Teraz żyjesz jak prawdziwa królowa! Poznałaś zamożnego mężczyznę za granicą i teraz rozkoszujesz się życiem w luksusie!

Rodziców znałam jedynie ze zdjęć, które dziadek trzymał w starym albumie schowanym na dnie szuflady. Mama odeszła zaraz po moim urodzeniu, a ojciec nie mógł sobie poradzić ze stratą ukochanej żony, uznał, iż nie potrafi mnie wychować i zrzekł się praw do mnie. Dziadek Zygmunt zabrał mnie ze szpitala do swojego mieszkania na warszawskiej Woli i to on został dla mnie wszystkim opiekunem, rodziną, całym światem.
Dziadek miał dobrze płatną pracę w Banku Pekao i nie mógł z niej zrezygnować, więc zatrudnił dla mnie nianię panią Jadwigę, która zajmowała się mną, gdy on był w pracy. Potem poszłam do przedszkola i było już mu łatwiej, a mnie też dobrze tam było. Lata mijały zaskakująco szybko, a nasza relacja tylko się umacniała. Z dziadkiem Zygmuntem nigdy się nie kłóciłam. Potrafiliśmy zawsze znaleźć kompromis, choćby gdy w moim życiu pojawił się pierwszy eyeliner i tęsknoty za koncertami w Proximie. Zawsze byłam mu wdzięczna za to, iż był przy mnie. Czasem budziłam się w środku nocy zlękniona, wyobrażając sobie, gdzie bym dziś była, gdyby nie on.
Starałam się okazywać wdzięczność, pomagając w domu, sprzątając, gotując pierogi i ucząc się najlepiej, jak potrafię. Dziadek pękał z dumy, widząc, jak jego wnuczka dostaje się na olimpiady, recytuje wiersze Szymborskiej i zdobywa srebrny medal w koszykówce.
To dziadek ukierunkował mnie na przyszłą drogę zawodową. Już w liceum pasjonowała mnie biologia, ale bałam się wybrać złą ścieżkę. Dziadek umówił mnie na rozmowę ze swoim dawnym kolegą, szanowanym profesorem medycyny. Spotkanie z nim było przełomowe zrozumiałam, iż chcę iść na medycynę i zostać lekarzem.
Studenckie lata na Uniwersytecie Warszawskim były dla mnie okresem ciężkiej, sumiennej pracy. Staż odbywałam w Szpitalu Klinicznym na Banacha, wyciskając z siebie siódme poty. Czasem miałam chwile zwątpienia, ale w końcu skończyłam specjalizację z neurochirurgii!
Jeszcze przed obroną dyplomu zadzwoniła do mnie dyrekcja prywatnej kliniki w Warszawie, proponując rozpoczęcie tam pracy. Takiej szansy nie mogłam odrzucić. Przyszły długie dyżury, trudne operacje, nieprzespane noce, ale i tu jestem dumna! żadna z moich operacji nie zakończyła się niepowodzeniem. Po roku poproszono mnie o prowadzenie wykładów, a doświadczeni lekarze przychodzili słuchać tej młodej. Trzy lata później moje nazwisko pojawiło się na międzynarodowych konferencjach, i wcale nie byliśmy zdziwieni z dziadkiem, gdy dostałam propozycję pracy w jednym z najlepszych szpitali w Chicago.
Po długich rozmowach postanowiliśmy spróbować. Sprzedaliśmy mieszkanie na Woli, spakowaliśmy walizki i wyruszyliśmy za ocean. Dziadek Zygmunt przez pierwsze miesiące dzielnie próbował poznać kulturę amerykańską, ale serce co noc wyrywało go do Warszawy. Gdy wrócił do Polski, poczułam pustkę, jakiej wcześniej nie znałam. Myślałam choćby o powrocie, ale wtedy w moim życiu pojawił się Teodor.
Teodor pojawił się na moim wykładzie w szpitalu. Sam był chirurgiem, pochodził z Krakowa. Najpierw zostaliśmy przyjaciółmi, potem poszliśmy razem na koncert jazzowy, a w końcu zaczęliśmy razem mieszkać. Postanowiliśmy pobrać się w Polsce marzyłam, by to właśnie dziadek poprowadził mnie do ołtarza w kościele na Starym Mieście. Długo starałam się namówić dziadka do powrotu do Chicago, ale był stanowczy: Moje lata są już policzone, wnuczko. Chcę, żeby moje serce spoczęło tam, gdzie się urodziłem.
W dzień, gdy graliśmy z Teodorem i dziadkiem w Scrabble nad barszczem czerwonym z uszkami, odezwał się mój ojciec. Zadzwonił, by pogratulować mi ślubu, ale nie chciałam słuchać pustych słów. Zapytałam, czego adekwatnie chce. Wtedy odpowiedział:
Chcę pieniędzy, Anusiu! Żyjesz teraz jak królewna. Znalazłaś bogatego faceta za granicą, masz dolary, to możesz trochę dać własnemu ojcu, prawda?
Bez wahania odłożyłam słuchawkę i zablokowałam numer na zawsze.
Nie potrafię zrozumieć, jakim cudem miał odwagę nazwać mnie rodziną po tylu latach, skoro sam się mnie wyparł. Moja rodzina to dziadek i mój Teodor. Dla nich zrobiłabym wszystko. Ojciec jest dla mnie zupełnie obcym człowiekiem.