Zosiu, Ty chyba postradałaś zmysły! Ty masz czterdzieści pięć lat! Twój dorosły syn jest w wojsku! A Ty bierzesz na siebie niemowlaka?! I to jeszcze z takim bukietem chorób? Przecież Ty będziesz już staruszką, kiedy pójdzie do szkoły! On Cię wykończy i do grobu wpędzi!
Zofia spokojnie układała maleńkie kaftaniki do torby.
W kuchni szalała jej najbliższa przyjaciółka, Halina.
Zosiu, ocknij się! Przecież miałyśmy razem jechać do Włoch! Chciałyśmy zaczynać żyć dla siebie! Dopiero co rozwiodłaś się z tym pijakiem i zaczęłaś oddychać pełną piersią! Po co Ci taki ciężar? Dziecko z porażeniem, z wadą serca, przecież to wyrok na całe życie!
Zofia zapięła zamek torby i spojrzała na przyjaciółkę. W jej oczach był smutek, ale i spokój.
Halinko, ja go zobaczyłam. W domu dziecka, kiedy z wolontariuszami zawoziliśmy pieluchy. Leżał sam w kącie i choćby nie płakał. Tylko patrzył w sufit. I miał takie oczy, Halinko jak dorosły, który wszystko już pojął i pogodził się z losem. Ja nie mogłam stamtąd odejść. Zrozumiałam, iż jeżeli teraz odwrócę się na pięcie, już nigdy nie będę mogła spokojnie oddychać.
Chłopczyk miał na imię Antoś. Osiem miesięcy.
Matka zostawiła go po urodzeniu. Lekarze mówili warzywo, nie ma szans.
Zofia zabrała go do domu.
I zaczęło się piekło, które przewidywała Halina.
Antoś nie spał nocami. Krzyczał z bólu, z powodu skurczy. Zofia nauczyła się robić masaże, zastrzyki, zakładać sondę do karmienia.
Odeszła z dobrej posady w banku, zaczęła pracować w domu, za grosze, jako księgowa online.
Odwróciło się od niej wielu. Wariatka, szeptały sąsiadki. Nie wie, co z pieniędzmi robić, świętoszkę z siebie robi.
Syn, Szymon, który wrócił z wojska, też nie rozumiał.
Mamo, co to jest? zapytał niechętnie, patrząc na pokrzywione dziecko w łóżeczku. Teraz wszystko będziesz wydawać na niego? A co z moim weselem? Miałaś mi pomóc!
Szymku, wesele poczeka. Życie nie.
Minęło pięć lat.
Zofia się postarzała. Srebrem posypały się jej włosy, przy oczach podkreśliły się bruzdy. Plecy bolały od tego ciągłego noszenia Antosia na rękach.
Ale Antoś Antoś żył.
Wbrew wszystkim przewidywaniom, nie został rośliną.
Zofia woziła go po ośrodkach rehabilitacyjnych. Sprzedała działkę, samochód, wszystkie swoje ozdoby.
Każdego dnia ćwiczenia, basen, logopeda.
Ma-ma powiedział po raz pierwszy, gdy miał trzy lata.
Zofia płakała wtedy w jego mięciutkie włoski. To słowo było warte więcej niż wszystkie pieniądze świata.
W wieku pięciu lat zaczął raczkować.
W siedmiu pierwszy raz postawił się przy poręczy.
Lekarze rozkładali ręce: Cud.
Ale Zofia wiedziała, iż to nie cud, ale ciężka praca i miłość. Ta właśnie miłość, która potrafi przenosić góry.
Zdrada i nagroda.
Gdy Antoś miał dziesięć lat, czekała go poważna operacja nóg. By mógł chodzić.
Operacja kosztowała fortunę.
Zofia zwróciła się do Szymona, który już dorobił się własnego warsztatu samochodowego.
Szymku, pożycz mi. Oddam. Zamienię mieszkanie na mniejsze, poradzimy sobie.
Szymon popatrzył na nią zimno.
Mamo, mam swoje plany. Dom buduję. Sama sobie wybrałaś ten ciężar. Mówiłem Ci. Nie dam.
Zofia wyszła od syna chwiejnym krokiem.
Usiadła na ławce w parku. Bez sił, bez nadziei.
Podeszedł do niej mężczyzna o lasce, lekko kulejący.
Źle się pani czuje? zagadnął.
To był pan Marian, emerytowany wojskowy, dawny saper.
Zaczęli rozmawiać. Zofia, sama nie wiedząc czemu, opowiedziała mu wszystko o Antosiu, operacji, o synu.
Marian słuchał uważnie.
Pomogę powiedział po prostu. Mam trochę oszczędności na czarną godzinę. Po co mi one samotnego? Żony już nie mam, dzieci Bóg nie dał. Ale chłopakowi chodzić trzeba.
Marian dał pieniądze. Bez umów, bez warunków.
Antosia zoperowano.
Rok rehabilitacji był ciężki. Marian wprowadził się do Zofii we dwójkę łatwiej było dźwigać wózek i Antosia.
Marian stał się ojcem, jakiego Antoś nigdy nie miał. Robił mu specjalne przyrządy do ćwiczeń, uczył grać w szachy, opowiadał o służbie.
Aż w końcu Antoś poszedł.
Niepewnie, z balkonikiem, stawiając kroki w ciężkich ortezach. Ale sam.
Tato Marian, zobacz, idę! zawołał.
Zofia i Marian stali w korytarzu, trzymając się za ręce. Dwoje już nie młodych, zmęczonych ludzi, którzy dokonali niemożliwego.
Minęło kolejnych dziesięć lat.
Antoś ma dwadzieścia lat. Chodzi o lasce, ale chodzi. Uczy się na informatyka, mądry, serdeczny chłopak, z tym dorosłym spojrzeniem.
Szymon, syn Zofii, nigdy szczęścia w swoim wielkim domu nie zbudował. Żona odeszła, dzieci pogubiły się. Czasem dzwoni do matki, narzeka na życie, ale wizyt nie składa wstydzi się.
A Zofia i Marian żyją spokojnie.
Niedawno pojechali razem do Włoch. We troje, z Antosiem.
Za pieniądze, które Antoś sam zarobił, pisząc program na telefon.
Mamo, tato, to dla was powiedział, wręczając im wycieczkę. Wy daliście mi nogi, a ja chcę dać wam kawałek świata.
Siedzieli w małej kawiarence w Rzymie, popijali kawę.
Halina, ta sama przyjaciółka, zobaczyła ich zdjęcie w internecie. Na fotografii Zofia, siwa, ale szczęśliwa, śmieje się, obejmowana przez dwóch mężczyzn starszego i młodego.
Halina napisała komentarz: Miałaś rację, Zośka. Wcale nie jesteś staruszką. Ty jesteś najbardziej żywa z nas wszystkich.
Morał:
To, co wydaje się ciężarem, często w rzeczywistości jest naszymi skrzydłami. Boimy się trudności, wyrzeczeń, nazywamy to zdrowym rozsądkiem. A prawdziwy sens życia nie jest w świętym spokoju ani w urlopie nad morzem. Sens kryje się w tym, żeby być komuś tak bardzo potrzebnym, by dla tej potrzeby twoja miłość mogła dokonywać cudów.
Nie bójcie się kochać trudnych ludzi i podejmować niewygodnych decyzji. Bo na końcu dróg nie będziemy żałować zmęczenia. Będziemy żałować tylko tego, iż przeszliśmy obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia.
A czy znacie przykłady, gdzie dzieci przybrane stawały się własnymi bardziej niż rodzone?
