Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dziś już za późno, ale jutro przyjedź do mnie. Przedstawiam ci mojego młodszego brata i twojego syna. To wszystko. Do zobaczenia. Chłopiec spał tuż przy jej drzwiach. Irena zdziwiła się, dlaczego dziecko śpi o tak wczesnej porze w obcym bloku? Była nauczycielką z dziesięcioletnim stażem i nie mogła po prostu przejść obojętnie. Kobieta pochyliła się nad nim i zaczęła delikatnie potrząsać jego chudym ramieniem: – Hej, młody człowieku, obudź się! – Co? – chłopiec niezgrabnie wstał. – Kim jesteś? Dlaczego tu śpisz? – Nie śpię. Po prostu… macie miękki wycieraczkę. Usiadłem i niechcący zasnąłem – odpowiedział. Irena mieszkała w tym bloku dopiero od pół roku. Kupiła mieszkanie po rozwodzie z mężem. Sąsiadów prawie nie znała, ale było jasne, iż chłopiec nie pochodzi z tego budynku. Chłopiec miał może 10, może 11 lat, ubrany był wprawdzie w stary, ale czysty strój. Przestępował z nogi na nogę i dreptał w miejscu. Irena zrozumiała, iż musi do toalety: – Biegnij. Tylko szybko. Spieszę się do pracy – przepuściła go do mieszkania. Spojrzał na nią nieufnie swoimi niezwykłymi, jasnoniebieskimi oczami. „Bardzo rzadki kolor oczu”, pomyślała nagle. Gdy gość po powrocie z toalety mył ręce w łazience, Irena przygotowała mu kanapki z kiełbasą. – Weź, przekąś coś. – Dziękuję! – gość już stał w drzwiach. – Uratowała mnie pani. Teraz spokojnie poczekam. – Na kogo czekasz? – zapytała Irena. – Na babcię Antoninę Pietrowną. Mieszka gdzieś tutaj obok. Może pani zna? – Antoninę Pietrowną trochę kojarzę, ale przedwczoraj zabrano ją karetką do szpitala. Wracałam z pracy, gdy wynosili ją na noszach z klatki. – Do jakiego szpitala? – chłopiec zadrżał z niepokoju. – Wczoraj dyżurowała dwudziestka. Pewnie tam ją zabrali. – Rozumiem. A jak pani ma na imię? – chłopiec postanowił w końcu poznać swoją wybawicielkę. – Irena Fedorowna – odpowiedziała kobieta już w pośpiechu. W pracy Irena wpadła w wir szkolnych problemów, ale myśli o chłopcu jej nie opuszczały. „To chyba niespełniony instynkt macierzyński się odezwał”, pomyślała ze smutkiem. Nigdy nie miała dzieci, dlatego z mężem się rozeszli. Dość spokojnie puściła go do kobiety, która urodziła mu córkę. Podczas długiej przerwy Irena zadzwoniła do szpitala i dowiedziała się, iż u sąsiadki-babci był udar, rokowania niezbyt dobre — w końcu 78 lat. Po pracy znów zobaczyła chłopca w swoim bloku. Siedział na parapecie. – Czekałem na panią – ucieszył się na jej widok. – Babcia jeszcze długo nie wróci, nie wpuścili mnie do niej. Irena spytała, jak ma na imię. Okazało się, iż to Fedor. Powiedział wyraźnie, iż jest Fedor, nie Fiedia. Umytemu i najedzonemu gościowi Irena od razu zadała kilka pytań: – Z domu uciekłeś? Rodzice pewno zmysły tracą? – Nie mam rodziców. Mieszkam u ciotki. – To ciotka szaleje ze strachu – zmartwiła się Irena. – Nie. Powiedziałem jej, iż jadę do babci. Nie wie, iż babcia jest w szpitalu. Do niej nie chcę, choć jest dobra i prawie nie pije. Ale wujek codziennie zagląda do kieliszka i robi się zły. Mają czworo dzieci, zaraz będzie piąte, a tu jeszcze ja. Powiedzieli, iż oddadzą mnie do domu dziecka, a ja tam nie chcę. Nie przeszkadzam pani za bardzo? Mama mówiła, iż jestem hiperaktywny, cały po tacie i tak samo niebieskooki. Mama nie żyje od dwóch lat. – A jak miała na imię twoja mama? – Nadzieja Aleksandrowna Martynenko. Była dobra i piękna. Pracowała jako sekretarka dyrektora jakiejś chemicznej fabryki, nazwy nie pamiętam. – A tata? – zaniepokoiła się Irena. – Nie miałem taty. Nigdy nie miałem – odpowiedział smutno Fedor. Irena nagle zrozumiała, dlaczego tak poruszyło ją spotkanie z tym niebieskookim chłopcem. Oczy! Takie oczy widziała tylko u jednej osoby — u swojego ojca. I ta osoba była dyrektorem fabryki! Irenie zabrakło tchu ze wzruszenia: „Romans dyrektora z sekretarką, co może być bardziej banalnego? Czy wiedział, iż sekretarka urodziła mu syna? Czy zauważył jej zniknięcie ze swojego gabinetu? A ona? Nazwała syna jego imieniem, więc kochała go – bardzo kochała…” Irena była jedynaczką, choć w dzieciństwie marzyła o bracie lub siostrze. – Skocz, proszę, do sklepu po chleb. Sklep jest naprzeciwko – powiedziała i wyprawiła Fedora. Od razu zadzwoniła do ojca: – Tato, pamiętasz jeszcze Nadzieję Aleksandrownę Martynenko? Dzisiaj już późno, ale jutro przyjedź do mnie. Przedstawię ci mojego młodszego brata i twojego syna. To wszystko. Do zobaczenia! Resztę jutro! – powiedziała i odłożyła słuchawkę. – Pościeliłam ci na kanapie w salonie. Weź prysznic i kładź się spać – powiedziała wracającemu chłopcu. Nie wiedziała, jak to wszystko się potoczy, ale wiedziała jedno: nie odda swojego brata rodzinie patologicznych krewnych ani tym bardziej do domu dziecka – to była pewna! Ojciec przyjechał wcześnie rano. Zwykle w weekendy Irena odsypiała, ale dziś wstała wcześnie. Noc prawie całą nie spała. Irena kochała ojca. Zawsze był obecny w jej życiu, znał wszystkie jej problemy, w przeciwieństwie do matki. Od najwcześniejszych lat był jej ratownikiem i wspierał ją we wszystkim. To on poparł jej decyzję o studiach pedagogicznych, gdy matka wpadała w histerię. Ojciec zawsze był elegancki: wyprasowane spodnie, lśniące buty, dyskretny, drogi zapach. Solidna, sukcesu osoba. – No i co tam wymyśliłaś? Znalazłaś jakiegoś brata. Źle spałem, martwiłem się – zaczął od progu. – Ciszej, tato, mój gość jeszcze śpi – Irena zaprosiła go do kuchni. – Chodź, zjemy śniadanie, na pewno jesteś głodny? Przy śniadaniu poinformowała ojca o wszystkim. – To wszystko dziwne! – odpowiedział ojciec. – Tak, miałem sekretarkę Nadzieję Martynenko, rozumna, młoda, ładna, patrzyła na mnie zakochanymi oczami. Choć już nie młody, byłem jednak facetem. Takie fluidy szły od niej! Przyznaję, nie oparłem się. Wiesz, stuprocentowo wiernych mężów to wielka rzadkość. Schlebiało mi jej uczucie. Jestem winny – nie święty. Ale zostawić twoją matkę nigdy nie zamierzałem. Kiedyś Nadzieja zapytała, czy nie chciałbym synka? Odpowiedziałem, iż mam córkę, a na syna już za późno. Mniej więcej wtedy zachorowała jej matka. Poprosiła o urlop na opiekę i wyjechała do swojej wsi. Na jej miejsce wzięli starszą panią. Po roku wróciła Nadzieja — dokładnie nie pamiętam. Wyglądała pięknie, świeżutko, jak jabłko. Żartowałem, czy nie wyszła za mąż? Odpowiedziała, iż tak, i iż urodziła synka. Mąż w porządku. Mieszkają w wynajętym mieszkaniu. Nazwiska nie zmieniła, przez cały czas Martynenko. Ale teraz wszyscy żyją na kocią łapę. Potem mieliśmy tylko zawodowe relacje, bez żadnych dwuznaczności. Ona miała swoje życie, ja swoje. Z trzy lata temu Nadzieja zachorowała, długo była na zwolnieniu, aż nagle odeszła. Dowiedziałem się o tym, podpisując pomoc finansową. Szkoda jej, była bardzo młoda. Ale nie przypisuj mi tego syna, córeczko. Przecież miała męża – zakończył opowieść ojciec. W tym momencie obudził się gość. Grzeczny i dobrze wychowany zajrzał do kuchni, przywitał się. Wtedy ojciec zbladł. Teraz, gdy stanęli obok, podobieństwo było aż nadto widoczne. – No to się poznajmy! – zaproponował ojciec, pierwszy wyciągając nieco drżącą rękę. – Fedor Mikołajewicz. – Fedor Fedorowicz Martynenko – odparł chłopiec i ufnie włożył rękę w mocną dłoń mężczyzny. Jednocześnie, równie zdziwieni, podnieśli brwi. – Dziś mam samych Fedorów w gościach – z lekkim wzruszeniem uśmiechnęła się Irena. Młodszy Fedor poszedł się umyć, a starszy patrzył na córkę zadziwiony. – Nic nie rozumiem. To moja kopia z dzieciństwa. Przecież ona wyszła za mąż i urodziła syna, niby nie mojego? – Tato, ona nie wyszła za mąż. Pojechała do domu, żeby w tajemnicy urodzić dziecko. Sprawdź w księgowości, jakie miała zwolnienie? Ślub wymyśliła, żebyś nie miał wyrzutów sumienia. Widać, jak bardzo cię kochała. Fedor mówi, iż nigdy nie miał taty. Rozumiesz, nigdy! – Czekaj, jeszcze jedno: Nadzieja nie miała rodzeństwa. Była jedynaczką. Jej matka dawno nie żyje. Skąd się wzięła ta ciotka i babcia? – zastanowił się ojciec. Odpowiedział Fedor, już był w drzwiach i słyszał rozmowę: – O mamie mowa? Ciotka Walentyna nie jest moją prawdziwą ciocią – to daleka rodzina. Przyjechali do miasta, kiedy mama już nie wstawała. Babcia Tonia – to matka ciotki Wali. Po śmierci mamy zabrali mnie do siebie. Konieczne było opuszczenie wynajmowanego mieszkania. Rodzina mnie przygarnęła. choćby dostają za to jakieś pieniądze. Wujek ciągle narzeka, iż mało. A ja zapamiętałem pana, panie Fedorze! Pana zdjęcie zawsze stało u mamy w ramce na toaletce. Później trafiło do albumu. Myślałem, iż to jakiś jej ulubiony aktor. Pytałem, kto to. Obiecała powiedzieć, jak dorosnę. Irena nakarmiła Fedora śniadaniem i odesłała na poranny seans do kina niedaleko domu. – I co, tato, masz jeszcze wątpliwości? – zapytała Irena. – Chyba nie. Ale jednak trzeba zrobić test DNA. Pokrewieństwo i tak trzeba udowodnić w sądzie – odpowiedział ojciec. Potem była histeria, rzekomy atak nadciśnienia i udawany stan przedzawałowy u Ludmiły Iwanowny – żony Fedora Mikołajewicza. gwałtownie jednak pojechała odpocząć nad morze. Dopiero później zdecydowała się spojrzeć na chłopca. Fedor jej się spodobał, ale do wychowania go nie chciała. W gości – owszem! Do domu – nie! Zdrowie nie pozwala, nerwy rozbite. – Mam pomoc domową, ale to nie wychowawczyni! – podsumowała. Nikt nie nalegał. Fedor Mikołajewicz spędzał z synem dużo czasu, co sprawiało mu radość. Z każdym dniem widział coraz więcej podobieństwa: obaj nie lubili kaszy manny, za to uwielbiali koty. Ale żona starszego Fedora ma alergię na koty, a młodszy Fedor nigdy nie miał własnego mieszkania, do którego mógłby przygarnąć kociaka. Obaj lekko seplenili, identycznie. A o niezwykłym podobieństwie choćby nie wspominając… W końcu zakończyły się wszystkie formalności dotyczące potwierdzenia ojcostwa, cała procedura trwała dwa miesiące. Fedor Mikołajewicz przyszedł do Ireny, zawołał Fedora i powiedział: – Od dziś jesteś moim synem także według prawa. To twój nowy dokument. Wiesz, zawsze byłeś moim synem, tylko nie wiedziałem wcześniej, iż istniejesz. Przebacz mi, jeżeli potrafisz! Nie mogę cię zmusić, byś mówił do mnie „tato”, mów, jak chcesz. Pamiętaj tylko, iż nie jesteś już sam na świecie. Masz wsparcie – jestem twoim ojcem. Masz Irenę – to twoja siostra. – Ja od razu wiedziałem, iż jesteś moim tatą – uśmiechnął się Fedor. – Jak cię pierwszy raz zobaczyłem. – Boże, jakie te dzieci dziś przebiegłe – uśmiechnął się ojciec i przytulił syna. Irena zauważyła łzy w oczach ojca, ale gwałtownie się opanował. Fedor zamieszkał z Ireną, a do Ludmiły Iwanowny chadza rzadko, ojciec zaś codziennie wpada na odwiedziny. Razem z Ireną wzięli kota… Jakiś dziadek rozdawał przy supermarkecie kotki za darmo — Fedor wybrał najsłabszego. Nazwali go Mruczek. W tej chwili Fedor poczuł się najszczęśliwszym człowiekiem na świecie! PS: Fedor Mikołajewicz postawił na grobie Nadziei biały marmurowy pomnik. Razem z Fedorem często ją odwiedzają, przywożą kwiaty. Pewnego razu, gdy przywieźli świeże kwiaty, Fedor powiedział: – Wiesz, tato, mama dzień przed śmiercią… Powiedziała, żebym nie płakał. Że nie zniknie całkiem. Przejdzie po prostu do innego świata i stamtąd będzie nade mną czuwać. Mówiła też, iż postara się także stamtąd mi pomagać. I dopiero teraz rozumiem, iż to ona sprawiła, iż odnalazła mnie Irena, a potem i ty! Jestem tego pewien! Wierzysz mi, tato? – Oczywiście, iż wierzę – odpowiedział ojciec.