Nad Warszawą wisiały ciężkie, deszczowe chmury.
Kasia, ośmiomiesięcznie ciężarna, ostrożnie zawiązała chustkę.
Wyszła z domu z torbą na ramieniu.
Jej mąż, Marek, powiedział rano, iż ma ważne spotkanie.
Wyszedł wcześniej, bez śniadania.
Kasia nie zastanawiała się nad tym długo.
Było jej jednak smutno.
Mimo bliskiego porodu, sama musiała kupować pieluchy i mleko.
Na targu panował tłok.
Szła powoli, balansując dużym brzuchem.
Wybrała już wszystko dla malucha.
Zamierzała wracać do domu.
Wtedy usłyszała znajomy głos.
To był Marek.
Odwróciła się i zamarła.
Marek szedł, trzymając za rękę młodą dziewczynę.
Dziewczyna miała krótką spódnicę i szpilki.
Śmiali się, rozmawiając swobodnie.
— Co chcesz zjeść? Kupię ci wszystko — powiedział Marek.
— Nie, nie chcę za dużo, utyję — odpowiedziała dziewczyna.
— choćby jeżeli utyjesz, i tak cię pokocham.
Kasia stała nieruchomo, jak posąg.
Nie odważyła się podejść bliżej.
Widziała męża, czułego wobec innej kobiety.
Ona sama, przed porodem, taszczyła zakupy samotnie.
Łzy nie popłynęły.
Serce ścisnęło jej się w piersi.
Nie zrobiła scen.
Wyjęła telefon i napisała wiadomość.
„Właśnie cię widziałam na targu. Jestem zmęczona, wróciłam taksówką wcześniej. A ty… graj swoją rolę do końca.”
Wysłała i wyłączyła telefon.
Nie czekała na odpowiedź.
Marek śmiał się, gdy zadrżała mu kieszeń.
Przeczytał wiadomość i zbladł.
Puścił dłoń dziewczyny.
— Co się stało? — spytała ona.
Nie odpowiedział.
Rzucił się do biegu, mamrocząc:
— Kasia… Kasia jest tutaj…
Ale Kasia już odeszła.
Szła ciężko, powłócząc nogami w tłumie.
Z suchymi oczami, z pustym sercem.
Bez złości, tylko z bólem, który dusił.
W domu nie poszła do sypialni.
Udała się prosto do kuchni.
Rozłożyła na stole wszystkie zakupy dla dziecka.
Niebieskie śpioszki, wełniane skarpetki, puder, pieluszki, butelkę.
Każda rzecz była jak cios nożem.
Przypomniała sobie samotne noce.
Wizyty u lekarza, na które chodziła sama.
Jego chłodne spojrzenia ostatnich miesięcy.
To wszystko nie było jej wyobraźnią.
Marek naprawdę miał kochankę.
Wrócił do domu godzinę później.
Twarz miał bladą, zmęczoną.
Zobaczył ją siedzącą tyłem w kuchni.
— Kasia… przepraszam — powiedział zduszonym głosem.
— Za co? Za to spotkanie? — spytała, nie odwracając się.
— Popełniłem błąd. To był tylko epizod.
— Nigdy nie chciałem cię stracić.
— Nie sądziłem, iż mnie zobaczysz…
— A gdybym cię nie zobaczyła, jak długo byś to ukrywał?
Kasia wstała i spojrzała na niego spokojnie.
— Nie musisz jej zostawiać. Nie musisz wybierać.
— Już wybrałam za nas oboje.
— Kasia… nie rób tak. Zawiniłem…
— Dziecko, które noszę, nie potrzebuje ojca kłamcy.
— A ja nie potrzebuję niewiernego męża.
Wyciągnęła z kieszeni papiery rozwodowe.
— Podpisz. Przeczytaj dokładnie i podpisz.
— Nie będę niczego żądać, tylko dziecka. I spokoju.
Marek osunął się na krzesło, zakrywając twarz dłońmi.
Nie wierzył, iż cicha, uległa żona może być tak stanowcza.
Czekał na łzy, błaganie, przebaczenie.
Zamiast tego zobaczył oczy zimne jak lód.
— Czy jeszcze mnie kochasz? — zapytał cicho.
— Może kiedyś kochałam cię bardzo.
Ale miłość nie znosi kłamstwa.
Podpisał papiery bez słowa.
Kasia wzięła torbę z zakupami dla dziecka.
Wyszła z kuchni, nie patrząc za siebie.
Dziecko urodziło się bez ojca przy łóżku.












