W 1951 roku 14-letni chłopiec z Polski, Janusz Haraszkiewicz, budzi się w szpitalnym łóżku w Warszawie… z setką szwów na klatce piersiowej. Lekarze właśnie usunęli mu jedno płuco, aby uratować mu życie

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć historię, która naprawdę porusza serce. Wyobraź sobie, mamy rok 1951, gdzieś w Polsce, w małym szpitalu w okolicach Wrocławia. Czternastoletni chłopak na imię miał Jakub Majewski budzi się w szpitalnym łóżku. Cała klatka piersiowa poszyta, stu szwami, po operacji wycięcia jednego płuca. Żeby w ogóle przeżyć, musiał dostać aż 13 porcji krwi od zupełnie nieznanych sobie ludzi. choćby nie wiedział, kim byli.

Przy łóżku siedzi jego tata, pan Stanisław, i mówi do niego takie zdanie, które zostaje człowiekowi na resztę życia:
Żyjesz tylko dlatego, iż inni oddali krew.

Wtedy Jakub obiecał sobie w duchu iż jak tylko skończy osiemnaście lat, sam zacznie oddawać krew. Odda coś, co kiedyś uratowało mu życie.

Ale był jeden problem Jakub miał paniczny lęk przed igłami.

No ale kiedy tylko dostał dowód i osiągnął pełnoletność, poszedł do punktu krwiodawstwa na Grabiszyńskiej we Wrocławiu. Usadowił się na fotelu, patrzył w sufit i pozwalał pielęgniarce robić swoje. Przez cały czas choćby raz nie spojrzał na igłę. I tak przez kolejne 64 lata…

Jakub nie miał pojęcia, iż z jego krwią jest coś wyjątkowego. Kilka donacji później lekarze odkryli niesamowitą rzecz jego osocze zawierało ekstremalnie rzadkie przeciwciało. Może przez te wszystkie transfuzje w dzieciństwie. To przeciwciało mogło zapobiegać ciężkiej chorobie, tak zwanej konfliktowi serologicznemu Rh, który wtedy zbierał tragiczne żniwo wśród noworodków w Polsce. Gdy matka miała krew Rh-, a dziecko Rh+, jej organizm mógł zacząć zwalczać krew dziecka. Efekt poronienia, martwe porody, uszkodzenia mózgu u noworodków…

I nagle okazało się, iż rozwiązanie jest… w osoczu Jakuba.

Lekarze poprosili go, żeby oddawał nie tylko krew, ale właśnie osocze. To trwało aż półtorej godziny zamiast standardowego kwadransa, i trzeba było przychodzić regularnie, co kilka tygodni, przez całe życie. No i Jakub znów pomyślał najpierw o swoim strachu… a potem o tych wszystkich dzieciakach, których to mogło ratować. I powiedział: dobrze, robię to.

I tak, przez następnych 64 lata, Jakub Majewski nigdy nie odpuścił ani jednego pobrania. Oddawał osocze w trakcie dobrych dni i tych kompletnie beznadziejnych. Robił to, pracując jeszcze jako kolejarz PKP. Nie przestał także po przejściu na emeryturę. choćby po śmierci żony Hanny w 2005 roku, kiedy życie naprawdę mocno go przygniotło.

Za każdym razem czy była słota, czy mróz, czy upał wpatrywał się w sufit, pogadał z pielęgniarkami, liczył płytki na ścianie, żartował, byle nie patrzeć na igłę. Strach nigdy do końca nie zniknął, ale i tak regularnie przychodził. I wiesz co? Życie napisało nieprawdopodobny scenariusz kiedy jego własna córka, Magdalena, potrzebowała leku stworzonego właśnie z jego osocza podczas ciąży, Jakub zrozumiał, jak bardzo powiązane są nasze losy. Wnuk, który przyszedł na świat dzięki decyzji sprzed dekad.

W maju 2018 roku, kiedy miał już 81 lat, polskie przepisy zmusiły go, by oddał osocze po raz ostatni. Na sali siedziały mamy z maleńkimi, zdrowymi dziećmi wszyscy żyli dzięki niemu. Dziękowały przez łzy.

Jakub po raz ostatni usiadł w fotelu, odwrócił wzrok i oddał osocze po raz 1173. Od 1967 roku w całym kraju rozdano ponad 3 miliony dawek leku anty-D stworzonego w oparciu o składniki z jego krwi. Lekarze wyliczają, iż Jakub pomógł uratować życie ponad 2,4 miliona dzieci.

Gdy nazywano go bohaterem, zawsze się tylko uśmiechał z zakłopotaniem:
Ja po prostu siedzę w fotelu i oddaję krew. Dają mi kawę, ciastko i idę do domu. Żadna wielka filozofia.

Jakub Majewski odszedł spokojnie we śnie, 17 lutego 2025 roku, mając 88 lat.

Wiesz, szukamy czasem bohaterów w kinie czy w książkach, a tu proszę bohaterem jest ktoś, kto przez 64 lata, uparcie, dotrzymuje słowa. Kto boi się tak prawdziwie, do szpiku i mimo to robi swoje, ratuje ludzi.

Miliony istnień zawdzięczają zdrowie jednemu człowiekowi, który uznał, iż jego strach jest mniej istotny niż cudze życie.
A Ty? Jaki jeden, mały, odważny krok możesz zrobić, choćby trochę się go bać?