Doktor Marek pracował na oddziale noworodkowym wiele lat.
Widział już prawie wszystko.
Tamtej nocy zaczynał zwykły dyżur.
Szpital spał, korytarze były ciche.
Przy jednym z inkubatorów coś przykuło jego wzrok.
Noworodek płakał cicho pod lampą.
Nic dziwnego w tym nie było.
Doktor Marek podszedł, by sprawdzić identyfikator.
Chciał tylko potwierdzić dane dziecka.
Wtedy poczuł dziwny chłód na karku.
Dziecko złapało go za palec.
Uścisk był zaskakująco silny.
Jak to możliwe u kilkugodzinnego noworodka?
Doktor Marek zamarł w miejscu.
W tej samej chwili zamigotały światła.
Monitory zaczęły wydawać dziwne dźwięki.
Alarmy zawyły nagle, chaotycznie.
Po chwili zamilkły, jakby nic się nie stało.
Pielęgniarka Ania podeszła szybkim krokiem.
„To już drugi raz w tym tygodniu” – szepnęła.
„Drugi raz?” – zapytał doktor Marek.
„Tak, przy tym samym łóżeczku” – odpowiedziała.
Doktor Marek spojrzał na dziecko.
Oczy noworodka były szeroko otwarte.
„To niemowlęta nie patrzą tak wyraźnie” – pomyślał.
Czy to możliwe, iż dziecko go obserwowało?
„Sprawdzałaś kartę tego dziecka?” – zapytał Anię.
„Tak, nic niezwykłego w dokumentach” – odpowiedziała.
„A matka? Gdzie jest matka?” – dopytywał.
„Zmarła przy porodzie, niestety” – powiedziała cicho Ania.
Doktor Marek poczuł ucisk w gardle.
Spojrzał jeszcze raz na małą rączkę.
Uścisk wciąż trzymał jego palec.
„Może to tylko odruch” – powiedział sam do siebie.
Ania pokiwała głową niepewnie.
„Odruch nie wyjaśnia świateł” – zauważyła.
Doktor Marek nie miał na to odpowiedzi.
Czy przypadek mógł wywołać taką reakcję aparatury?
Zaczął sprawdzać kable i połączenia.
Wszystko działało prawidłowo, bez usterek.
„Może dziecko czuje się samotne” – powiedziała Ania.
Doktor Marek spojrzał na nią zdziwiony.
„Samotne niemowlęta często płaczą głośniej” – dodała.
„To płakało inaczej, jakby czekało” – powiedział.
Czekało na kogo? Na co?
Pielęgniarka Ania wzruszyła ramionami bezradnie.
Doktor Marek pogłaskał dziecko po głowie.
Płacz ucichł natychmiast, całkowicie.
Uścisk na palcu zelżał.
Doktor Marek odetchnął z ulgą.
Postanowił codziennie odwiedzać to łóżeczko.
Nigdy nie zapomniał tej nocy.
