— Bardzo Pani dziękujemy za taką propozycję. To naprawdę hojne z Pani strony. Ale musimy odmówić.
Twarz teściowej, pani Barbary, natychmiast stężała.
— A to czemu? Dumni tacy jesteście?
— Nie chodzi o dumę. Mamy już ułożone życie. Zmiana szkoły w środku roku to stres dla dzieci.
Mamy świeży remont, nowe meble. Przyzwyczailiśmy się do tego miejsca.
— A u Pani… — Marta zawahała się, ale postanowiła mówić wprost. — U Pani są rzeczy cenne, same pamiątki.
Dzieci są małe, mogłyby coś zniszczyć. Po co komu te nerwy?
Gdy Marta wróciła z pracy, mąż czekał w przedpokoju.
Zsunęła buty, minęła go w milczeniu, poszła się przebrać. Potem skierowała się do kuchni.
Mateusz szedł za nią bez słowa. Marta nie wytrzymała.
— Znowu zaczniesz? Przecież powiedziałam: nie!
Mateusz westchnął ciężko.
— Mama dzwoniła. Mówi, iż źle się czuje, ciśnienie skacze. Dziadkowie coraz bardziej niedołężni.
— I co z tego? — Marta upiła łyk zimnej wody. — Sama wybrała życie na działce.
Wynajmuje mieszkanie, dostaje pieniądze, ma świeże powietrze. Lubiła tam być.
— Lubiła, póki miała siły. Teraz marudzi, iż ciężko. Zaproponowała, żebyśmy się przeprowadzili do jej trzypokojowego mieszkania.
Marta popatrzyła na niego i warknęła:
— Nie.
— Dlaczego od razu nie? choćby nie wysłuchasz! — rozzłościł się Mateusz. — Dzielnica super, do pracy bliżej, koniec korków.
Nasze mieszkanie wynajmiemy, rata sama się spłaci. Jeszcze coś zostanie.
— Czy ty siebie słyszysz? — Marta podeszła bliżej. — Mieszkamy tu dwa i pół roku.
Sama wybierałam każdą lampę. Dzieci mają kolegów w sąsiedniej klatce.
Czujemy się tu u siebie. Wreszcie u siebie!
— Przecież wszystko jedno gdzie, jeżeli w domu bywasz tylko, żeby się przespać — bronił się Mateusz. — Tam stara kamienica, grube mury, sąsiadów nie słychać.
— I remont z czasów podstawówki, — ucięła Marta. — Zapomniałeś, jak tam śmierdziało? I to nie nasz dom. To mieszkanie pani Barbary.
— Mama mówi, iż nie będzie się wtrącać. Zostaje na działce, chce tylko, żeby ktoś pilnował mieszkania.
Marta uśmiechnęła się gorzko.
— Masz pamięć krótką jak karp? Pamiętasz, jak kupowaliśmy to mieszkanie?
Mąż odwrócił wzrok. Pamiętał dobrze. Siedem lat tułali się po wynajmowanych kawalerkach.
Gdy uzbierali wkład własny, Mateusz poszedł do mamy z planem. Zamienić jej wielkie mieszkanie w Śródmieściu na dwójkę dla niej i coś dla nich.
Pani Barbara kiwała głową, uśmiechała się szeroko. „Oczywiście, kochani, młodym potrzeba przestrzeni”.
Szukali już ofert. I nagle, w dzień wizyty u pośrednika, zadzwonił telefon.
— Pamiętasz, co powiedziała? — dopytywała Marta. — „Zastanowiłam się. Moja okolica prestiżowa, sąsiedzi kulturalni. Nie chcę do zwykłych ludzi.”
A my poszliśmy do banku, wzięliśmy kredyt na szaleńczy procent i kupiliśmy to mieszkanie sami.
— Wtedy się wystraszyła zmian — wymamrotał Mateusz. — Teraz mówi co innego. Jest jej samotnie.
— Samotnie? Widuje wnuki raz w miesiącu. Po pół godzinie narzeka na ból głowy od hałasu.
W kuchni pojawił się sześcioletni Julek, za nim czteroletnia Zosia.
— Mamo, tato, jesteśmy głodni! — krzyknął Julek. — Zosia rozbiła mój samolot!
— Nieprawda! — pisnęła Zosia. — Sam się rozwalił!
Marta westchnęła.
— Myć ręce. Za chwilę kolacja.
Gdy dzieci hałasowały przy stole, rozmowa ucichła. Wrócili do niej późno w nocy, w łóżku.
W sobotę musieli jechać na działkę. Pani Barbara zadzwoniła bladym świtem, mówiąc o uciskie w sercu.
Droga zajęła półtorej godziny. Pani Barbara czekała na ganku, elegancka jak zawsze.
— No, dojechaliście — podstawiła policzek do pocałunku. — Marto, przybrałaś troszkę?
— Dzień dobry, pani Barbaro — odpowiedziała Marta, przywykła do docinków.
Weszli do domu. Rodzice teściowej drzemali przy telewizorze.
— Napijecie się herbaty? — zapytała pani Barbara. — Mam ciasteczka, trochę czerstwe.
— Przywieźliśmy tort — Mateusz postawił pudełko na stole. — Mamo, pogadajmy o mieszkaniu.
Pani Barbara ożywiła się natychmiast.
— Tak, Mateuszku. Brak mi sił. Tu natura, ale trzeba się opiekować rodzicami.
Zimą nuda aż boli. A tam mieszkanie, obcy ludzie psują wszystko. Serce mnie boli!
— Ale to porządni najemcy — dodał Mateusz.
— Porządni! — prychnęła teściowa. — Firanka źle powieszona, zapach inny, mój dom już nie mój.
Przeprowadźcie się. Wszystkim wystarczy miejsca.
Marta spojrzała wymownie na męża.
— A Pani gdzie wtedy zamierza mieszkać? — zapytała.
— Jak gdzie? Tutaj, z rodzicami. Czasem przyjadę, po leki, do lekarza.
— A te „czasem” znaczy ile? — dociekała Marta.
— Parę razy w tygodniu. Albo na tydzień. Mam swoją sypialnię, dzieci niech idą do większego pokoju.
Marta się zdenerwowała.
— Czyli przeprowadzamy się do trzypokojowego mieszkania, jedna sypialnia zostaje dla Pani, a my tłoczymy się na dwóch pokojach?
— Ale kredens zostaje, tam kryształy. I biblioteka jest nietykalna, Mateusz wie.
Mateusz wiercił się nerwowo.
— Mamo, trzeba będzie kupić łóżka dla dzieci…
— Po co? Jest tapczan. Tata kupił. Po co wydawać pieniądze?
Marta wstała.
— Mateusz, pogadamy na dworze?
Wyszła na ganek bez niego. Dołączył po chwili, rozglądając się nerwowo.
— Słyszałeś? — syknęła. — „Tapczanu nie ruszać”, „pokój mój”, „przyjeżdżać będę na tydzień”. Wiesz, co to znaczy?
— Ona się boi zmian…
— Nie, Mateusz! Chce, żebyśmy za darmo pilnowali jej mieszkania! choćby szafy nie ruszymy!
— Za to bliżej do pracy…
— Mam gdzieś pracę! Wolę stać w korku i wracać do domu, gdzie sama decyduję.
Mateusz milczał, nie patrząc jej w oczy. Zrozumiał swój błąd.
— Pamiętasz historię z zamianą mieszkań? — Marta skrzyżowała ramiona. — Wtedy liczył się tylko jej prestiż.
Teraz jej się nudzi. Potrzebuje widowni i kogoś do pouczania.
W tym momencie drzwi się otworzyły. Stała w nich pani Barbara.
— Co tam szepczecie?
Marta spojrzała na nią spokojnie.
— Nie przeprowadzamy się.
— Ależ wymyślacie… Mateusz, co ty na to? Żona decyduje, a ty potakujesz?
Mateusz podniósł głowę.
— Mamo, Marta ma rację. Zostajemy u siebie.
