Vanessa wróciła do domu wcześniej z podróży służbowej i znalazła w swoim mieszkaniu niemowlę.
Chciała zrobić mężowi niespodziankę. Wyszło inaczej.
Po trzech tygodniach w Paryżu wróciła do Nicei. Była wykończona.
Marzyła tylko o jednym. Chciała przytulić się do Erica i zasnąć.
Jej pociąg miał duże opóźnienie. Dotarła długo po północy.
Nie uprzedziła go o wcześniejszym powrocie. Chciała prawdziwej niespodzianki.
Cicho weszła przez główne drzwi. Powiesiła trencz i postawiła torbę.
Nie włączyła światła. Bezszelestnie podeszła do sypialni.
Uśmiechała się do siebie. Tak za nim tęskniła.
Plan był prosty. Wślizgnąć się do łóżka i patrzeć, jak się budzi.
Lecz nic jej nie przygotowało na to, co zobaczyła.
Smuga księżycowego światła wpadała przez okno. To wystarczyło.
Po jednej stronie łóżka spał Erik. Po drugiej leżało niemowlę.
Malutkie dziecko otulał miękki niebieski kocyk. Ktoś ułożył je starannie.
Vanessa zastygła. Oddech zamarł jej w piersi.
Nigdy nie mieli dzieci. Erik nie miał rodziny.
Wychował się w rodzinach zastępczych. Czyje to więc było dziecko?
Cicho obeszła łóżko. Potrząsnęła go za ramię.
– Erik. Erik! Obudź się!
Otworzył oczy, zdezorientowany.
– Co…? Vanessa? Co ty tu robisz?
– Chodź ze mną do kuchni. Natychmiast.
Jeszcze półprzytomny, poszedł za nią.
Vanessa zapaliła światło. Spojrzała na niego zimnym wzrokiem.
– Możesz wyjaśnić, co robi niemowlę w naszym łóżku?
Erik ziewnął, zmęczony.
– Ktoś zostawił je pod naszymi drzwiami kilka dni temu.
– Ktoś zostawił? Tak po prostu?
– Tak. Rano znalazłem je na wycieraczce.
– I nic mi nie powiedziałeś?
– Nie wiedziałem, co robić… Więc po prostu je zabrałem.
– Zabrałeś. Do naszego łóżka.
– Nie umiałem inaczej. Płakało całą noc.
– Trzy tygodnie. Przez trzy tygodnie nic nie mówiłeś?
– Bałem się, iż każesz je oddać.
Vanessa usiadła przy stole. Milczała długo.
– A policja? Dzwoniłeś na policję?
– Nie. Nie chciałem, żeby ktoś je zabrał.
– Erik, to nie jest nasze dziecko.
– Wiem.
– A jednak leży w naszym łóżku.
– Wiem.
– Kto je zostawił? Myślałeś o tym?
– Nie wiem. Nie było żadnej kartki.
– Żadnej kartki. Ani imienia. Ani niczego.
– Tylko kocyk.
– Niebieski kocyk.
– Tak.
Vanessa zakryła twarz dłońmi.
– Co my teraz zrobimy?
– Nie wiem. Naprawdę nie wiem.
– Nie możemy tak żyć. To nie jest w porządku.
– Wiem.
– Jutro rano dzwonimy na policję.
– Vanesso…
– To nie podlega dyskusji.
Erik spuścił głowę. Nic nie powiedział.
Poszli do sypialni. Dziecko spało spokojnie.
Vanessa stała nad nim długo. Patrzyła na jego twarz.
Potem wyjęła telefon. Weszła do kuchni.
Zamknęła za sobą drzwi. Wybrała numer.
– Halo? Policja? Chciałabym coś zgłosić.
Erik słyszał to przez drzwi. Nie wyszedł.
Rano pod ich drzwiami stało dwóch policjantów.
Vanessa otworzyła. Erik stał za nią, blady.
– To tutaj. W sypialni.
Policjant wszedł. Wziął dziecko na ręce.
– Zajmiemy się tym. Znajdziemy rodziców.
– Dziękuję.
Drzwi się zamknęły. W mieszkaniu zrobiło się cicho.
Erik patrzył na puste łóżko.
– Powiedziałaś im wszystko?
– Wszystko.
– I co teraz będzie?
– Zobaczymy.
– A my?
– Też zobaczymy.
Dziecko znalazło rodziców po tygodniu. Matka była bardzo młoda.
Zostawiła je pod złym adresem. Pomyliła drzwi.
Vanessa odebrała ten telefon wieczorem. Erik stał obok.
– Mają je? – zapytał.
– Mają.
– To dobrze.
– Tak. Dobrze.
Erik usiadł na krześle. Przez chwilę nic nie mówił.
– Nie mogę przestać o nim myśleć.
– Ja też nie.
– Przez te kilka dni… coś się zmieniło.
– Wiem.
– Nie żałuję, iż je wziąłem.
– Ja też nie żałuję, iż zadzwoniłam.
Spojrzeli na siebie. Po raz pierwszy od dawna bez gniewu.
– Chcesz o tym porozmawiać? – zapytał.
– Chcę. Ale nie dziś.
– Jutro?
– Jutro.
Zgasili światło w kuchni. Poszli spać.
Łóżko było w końcu puste.
Następnego ranka Vanessa zaparzyła kawę. Usiadła naprzeciwko niego.
– Powiedz mi jedno. Dlaczego nic nie powiedziałeś?
– Bałem się.
– Czego?
– Że mnie zostawisz.
Vanessa odstawiła kubek. Milczała.
– Nie zostawiłam.
– Teraz już wiem.
– Ale to nie było w porządku wobec mnie.
– Wiem. Przepraszam.
Kiwnęła głową. To na razie musiało wystarczyć.
Za oknem wzeszło słońce nad Niceą.
Dziecko było daleko. Erik patrzył na nią długo.
