klientów. Repertuar był prosty, łatwo go zapamiętałem – to nie egzamin z wytrzymałości materiałów. Ale lęk przed wpadką mi przeszkadzał. Jednak pierwszy „placuszek”, ku mojemu zaskoczeniu, wyszedł dobrze. Gdy wieczorem wróciłem po kolejnych wizytach do dzieci, byłem zmęczony, ale dumny z siebie, iż nie spaliłem występu, a licząc zarobek, prawie zatańczyłem z radości. Za pół roku dźwigania skrzynek i worków w weekendy tyle nie zarabiałem! Od tego czasu co zimę „mikołajowałem”, a w wakacje łapałem fuchy na studenckich brygadach budowlanych. Póki studiowałem, życie prywatne nie układało mi się – nie miałem na to czasu. Sami rozumiecie: nauka, przypadkowe prace. Dziewczyny były, ale do ślubu nie dochodziło. „Skończę studia, zdobędę prestiżową pracę, porządne zarobki, urządzę mieszkanie… Wtedy będę myślał o rodzinie.” – marzyłem. I gdy skończyłem uczelnię, już pracując jako inżynier na nieza wysokim stanowisku, postanowiłem kupić używany samochód z zagranicy. W domu było już średnio, ale na auto ciągle brakowało, a tak chciałem mieć swój pojazd. Wtedy znów zdecydowałem zostać Mikołajem. Mama wyciągnęła z szafy mój strój mikołajowy, zdjęła folię i odświeżyła. Dodała mnóstwo brokatu – kostium lśnił. A rozczesana biała broda bardzo mi się spodobała – doskonale ukrywała twarz. Przykleiłem gęste brwi i patrząc w lustro byłem zadowolony. A mama westchnęła i mówi cicho: – Artuś, czas już, żebyś miał swoje dzieci, a ty wciąż bawisz cudze. – Spokojnie, jeszcze zdążę – machnąłem ręką. – No, życz mi szczęścia, kochana, pa! – i pocałowałem ją w policzek, po czym ruszyłem zarabiać. Tydzień przed świętami wrzuciłem ogłoszenie do lokalnej gazety i spadło mi piętnaście zgłoszeń. Po wizytach pod sześcioma adresami, wykreśliłem je z listy, przeczytałem następny: „ul. Sadowa 6, m. 19”. Wysiadłem z autobusu i ruszyłem pod wskazany dom. Sadowa – to prawie obrzeża miasta – słabo oświetlona. Ale nie szukałem długo szóstki. Wszedłem na drugie piętro i zadzwoniłem. Otworzył chłopiec lat pięć-sześć. – Na polanie pod lasem mieszkałem w leśnej chatce… – zacząłem rutynowo. Ale chłopiec mi przerwał: – My nie wzywaliśmy Mikołaja! – A ja nie czekam na zaproszenie, sam przychodzę do grzecznych dzieci – odpowiedziałem, choć lekko się zgubiłem. – Mama, tata są w domu? – Nie. A mama poszła do sąsiadki, babci Toni, zrobić zastrzyk. Zaraz wróci. – A jak masz na imię? – Artur. „No proszę, imiennik!” – pomyślałem, zaskoczony. Ale nie mogłem przecież powiedzieć, iż też jestem Artur. Jestem przecież Mikołajem! – Arturku, gdzie wasza choinka? – W moim pokoju. Wziął mnie za rękę i poprowadził do swojego pokoiku, który – jak cały skromny lokal – urządzony był bardzo prosto. Na stoliku przy łóżku, zamiast choinki, w trzylitrowym słoju stała gałązka świerku zdobiona malutkimi ozdobami i kolorową girlandą. Obok stały dwa zdjęcia w identycznych ramkach – mężczyzny i kobiety. Przyjrzałem się uważnie i… Zamarłem z wrażenia… Ze zdjęcia patrzyłem na siebie! „To niemożliwe!..” Przyjrzałem się raz jeszcze. Wszystko się zgadza… W lewej ramce była moja fotografia z czasów studiów, w wiatrówce. A po prawej – dziewczyna – Lena Górska. Z nią poznałem się kiedyś latem na studenckiej budowie. Tylko jej zdjęcie było już dorosłe. Patrzyły na mnie miłe, ale smutne oczy pięknej, bardzo podobnej do dawnej wesołej Leny. – Kto to? – spytałem z przejęciem, nie poznając własnego głosu. – To mama. – Twoja?.. – Moja. – Ma na imię… Lena? – wypaliłem. – Ojej, zgadł pan! To pan naprawdę jest Mikołajem? Ja myślałem, iż nie istnieje! – A kto to? – wskazałem palcem na własną twarz, już przeczuwając, iż Artur jest moim synem. – To mój tata! On prawdziwy polarnik! Wyobraźcie sobie, żyje i pracuje na wielkiej krze! Mama mówiła, iż wyjechał bardzo dawno, gdy byłem bardzo mały. Dlatego nigdy go nie widziałem… ani nie pamiętam. Ale zawsze przysyła mi prezenty na urodziny i święta. I w te święta znajdę pod poduszką jego prezent. Mikołaj uwielbia je tam chować. Byłem w szoku, przypominając sobie dzieciństwo i „tatę-polarnego”. Czy wszystkie mamy wysyłają takich ojców na biegun północny? I ja wśród tych „niedobrych”? Ogarnął mnie ból, jakby los ugodził mnie w serce. Wspomniałem nasz intensywny, ale krótki romans z Leną… Na pożegnanie wymieniliśmy telefony. Ale zaraz po powrocie nie zadzwoniłem, a po kilku dniach skradziono mi komórkę. Często o niej myślałem. Ale nauka, spotkania z kolegami i dziewczynami jakoś wyparły Lenę z codzienności… A ona okazało się mieszka w tym samym mieście! I nie tylko mnie nie zapomniała, ale samotnie wychowuje naszego syna, a moje zdjęcie postawiła obok swojego. Chciałem już powiedzieć Arturowi, iż jestem jego ojcem, gdy drzwi się uchyliły i weszła Lena: – Synku, przepraszam, iż się spóźniłam. Babci Toni musieli wezwać pogotowie i zabrać ją do szpitala. Zobaczywszy mnie, zawołała w zdumieniu: – Ojej, my nie zamawialiśmy Mikołaja! Łzy szczęścia i wzruszenia popłynęły mi po policzkach. Zdjąłem czapkę z brodą, zerwałem puszyste brwi… – Artur?! – zdziwiła się Lena. I osłabiona, usiadła na pufie w przedpokoju. Siedziała i rozpłakała się tak głośno, iż Artur lekko się przestraszył. Ale Lena gwałtownie się opanowała przy synu. Powiedziałem mu, iż przyleciałem z Północy i zostałem Mikołajem, by zrobić niespodziankę jemu i mamie. Artur był przeszczęśliwy. Śmiał się, śpiewał, recytował nam wiersze. Odpoczywał i znowu czytał wiersze, trzymał nas za ręce, jakby bał się, iż znów na długo odlecę. O prezencie choćby nie pomyślał. Przecież wiedział, iż Mikołaj na pewno włoży prezent taty pod poduszkę. Artur zasnął, a my z Leną rozmawialiśmy do rana, jakby nie było tych lat rozłąki. Rano pobiegłem po kolejny prezent i dopiero wtedy zauważyłem, iż pomyliłem adres. Wszedłem do numeru 6A, a powinienem do 6. W nocy nie dostrzegłem tej literki „A” i wszedłem do nie tego mieszkania. A tak naprawdę – DO TEGO – najbardziej adekwatnego dla mnie domu!!! „Co za szczęśliwy, przełomowy przypadek” – myślałem, uśmiechając się. Teraz jesteśmy we troje! Jesteśmy bardzo szczęśliwi! A mama i babcia nie mogą nacieszyć się wnukiem i prawnukiem – Arturem Arturowiczem!..