– Trzeba iść dalej przez życie. Uciekł i trudno. Gdyby chociaż był porządnym człowiekiem, a to taki …

Trzeba żyć dalej. Uciekł i już. Gdyby chociaż był porządny, a to taki nieodpowiedzialny. Sami wychowamy dziecko, nie martw się!

Paulina była wychowywana przez mamę i dziadka. Babcię pamiętała bardzo słabo. Miała pięć lat, gdy babcia zmarła. Zachowało się w niej tylko wspomnienie babcinych pachnących pierogów

Ojca natomiast nie znała w ogóle. Odszedł, zanim Paulina przyszła na świat. Z jej mamą, Elżbietą, przyjechali razem na wieś.

Poznał się z rodzicami Elżbiety, ślub został już zaplanowany, ale nagle narzeczony uciekł

Nikt go nie szukał. Elżbieta bardzo płakała była już wtedy w ciąży

Płacz tu nic nie pomoże! powiedziała babcia. Trzeba żyć dalej. Uciekł, to trudno. Może byle porządny był. Dziecko wychowamy sami, nie przejmuj się!

Paulinka niczego jej nie brakowało w dzieciństwie, ale nie wyrosła na rozpieszczoną osobę. Uczyła się bardzo dobrze.

Dziadek wychowywał wnuczkę surowo. Nauczył ją szacunku do starszych, doceniania tego, co ma. Paulina potrafiła zrobić wszystko. Za co się tylko wzięła zawsze jej wychodziło!

Przed trzydziestką uchodziła za świetną partię. Ładna, kariera, świetna pensja, trzypokojowe mieszkanie Wszystko miała!

Chłopaków nie brakowało, ale ona nie spieszyła się z wyborem. Była zapracowana. W każdy weekend jeździła do mamy na wieś. Dziadka już nie było, mama często podupadała na zdrowiu.

Po domu Elżbieta jeszcze potrafiła coś zrobić, ale ostatnio z każdym dniem było trudniej.

Paulina namawiała ją na przeprowadzkę do siebie, ale matka uparcie odmawiała.

Po co mi tam? odpowiadała Elżbieta. Od ciebie to się i wnuków nie doczekam. Lepiej tu zostanę, spokojnie, po swojemu

Przynajmniej lato spędź w mieście. Później pojedziesz do sanatorium i do mnie. Musisz więcej odpoczywać, potem wrócisz na swoje. Albo może ja z tobą wrócę na wieś!

Przecież masz pracę! zdumiewała się Elżbieta. Co będziesz robić na wsi?

Na wsi ludzie też pracują machnęła ręką Paulina.

W tym czasie spotykała się z dwoma chłopakami. choćby nie była pewna, którego wybrać.

Pierwszy to był Andrzej, spokojny chłopak ze wsi. Gospodarny i sympatyczny.

Drugi był Marek. Przystojny, energiczny, trochę z innego świata. Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć pewnie rozpieszczony, niczego z domowych spraw nie potrafi, dowcipniś

Do siebie nie zapraszała ich nigdy. Umawiali się na mieście. Ale czas decydować Paulina wahała się coraz dłużej.

Postanowiła przed decyzją przedstawić chłopaków mamie. Akurat wtedy mama wróciła z sanatorium. Wypoczynek bardzo jej posłużył.

Jako pierwszy na spotkanie zgodził się Andrzej. Nie trzeba go było długo namawiać. Cieszył się wyglądało na to, iż zaraz jego marzenie się spełni: skoro poznaje mamę, to chyba poprosi o rękę!

Dobrze masz, Paulino, jak tu przestronnie powiedział Andrzej, oglądając mieszkanie.

Tak, przestronnie. Mamie też się podoba. Trochę podupadła na zdrowiu.

A ona tu z tobą mieszka? Myślałem, iż tylko w gości przyjechała. Ciężko jej?

Tak, bywa słaba.

Od razu mówię opiekować się nią nie będę

Ale przecież nie proszę o to! zdziwiła się Paulina. Sama sobie poradzę.

Ale to

Co?

Po prostu lepiej mieszkać osobno. Mówiłaś, iż mama mieszka na wsi, ma swój dom. Tam jej lepiej. I nam bez niej też.

Moja mama zawsze będzie ze mną. To nie podlega dyskusji.

O proszę! Myślałem, iż jesteś bardziej samodzielna Zadzwonisz, jak zmienisz zdanie!

Andrzej zniknął, choćby nie poczekał na herbatę

No ładnie pomyślała Paulina. Ten uciekł szybko. Marek pewnie jeszcze szybciej, zostanę bez nikogo

Postanowiła więc od razu powiedzieć Markowi o mamie.

Bez względu na wszystko, mama zawsze będzie żyła ze mną! oświadczyła.

Nie rozumiem cię zdziwił się Marek. Po co mi to mówisz? Domyślam się, mama będzie z nami. Ale

No właśnie, jakbyśmy mieli razem mieszkać, co sądzisz? Z mamą?

W porządku. Czy to znaczy, iż oświadczasz mi się?

Paulina uśmiechnęła się.

Może. Chodź, poznasz moją mamę.

Ojej, a jeżeli jej się nie spodobam? Tak od razu? Już teraz?

Spodobasz się. Czego się boisz?

Sama nie wiem. Boję się trochę

Marek i mama polubili się od razu. gwałtownie znaleźli wspólne tematy. Spacerowali czasem razem wokół bloku, czekając na Paulinę z pracy. Potem całą trójką pojechali na wieś. Co ciekawe, Markowi bardzo się tam spodobało. Mama postanowiła zostać na wsi.

Już mi lepiej, lato, dobrze się czuję informuje.

Pół roku później odbył się ślub.

No, w końcu doczekam się wnuków! cieszyła się Elżbieta.

I doczekała się. Najpierw wnuczki, potem wnuka!

Paulina i Marek mieszkali z dziećmi w mieście. Dzieci rosły i już przygotowywały się do rekrutacji na studia. Ostatnio mama zamieszkała z nimi na stałe. Na wieś jeździli razem w wakacje. Elżbiecie trudno było na dłużej rozstać się z domkiem.

Paulino, przepraszam, może nie w porę Ale chciałabym pojechać do domu, na wieś. Pojedziemy? zapytała któregoś dnia synową.

Oczywiście! Poczekajmy tylko na Marka. Niedługo skończy pracę.

Dobrze. Tylko żebyśmy od razu ruszali. Bardzo mi na tym zależy

Na wsi jak zwykle cicho. Z roku na rok ludzi coraz mniej

No i wróciłam, na zawsze już do siebie oznajmiła nagle Elżbieta. Sprzedajcie domu. Dużo za niego nie dostaniecie, ale rozpadnie się, szkoda

Co mówisz, mamo?! zdziwiła się Paulina. Zaraz wracamy do miasta!

Tak, tak poparł Marek. Co ty opowiadasz?

Dobrze, już dobrze Nastawcie wodę, herbaty się napiję

Po herbacie Elżbieta poszła do swojego pokoju, położyła się na chwilę

Paulina z Markiem posiedzieli jeszcze chwilę w kuchni.

Mamo, musimy już się zbierać! w końcu zawołała Paulina.

Ale odpowiedzi już nie było.

Paulina weszła do pokoju i zamarła Jej mamy już nie było

Elżbietę pochowali na wiejskim cmentarzu.

Czuła, iż to już jej ostatni powrót płakała Paulina. Kochałam ją jak własną mamę

Wiem, widziałem to. Co z domem?

Szkoda go sprzedawać

Szkoda. To kawałek naszego życia. Niech jeszcze stoi.

Tak postanowili. Dom rodzinny zostawili. Będą tam przyjeżdżać z dziećmi, może choćby kiedyś z wnukami

Aby nie przegapić nowych historii, obserwujcie stronę! Zostawcie swoje myśli i emocje w komentarzach, polubcie wpis, jeżeli was poruszył.