– Jak to się rozwodzimy? Dawid, to chyba żart, prawda?
Agnieszka patrzyła na męża i nic z tego nie rozumiała.
Rozwód? Byli razem prawie ćwierć wieku.
Za dwa tygodnie miało być srebrne wesele.
Sala zamówiona, goście zaproszeni, zaproszenia rozesłane.
Przyjaciółka Basia już przysłała prezent.
Nie przyjedzie, jest w ciąży, podróż byłaby zbyt ryzykowna.
To Basia kiedyś poznała Agnieszkę z Dawidem.
Na weselu krzyczała najgłośniej: „Gorzko!”.
Bukiet dostała od Agnieszki prosto do ręki.
– Nie rozumiem, czemu twój Tomek tak zwleka – mówiła wtedy Agnieszka.
– A gdzie się podzieje? – odpowiadała Basia. – On jeszcze nie dojrzał.
– Ty to planujesz życie na dwa lata wprzód!
– Nie umiem żyć na pół gwizdka.
– I dzieci chcesz od razu bliźniaki?
– Tak! U mnie w rodzinie są geny, u Tomka też.
Los miał inny plan.
Basia urodziła trojaczki.
Dała radę, i jeszcze zapisała się na studia.
– Basiu, kiedy ty masz na to czas?
– Chcę mieć sprawny umysł, nie tylko trojaczki na rękach.
Agnieszka zawsze podziwiała jej stanowczość.
Sama miewała problem z najprostszym wyborem.
– Jesteś konserwatywna, to daje bezpieczeństwo – mawiała Basia.
Bezpieczeństwo. Teraz to słowo brzmiało jak kpina.
Dzieci nie mieli, pogodzili się z tym dawno.
Agnieszka pomagała w domu dziecka, ale bała się nie umieć pokochać.
– Nie spotkała pani jeszcze swojego dziecka – mówiła pani Teresa Kołodziej.
– A jeżeli nie spotkam?
– Wtedy trudno. Lepiej nie podejmować się czegoś ponad siły.
Był tam chłopiec, Adaś, oddany dwa razy.
– Bo zabrakło miłości – powiedziała pani Teresa.
– Jak można go tak po prostu oddać?
Basia wtedy ostrzegała: – To nie bajka, to prawdziwe życie.
Agnieszka zrezygnowała z adopcji, ale Adasia pamiętała długo.
Teraz stała w kuchni, otulona ramionami, zziębnięta mimo grzejnika.
Dawid trzaskał szufladami w drugim pokoju.
Doniczka od Basi zadrżała na parapecie.
Kiedy drzwi wejściowe trzasnęły, doniczka spadła.
Agnieszka krzyknęła, ale to nie przyniosło ulgi.
Zadzwoniła do Basi.
– Baaaasiuuu…
– Dawid odszedł?
– Taaak.
– Postaraj się mnie spodziewać jutro.
– Jesteś niepoważna, jesteś w ciąży!
– Domyślałam się już wcześniej. Aga, wszystko się ułoży.
– Nic mi nie zostało.
– Kup sobie sukienkę.
– Co?!
– Tę, na którą zawsze żałowałaś pieniędzy. Potem jedź w góry.
– Ty rodzisz za chwilę, a mówisz o górach?
– Nie jestem kaleką. Odpoczniemy razem.
Agnieszka spojrzała w lustro.
Zobaczyła kobietę zmęczoną, ale jeszcze żywą.
Kupiła czerwoną sukienkę, zupełnie inną niż dotychczasowe szarości.
Pociąg do Zakopanego kołysał ją cały wieczór.
W górach odzyskała oddech.
Chodziły z Basią po wszystkich szlakach wokół ośrodka.
– Wracaj tu na dobre, Aga. Otwórz klub dla dzieci.
– A tata?
– Kupisz mieszkanie obok, nie musisz z nim mieszkać.
Podjęła decyzję.
Rozwód, sprzedaż mieszkania, sprzedaż samochodu.
Spotkała się z Dawidem kilka razy, żeby zamknąć sprawy.
Usunęła jego numer z telefonu.
Zakopane przywitało ją kwitnącymi jabłoniami.
Ojciec, pan Witold, miał nową partnerkę, Stanisławę.
– A twój ojciec to jeszcze przystojny, co? – śmiała się Stanisława.
To była prawdziwa miłość, mimo wieku obojga.
Agnieszka pomyślała, iż może i ją ktoś jeszcze czeka.
Nie teraz. Może później.
Minął rok, potem drugi.
Dwa kluby dla dzieci działały pełną parą.
Czasem wieczorem wracał smutek.
Wtedy robiła herbatę i wyobrażała sobie głos Dawida.
Wiedziała, iż przeszłość trzeba zostawić, choć serce nie słucha rozkazów.
Sprawa podatkowa po sprzedaży firmy wezwała ją do Warszawy.
Formalności poszły szybko, miała wolny dzień.
Poszła zobaczyć starą dzielnicę.
Jeden z jej klubów już nie działał, drugi wciąż tętnił życiem.
Stała chwilę i patrzyła przez okno na dzieci w środku.
Uśmiechnęła się do siebie.
To, co straciła, nie zabrało jej wszystkiego.
Zbudowała nowe życie własnymi rękami.
I to życie jej wystarczało.
Szczęście bywa trudne. Ale bywa prawdziwe.













