— Tato, mam nowinę. Jagoda jest w ciąży. To moje dziecko — powiedział Krzysztof od progu.
Wojciech odłożył gazetę.
Spojrzał na syna uważnie.
— Więc się ożeń — powiedział spokojnie.
— Co? Jestem za młody.
— Za młody?
— Nie byliśmy razem długo, tato. To nie czas na rodzinę.
Wojciech prychnął z goryczą.
— Za dziewczynami biegać się nadawałeś.
— Tato, proszę…
— A jak przyszła odpowiedzialność, jesteś dzieckiem?
Krzysztof spuścił wzrok.
Ojciec zawołał głośno:
— Krystyna! Chodź tu na chwilę!
Krystyna weszła, wycierając ręce w fartuch.
— Co się stało?
— Nasz syn spłodził dziecko i nie chce się żenić.
— Z Jagodą? Córką sąsiadów?
— Tak. Jest w ciąży. A on się chowa jak szczur.
Krystyna choćby nie zadrżała.
Jej twarz stężała od razu.
— I słusznie robi — powiedziała chłodno.
— Krystyna…
— Po co wprowadzać do domu pierwszą lepszą?
— Ona nie jest pierwszą lepszą.
— Te dziewczyny są cwane. Szukają portfela, potem wpadają w tarapaty.
— Słuchasz się siebie?
— A kto wie, może to wcale nie jego dziecko?
— Krystyna, to sąsiadka, znamy ją od dziecka.
— Niech zrobi test. Niech wszystko wyjaśni.
— A jeżeli to jego krew?
— No i co z tego? Mamy to brać na siebie?
Odwróciła się i wyszła bez słowa.
Wojciech westchnął ciężko.
Spojrzał na syna z bólem.
— Wiesz, ja też kiedyś byłem młody — zaczął cicho.
— Tato…
— Kochałem inną kobietę. Ale ożeniłem się z twoją matką.
— Dlaczego?
— Bo była w ciąży. Bo to była odpowiedzialność, nie miłość.
— I nie żałowałeś?
— Dziecko nie jest niczemu winne. Moja krew, moje sumienie.
Krzysztof milczał długo.
— Nigdy nie żałowałem, iż zostałem — dodał Wojciech.
Minęły trzy miesiące.
Wynik testu DNA przyszedł pocztą.
Wojciech otworzył go drżącymi rękami.
99,9% pewności. Krzysztof jest ojcem.
Położył dokument przed Krystyną.
Ona spojrzała, potem się zaśmiała.
— No i co z tego?
— Krystyna, to jest dowód.
— Tak, jest ojcem. I co?
— To twój wnuk.
— To nie znaczy, iż Jagoda będzie tu mieszkać.
— Posłuchaj siebie.
— Niech jej noga tu nie postanie! Powiedziałam!
Krzysztof stał z boku, wpatrując się w swoje dłonie.
Widać było po jego twarzy wybór.
Wybrał stronę matki.
Milczał, zaciskał pięści, nic nie powiedział.
Wojciech patrzył na syna z żalem.
Czuł, iż traci coś ważnego.
Dziecko miało się urodzić bez rodziny.
Bez nazwiska, bez domu, bez ciepła.
A on, dziadek, nie mógł na to patrzeć spokojnie.
Krew to krew.



