Wiktoria stała w progu, ściskając mocno dłoń Marka. W jej oczach można było dostrzec niepokój, a nogi jej drżały.
Mamo, to jest moja dziewczyna, Wiktoria powiedział Marek, który właśnie wrócił z kolejnej delegacji.
Nie było go w domu przez dwa tygodnie i tym razem nie wracał sam. Marek z rodzicami mieszkał w dwupokojowym mieszkaniu. Dlatego nocami Wiktoria spała w pokoju Marka, a on przenosił się z materacem do kuchni.
Gdzie ją poznałeś? zapytała mama. Teraz wszędzie młodzi ludzie chodzą w kolorowych ubraniach, przekłuwają sobie brwi, a ona taka inna.
Mamo, miałem szczęście. Spotkałem ją w akademiku, gdzie mnie zakwaterowano. Wiktoria wychowała się w domu dziecka.
Następnego dnia rano do mamy Marka zajrzała jego siostra.
Gdzie są dzieciaki?
Poszli do urzędu stanu cywilnego złożyć wniosek.
Twój Marek przecież jeszcze taki młody. Po co mu to dziecko z domu dziecka? Lepiej schowaj wszystkie cenne rzeczy, bo nie wiadomo, co jej siedzi w głowie.
Co ty wygadujesz? zawołała mama Marka.
A skąd? Ja też wychowałam się w domu dziecka! Uważasz, iż przez to jestem gorsza? oburzył się ojciec Marka, stając w obronie dziewczyny.
Poczekaj, poczekaj, geny i tak wyjdą na wierzch ciągnęła siostra.
Nie waż się tak mówić o Wiktorii! podniósł głos ojciec.
Rodzice Marka wierzyli, iż syn powinien sam dokonywać wyborów w życiu.
Szanując jego decyzję, nie mieszali się w jego sprawy. Młodzi zdecydowali, iż na razie zamieszkają z rodzicami, a później wynajmą coś własnego. Rzeczywiście, Wiktoria początkowo nie najlepiej radziła sobie z domowymi obowiązkami. Teściowa nieraz miała ochotę się poddać, ale teść zawsze stawał po stronie dziewczyny.
Później Marek oznajmił, iż Wiktoria planuje iść na filologię na uniwersytet. Wyszło na to, iż na początku to on będzie musiał utrzymywać rodzinę. Teściowej nie podobał się taki układ, ale była bezsilna. Wiedziała też, iż dziś bez wykształcenia ciężko gdziekolwiek się dostać.
Po pewnym czasie młodzi przeprowadzili się do własnego małego mieszkania. Wiktoria zaczęła dorabiać jako nauczycielka na pół etatu.
Teściowej szkoda było syna, więc zaproponowała im, żeby wrócili do niej na jakiś czas. Teść jednak okazał szacunek decyzji Marka i Wiktorii.
Pewnego dnia siostra teściowej przyniosła dwa patelnie.
Zobacz, co mam. Chętnie jedną ci sprzedam. Możesz dać ją młodym, przyda się, bo wiadomo, teraz wszyscy mają kłopoty finansowe, a u nich tym bardziej.
Wiesz, moje dzieci całkiem dobrze sobie radzą. Wiktoria studiuje, a mimo to zdąży posprzątać i coś ugotować.
Teściowa podarowała napatelnię Wiktorii i od razu wytłumaczyła, żeby mieszała na niej tylko drewnianą łyżką.
Minął tydzień. Teściowa przyszła w odwiedziny, a Wiktoria płakała w kuchni.
Kotlety się spaliły wyszlochała i jeszcze wyszorowałam patelnię druciakiem. A to przecież był twój prezent…
Już dobrze, przestań teściowa starała się ją pocieszyć.
Marek zastał obie siedzące na podłodze. Już miał coś powiedzieć, ale tylko machnął ręką wiedział, iż i tak sobie poradzą.
Od tego wydarzenia minęło osiemnaście lat. Wiktoria jest teraz wicedyrektorką szkoły. Przez ten czas stała się dla teściowej jak własna córka, choć siostra tej nigdy im nie przestała zazdrościć.
Czy naprawdę ważne jest, skąd ktoś pochodzi, jeżeli ma dobre serce i szczere intencje? Najważniejsze, żeby oceniać człowieka po tym, kim jest, a nie po tym, jakie miał dzieciństwo. To właśnie serce człowieka stanowi o jego wartości.
