Urodziłam ci syna, ale niczego od ciebie nie chcemy – zadzwoniła kochanka Mąż spojrzał na Lerię wzrokiem zbitego psa. — Tak, nie przesłyszałaś się. Lero, pół roku temu… miałem inną. Tylko kilka spotkań, taki przelotny romans. I ona urodziła mi syna. Niedawno… Lerze zakręciło się w głowie. Ale wiadomość! Jej wierny, oddany mąż dorobił się dziecka na boku! Do Lery z trudnością docierał sens tego, co mówił. Przez kilka minut próbowała zrozumieć, co oznacza to wyznanie męża. Mąż siedział naprzeciw. Ramiona opuszczone, dłonie zaciśnięte między kolanami. Wydawał się mniejszy niż zazwyczaj, jakby całe powietrze z niego uszło. — Syn, więc — powtórzyła Lera. — Ty, żonaty człowiek, masz syna. I to nie żona ci go urodziła. Czyli nie ja… — Lero, sam nie wiedziałem. Przysięgam na wszystko. — Nie wiedziałeś, jak robi się dzieci? Masz czterdzieści lat, Kolu. — Nie wiedziałem, iż ona… zdecyduje się urodzić. Rozstaliśmy się dawno, wróciła do męża. Myślałem, iż tam wszystko układa się dobrze. A wczoraj telefon. „Urodził ci się syn. Trzy dwieście. Zdrowy”. I odłożyła. Lera wstała. Nogi miała jak z waty, kolana miękkie jak po przebiegnięciu maratonu. Za oknem szalała polska jesień. Lera mimowolnie zapatrzyła się na krajobraz za oknem — piękny… — I co teraz? — zapytała, nie odwracając się. — Nie wiem. — Świetna odpowiedź głowy rodziny. Nie wiem. Obróciła się gwałtownie. — Pojedziesz tam? Zobaczyć? Przerażony Kola podniósł oczy na żonę ze wstydem. — Lero, napisała adres szpitala, powiedziała, iż wypis za dwa dni. Tak powiedziała: „Chcesz — przyjedź, nie chcesz — nie. Niczego od ciebie nie chcę”. Dumna… Nic jej ode mnie nie trzeba… — Niczego nie trzeba — powtórzyła echem Lera. — Święta prostota. W korytarzu trzasnęły drzwi — starsi wrócili do domu. Lera natychmiast założyła uśmiech. Umiała to robić perfekcyjnie — lata w biznesie nauczyły ją trzymać fason nawet, kiedy wszystko waliło się na głowę. Do kuchni zajrzał najstarszy — wysoki, barczysty chłopak dwudziestoletni. — O, rodzice, cześć. Czemu tacy smutni? Mamo, jest coś do jedzenia? Po treningu jesteśmy głodni jak wilki. — W lodówce są pierogi, podgrzejcie sobie — rzuciła Lera. — Tato, miałeś spojrzeć co z gaźnikiem w mojej starej furze — drugi syn, młodszy, klepnął ojca po ramieniu. Lera patrzyła na tę scenę, a serce ściskało jej się tak, iż aż trudno było oddychać. Nazywają go tatą. Ich prawdziwy ojciec dawno rozpłynął się w mglistych wspomnieniach, ograniczał się do alimentów i rzadkich kartek. Kola ich wychował. Nauczył prowadzić auto, leczył obdarte kolana, chodził na wywiadówki, rozwiązywał szkolne kłopoty. Był dla nich ojcem. Prawdziwym. Kola wymusił uśmiech: — Zajrzyj, Sanek. Później. Dajcie nam z mamą pogadać. Chłopacy odeszli, brzęcząc talerzami. — Kochają cię — powiedziała cicho Lera. — A ty… — Lero, przestań. Ja ich też kocham. To moi chłopcy. Nigdzie się nie wybieram. Powiedziałem ci od razu — to był błąd, zaćmienie. Nie było w tym nic poważnego. Po prostu… pokusa! — Po prostu pokusa, której skutkiem są teraz pieluchy… Do pokoju wbiegła sześcioletnia Madzia. Tu pancerz Lery pękł. Córeczka wskoczyła ojcu na kolana z rozpędem. — Tatusiu! Dlaczego jesteś smutny? Mama cię ochrzaniła? Kola przytulił ją mocno, wtulił twarz w jasną główkę. Żył tylko dla niej. Lera wiedziała: za Madzię gotów byłby zagryźć każdego. To była szalona, bezwarunkowa ojcowska miłość. — Nie, księżniczko. Po prostu dorośli rozmawiają. Idź puść sobie bajki, zaraz przyjdę. Gdy Madzia wybiegła, w kuchni znowu zapadła cisza. — Rozumiesz, iż wszystko się zmienia? — spytała Lera. Usiadła z powrotem do stołu. — Nie odejdę, Lero. Kocham cię, dzieci… Bez was nie potrafię… — To tylko słowa, Kolu. A fakty są takie: tam masz syna. On też potrzebuje ojca. Tamta kobieta… Teraz mówi “niczego nie chcę”. To hormony, euforia, albo chytry plan. Za miesiąc, za pół roku, dziecko zacznie chorować, rosnąć, będzie potrzebować pieniędzy. Zadzwoni. Powie: „Kola, nie mamy zimowego kombinezonu”. Albo: „Kola, trzeba do lekarza”. I pojedziesz. Jesteś dobry, masz sumienie. Kola milczał. — A pieniądze, Kolu? — Lera ściszyła głos. — Skąd je weźmiesz? Drgnął, jak po ciosie — Lera uderzyła w czuły punkt. Jego interes padł dwa lata temu, długi spłacali z pieniędzy Lery. Teraz pracował, kręcił się, coś tam zarabiał, ale przy tym, co zapewniała ona, to były drobne. Dom, auta, wakacje, wykształcenie dzieci — wszystko to jej zasługa. Nie miał choćby własnej porządnej karty, wszystko zablokowały komorniki, używał gotówki albo jej karty powiązanej z jej kontem. — Znajdę — burknął. — Gdzie? Będziesz dorabiał jako taksówkarz nocą? Albo wyciągał z mojej szafki, żeby wspierać tamtą rodzinę? Rozumiesz, jakie to absurdalne? Ja utrzymuję rodzinę, a ty z moich pieniędzy utrzymujesz kochankę z jej dzieckiem? — Ona nie jest kochanką! — rzucił Kola. — Skończyłem z tamtym pół roku temu! — Dziecko wiąże ludzi mocniej niż ślub w urzędzie. Pójdziesz na wypis? Pytanie zawisło w powietrzu. Kola przetarł twarz dłońmi. — Nie wiem, Lero. Szczerze. Po ludzku… powinienem. Dziecko przecież niewinne. — Po ludzku — wyszczerzyła się gorzko Lera. — A po ludzku wobec mnie? Madzi? Chłopaków? Pojedziesz tam, zobaczysz to zawiniątko. Weźmiesz na ręce. I koniec. Popłyniesz. Znam cię, masz miękkie serce. Zaczniesz jeździć. Najpierw raz w tygodniu, potem dwa, potem w weekendy. Będziesz kłamał, iż praca zawalona. A my będziemy tutaj czekać. Lera podeszła do kranu. Puściła wodę, przyglądała się strumieniowi, potem zakręciła. — Ona jest osiem lat młodsza, Kolu. Ma trzydzieści dwa. Urodziła ci syna. Swojego, twojego. Moje chłopaki nie są od ciebie, choć ich wychowałeś. A tam — twoja krew. Myślisz, iż to nie ma znaczenia? — Gadasz głupoty. Chłopaki są moi, wychowałem ich. — Daj spokój! Faceci muszą mieć swojego spadkobiercę. Własnego. — Mamy Madzię! — Madzia to dziewczynka… Kola zerwał się. — Dość! Wyganiasz mnie na siłę? Powiedziałem — zostaję. Ale nie mogę być zupełnie bez serca. Tam urodził się człowiek. Mój, tak. Jestem winien wobec ciebie, wobec wszystkich. Chcesz — wyrzuć mnie. Spakuję się od razu i odejdę. Pojadę do mamy, do akademika, gdziekolwiek. Ale nie szantażuj mnie! Lera zamarła, poczuła nagle strach. jeżeli teraz powie „odejdź” — odejdzie. Dumny. Głupi, ale dumny. Odejść bez pieniędzy, bez dachu nad głową i wtedy na pewno przygarnie go tamta. Tam będzie bohaterem, ojcem, biedak, ale własny. Wtedy straci go na zawsze. A nie chciała tracić. Mimo bólu, mimo urazy, która paliła, kochała go. I dzieci go kochały. Zburzyć można w minutę. Ale jak żyć potem w pustym domu, gdzie każdy kąt o nim przypomina? — Siadaj — powiedziała cicho. — Nikt cię nie wyrzuca. Kola postał jeszcze chwilę, ciężko oddychał, potem usiadł. — Lero, wybacz mi. Jestem… głupim facetem… — Głupim — zgodziła się. — Ale naszym głupim… Wieczór upłynął w jakimś mgle. Lera robiła z Madzią lekcje, sprawdzała raporty do pracy, ale myślami była gdzieś daleko. Wyobrażała sobie tamtą kobietę. Jaka jest? Ładna? Na pewno młodsza. Pewnie patrzy teraz na niemowlę i myśli, iż wygrała. Nic jej nie trzeba! Oczywiście, to najpewniejsza taktyka. Nie prosić, nie robić awantur, tylko pokazać: masz syna, my damy sobie radę sami. To zawsze działa na męską dumę. Facet nagle chce być bohaterem. Kola wiercił się, wzdychał, spał niespokojnie, a Lera leżała, gapiąc się w ciemność. Ma czterdzieści pięć lat, jest zadbana, atrakcyjna, odnosi sukcesy, ale starość czai się za rogiem. A tam — młodość… *** Rano było jeszcze gorzej — Lera nie mogła się pozbierać. Chłopcy zjedli gwałtownie i wybiegli, a Madzia nagle się uparła. — Tato, zapleć mi warkoczyk! — zażądała. — Mama krzywo zaplata. Kola wziął szczotkę. Jego duże dłonie, przyzwyczajone zarówno do kierownicy jak i do młotka, delikatnie rozczesywały cienkie włoski. Zaplatał starannie, z pełną koncentracją, wysuwając końcówkę języka z wysiłku. Lera piła kawę i patrzyła na to. Tak, to jest jej mąż. Bliski, ciepły, domowy. A gdzieś tam jest inne dziecko, które też ma do niego prawo! Jak to możliwe? — Kolu — powiedziała, gdy Madzia pobiegła się ubierać. — Musimy podjąć decyzję. Teraz. Odłożył szczotkę. — Myślałem całą noc. — I? — Nie pojadę na wypis. Lerze coś ścisnęło się w środku, ale nie pokazała tego po sobie. — Dlaczego? — Bo jeżeli pojadę, dam nadzieję jej, sobie, tamtemu dziecku. Nie potrafię być ojcem na dwa domy. Nie chcę, Lero! Nie chcę okłamywać ciebie, nie chcę kraść czasu Madzi, chłopakom. Jedenaście lat temu podjąłem decyzję. Ty — moja żona, tutaj jest moja rodzina. — A tamten chłopiec? — Lera sama się zdziwiła, iż pyta. — Będę pomagał finansowo. Oficjalnie, alimentami, albo założymy konto. Ale jeździć… Nie. Lepiej niech rośnie bez ojca, niż miałby czekać na mnie w weekendy. A ja będę patrzył na zegarek, rwąc się do domu, do mojego innego życia. Tak jest uczciwiej. Lera milczała. Kręciła obrączką na palcu. — Jesteś pewien? Potem nie będziesz żałował? — Będę żałował — odparł szczerze Kola. — Na pewno będę myślał, jak tamten sobie radzi. Ale jeżeli zacznę tam jeździć, stracę was. Czuję to, bo ty tego nie wytrzymasz. Jesteś silna, Lero, ale nie stalowa. Zaczniesz mnie nienawidzić, a tego nie chcę. Boże, ale to chaotycznie tłumaczę… Mąż wstał, podszedł od tyłu i położył jej ręce na ramionach. — Lero, nie chcę drugiego życia. Mam ciebie, mam dzieci. A tamto… to cena za moją głupotę. Jestem gotów płacić — pieniędzmi, i tylko nimi. Ani czasu, ani opieki, ani uwagi — nie dam temu dziecku… Lera położyła dłoń na jego ręce. — Mówisz: pieniędzmi? — uśmiechnęła się krzywo. — Zarobię. Rozbiję się, ale zarobię. Więcej nie poproszę cię o grosz na własne błędy. To już moje sprawy, Lero. Lera się uspokoiła. Tak, mąż może i zachował się nie w porządku wobec niej, ale właśnie tego chciała usłyszeć. Nie zamierzała z nikim dzielić męża, było jej wszystko jedno, co czuje tamta — druga. Zaszła w ciążę z żonatym? Jej problem. *** Na wypis Kola nie pojechał. Kochanka potem urywała mu telefon — krzyczała, obrażała, pytała, czemu nie przyjechał. Kola jasno jej powiedział: może liczyć wyłącznie na pomoc finansową, spotkań nie będzie. Kochanka się rozłączyła i przez pół roku, które minęło od tamtej pory, nie dawała znaku życia. Jej telefon był nieosiągalny. Lera była z tego więcej niż zadowolona.