Pani Halina Rudzik z ulicy Modrzewiowej w Tarnowie od dwóch lat prowadziła zeszyt w kratkę, w którym zapisywała, czego jej ubyło z balkonu. Ścierka w niebieskie paski – zniknęła w maju. Jedna klapka, prawa, kupiona za dwadzieścia dziewięć złotych w markecie przy rondzie – zniknęła w czerwcu. Miś pluszowy wnuczki, którym straszyła całą rodzinę przez tydzień, bo dziecko płakało co wieczór.
W bloku przy Modrzewiowej mieszkało sto dwadzieścia rodzin, a złodziej działał tylko nocą. Ktoś winił dozorcę. Ktoś podejrzewał chłopaków spod sklepu nocnego. Pani Halina, mając sześćdziesiąt trzy lata i emeryturę po księgowej, uparła się, iż sama to rozwikła, bo policja na zgłoszenie o zaginionych skarpetkach tylko wzruszała ramionami.
Kupiła kamerę na podczerwień za sto siewdziesiąt dziewięć złotych, taką do monitoringu ogródka działkowego, i przykleiła ją taśmą do framugi okna kuchennego. Trzy noce nic. Czwartej nocy, o wpół do trzeciej, na nagraniu pojawił się gruby rudy kocur, który przeszedł przez parapet sąsiadki z parteru, zerknął w kamerę, jakby dokładnie wiedział, iż tam jest, i zniknął z jedną skarpetą w pysku.
Kot nazywał się Kajtek i należał do pana Edmunda Wojciechowskiego, emerytowanego elektryka z drugiego piętra, który twierdził, iż Kajtek "śpi jak kamień od dziewiątej wieczorem". Kiedy pani Halina pokazała mu nagranie na telefonie w klatce schodowej, pan Edmund najpierw się roześmiał, a potem spoważniał, bo rozpoznał na filmie firankę, która zniknęła mu z pralni piwnicznej trzy tygodnie wcześniej.
Zaczęli razem, uzbrojeni w latarkę i reklamówkę z Biedronki, przeszukiwać piwnicę pana Edmunda. Za starą pralką Frania, którą trzymał "bo szkoda wyrzucić", znaleźli kryjówkę. Sto siedemdziesiąt cztery przedmioty leżały tam ułożone w warstwach, jakby ktoś je sortował: skarpetki, jedna rękawiczka dziecięca, kapeć w kropki, dwie ściereczki kuchenne, plastikowa łyżka do butów, gumowa piłeczka i owa firanka, teraz cała w kurzu i sierści.
Sąsiedzi zeszli się na klatkę, gdy wieść się rozniosła – pani Krystyna z czwartego piętra przyniosła choćby swój zaginiony ręcznik plażowy w słoneczniki, rozpoznała go po dziurze wypalonej papierosem. Pan Edmund, czerwony jak burak, tłumaczył się, iż nigdy by nie pomyślał, bo Kajtek jadł tylko suchą karmę i nigdy niczego nie przynosił w dzień. Ktoś zasugerował, iż kot może cierpieć na coś w rodzaju kociego zbierania, o czym czytał w internecie, ale nikt się tym specjalnie nie przejął – zbyt zabawna była myśl, iż trzyletni rudzielec z drugiego piętra terroryzował cały blok skuteczniej niż jakikolwiek włamywacz.
Największy połów Kajtek przyniósł w noc świętego Marcina, kiedy sąsiedzi akurat piekli rogale na klatkowym spotkaniu i zostawili balkony otwarte z powodu zapachu ciasta wypełniającego cały korytarz. Rano w kryjówce za pralką leżało jedenaście nowych przedmiotów naraz, w tym jedna rękawica kuchenna w kwiatki i sznurowadło wyciągnięte wprost z buta stojącego przy wycieraczce.
Pani Halina, zamiast się złościć, zaczęła robić zdjęcia znalezisk i wywieszać je na tablicy ogłoszeń przy windzie, żeby każdy mógł odebrać swoje. Kartka głosiła: "Znaleziono u kota z 2. piętra – proszę odbierać za pokwitowaniem u pana Wojciechowskiego". Śmiali się z tego przez cały tydzień, choćby listonosz przystawał, żeby przeczytać.
Ale pod śmiechem był i drugi wątek, o którym mało kto mówił głośno: pan Edmund od śmierci żony w zeszłym roku rzadko wychodził z mieszkania, a teraz codziennie stał w klatce, oddając ludziom rzeczy, gadając, przepraszając, częstując cukierkami z szuflady. Kajtek, sam nie wiedząc o tym, zmusił swojego samotnego właściciela do rozmów, jakich ten nie prowadził od miesięcy.
Miesiąc później, gdy lista znalezisk się wyczerpała, a Kajtka zamknięto na noc w sypialni z miską wody i zabawką na sznurku, żeby miał czym się zająć, w bloku zapadła cisza inna niż wcześniej – nie pusta, tylko spokojna. Pani Halina zamknęła swój zeszyt w kratkę na ostatniej stronie, dopisała: "Sprawa zamknięta, złodziej zresocjalizowany, dowody oddane właścicielom" i schowała go do szuflady z rachunkami za prąd.
A firankę, tę z piwnicy, uprała, uprasowała i zawiesiła z powrotem u siebie w kuchni, bo nikt się po nią nie zgłosił – należała, jak się okazało, do lokatorki, która wyprowadziła się trzy lata wcześniej i zostawiła klucz u administracji. Kajtek, kiedy raz jeszcze udało mu się wymknąć przez uchylone okno, wrócił bez łupu. Usiadł na parapecie pani Haliny, popatrzył na firankę, jakby ją rozpoznawał, i po prostu wszedł do środka, żeby się przespać na kaloryferze.
