Tajemnica drugiej rodziny: dramat w Giżycku

Telefon zadzwonił wieczorem.

Głos był kobiecy, obcy i zimny.

– Wiesz, iż twój mąż ma drugą rodzinę? Ma syna, Bartek się nazywa – powiedziała.

Rozłączyłam się od razu.

Nazywam się Katarzyna.

Mój mąż to Krzysztof.

Mieszkamy w Giżycku.

Mieliśmy dwie córki i spokojne życie.

Krzysztof nazywał dziewczynki swoimi księżniczkami.

Rozpieszczał je bardziej niż ja.

Kochałam go całym sercem.

Myślałam, iż on też mnie kocha.

Ostatnio jednak zmienił się.

Był nerwowy, krzyczał na dzieci.

Zapytałam, co się dzieje.

– Problemy w pracy, Kasia – machnął ręką.

Nie uspokoiło mnie to.

Napięcie w domu rosło każdego dnia.

Zdecydowałam się z nim poważnie porozmawiać.

Wtedy zadzwonił ten telefon.

Nieznajoma kobieta powiedziała o synu imieniem Bartek.

Stałam jak sparaliżowana.

Czy to możliwe?

Mój Krzyś ma drugą rodzinę?

Czekałam na jego powrót jak na wyrok.

Gdy wszedł, nie wytrzymałam.

– Krzysiu, kim jest Bartek? – spytałam przez łzy.

Zbladł natychmiast.

Zaczął coś niezrozumiale mówić.

– jeżeli nie powiesz prawdy, sama się dowiem! – krzyknęłam.

Opadł na krzesło, zakrył twarz rękami.

Zaczął mówić.

Trzy lata temu miał romans z koleżanką z pracy.

Zaszła w ciążę.

Prosił, żeby usunęła dziecko.

Przysięgał, iż kocha mnie i córki.

Ona jednak urodziła.

Chciała go szantażować dzieckiem.

Urodził się syn, Bartek.

– Ona jest złą matką – tłumaczył Krzysztof.

– Nie mogłem pozwolić, żeby trafił do domu dziecka.

Słuchałam go jak sparaliżowana.

Świat się walił.

Jak mogło nam się to zdarzyć?

Mimo wszystko kochałam go.

Pamiętałam, jak czytał córkom bajki co wieczór.

Łzy płynęły, ale podjęłam decyzję.

– Spróbujemy to naprawić – powiedziałam cicho.

Minęły tygodnie pełne ciszy i napięcia.

Spotkałam przypadkiem koleżankę ze studiów.

Pracowała w domu dziecka w Giżycku.

Usiadłyśmy w kawiarni na rozmowę.

To, co usłyszałam, zmieniło wszystko.