W czwartek o 9:15 stanęłam w okienku numer cztery w ZUS-ie. Wyrejestrowałam męża. Michał nie wiedział, iż tam jestem.
Cofnijmy się trochę. Wtorek, godzina siedemnasta.
Michał trzasnął drzwiami lodówki. Słoiki z ogórkami aż zadzwoniły. Stałam przy blacie, mieszałam cukier w cudzej szklance. Zostawiła ją jego matka, w niedzielę.
— Ty choćby nie wiesz, co to zmęczenie — rzucił. Nie odrywał wzroku od telefonu. — Siedzisz w domu, a ja od siódmej na budowie.
Chciałam odpowiedzieć. Od siódmej zdążyłam już wiele.
Zawiozłam Antka do przedszkola. Odebrałam paczkę dla sąsiadki. Wróciłam, bo wylało się mleko w torbie.
Nic nie powiedziałam. Wzięłam ścierkę. Wycierałam suchy blat.
Wtedy się odwrócił. Łokciem trafił mnie w rękę. Niecelowo, tłumaczył potem. Stałam za blisko, jak zawsze.
Szklanka poleciała na podłogę. Czarna kawa chlusnęła na kapcie. Na jego nowe buty też.
— Patrz, co zrobiłaś! — krzyknął.
Zrobiłam? Ja?
Milczałam. Klękłam, zbierałam szkło. Ręka mi drżała.
— Przepraszam — powiedziałam cicho.
Nie wiem, za co przepraszałam. Tak już miałam, od lat.
Tej nocy nie spałam. Leżałam i liczyłam sufit. Przypomniałam sobie inne wieczory, podobne do tego.
Rano zrobiłam kawę, jak zawsze. Michał wyszedł bez słowa.
Usiadłam przy stole. Wzięłam kartkę papieru.
Spisałam wszystko, co robię codziennie. Przedszkole, zakupy, pranie, gotowanie, sprzątanie po jego butach.
A on? Praca od siódmej do piętnastej. Reszta dnia dla niego.
Przypomniałam sobie, iż to ja jestem zgłoszona jako jego osoba współpracująca. Formalnie, do ubezpieczenia.
Dlaczego to ja płacę za jego spokój?
W środę zadzwoniłam do koleżanki, Beaty. Pracuje w ZUS-ie od dwudziestu lat.
— Beata, chcę się wyrejestrować. Jako współpracująca przy jego firmie.
— Możesz to zrobić sama, bez niego — powiedziała. — Masz prawo.
Serce mi zabiło mocniej. Prawo. Miałam prawo.
W czwartek rano ubrałam się starannie. Wzięłam dokumenty, które zbierałam od lat w szufladzie.
Antek został u mamy Michała. Nie pytałam, czy to w porządku.
Stanęłam w kolejce. Numerek B47. Czekałam dwadzieścia minut.
— Dzień dobry, chcę się wyrejestrować z ubezpieczenia u męża — powiedziałam do okienka numer cztery.
Pani za szybą spojrzała na mnie uważnie.
— Dobrze pani przemyślała?
— Tak. Bardzo dobrze.
Podpisałam papiery. Ręka mi nie drżała.
Wyszłam na ulicę. Słońce świeciło, mimo października.
Usiadłam na ławce koło przystanku. Zadzwoniłam do mamy.
— Mamo, zrobiłam to.
— Co zrobiłaś, córeczko?
— Przestałam być jego cieniem.
Mama milczała chwilę. Potem powiedziała tylko jedno słowo.
— Nareszcie.
Wróciłam do domu po południu. Michał czekał już przy stole.
— Byłaś w ZUS-ie? — spytał, patrząc podejrzliwie.
— Byłam.
— Po co?
— Wyrejestrowałam się. Od dziś szukam własnej pracy.
Milczał długo. Potem spytał cicho:
— A co ze mną?
— Ty masz dwie ręce i nogi. Poradzisz sobie.
Wstałam od stołu. Poszłam po Antka.
Tego dnia po raz pierwszy od lat spałam spokojnie.
Nie wiedział, iż tam idę. Teraz już wie, iż już nie wrócę do tamtej siebie.
