Po ślubie z mężem byłam przepełniona szczęściem, bo oprócz mojego ukochanego miałam jeszcze teściową, z którą utrzymywałam dość dobre stosunki. Jednak trudno nam było się naprawdę zbliżyć. Taka sytuacja trwa aż do momentu, gdy dowiedziałam się, iż jestem w ciąży…
Przez cały okres ciąży jakoś się dogadywałyśmy. Dawała mi rady, które brałam sobie do serca, opowiadała różne historie, instruowała mnie w wielu sprawach.
Kiedy jednak urodziłam dziecko, odbudził się we mnie taki instynkt macierzyński, iż przestałam już słuchać jej wskazówek. Zaczęłam traktować je chłodno, choć bardzo się starałam ukryć swoją niechęć.
Pewnego dnia, gdy okazało się, iż pozbyła się wszystkich dziecięcych rzeczy po siostrzenicy, byłam bliska furii! Przecież po mojej siostrze dostałam mnóstwo pięknych, zadbanych i adekwatnie nowych rzeczy! Malutka ledwo je nosiła, a ich stan był doskonały. Jak się okazało, moja teściowa ma zupełnie inne podejście do używanych rzeczy. Według niej nie wolno pod żadnym pozorem wkładać na dziecko ubranek po kimś innym. Nigdy!
Nawet jeżeli wyglądają jak nowe! Wszystko wylądowało w śmietniku.
Na początku w ogóle nie zorientowałam się, iż czegoś brakuje, a gdy przypomniałam sobie, iż widziałam tam prześliczne buciki dziecięce, już nic nie mogłam znaleźć. Zapytałam ją wprost i przyznała, iż wszystko wyrzuciła. Nie jestem osobą, która robi awantury o byle co, ale w tym przypadku aż brak słów wybryk niewybaczalny. Do tej pory nie mogę wybaczyć teściowej.
Dlaczego nie zapytała chociaż mnie?
