— W naszej rodzinie cztery pokolenia mężczyzn pracowały na kolei! A ty co wnosisz? — Galę, — szepnęła cicho Anna, głaszcząc brzuch. — Nazwiemy ją Galinka. — Znowu dziewczynka? To jakiś żart! — Pani Helena rzuciła wynik USG na stół. — W naszej rodzinie od czterech pokoleń mężczyźni pracowali na kolei! A ty co przynosisz? — Galinkę, — odpowiedziała cicho Anna, gładząc brzuch. — Nazwiemy ją Galinka. — Galina… — przeciągnęła teściowa. — No, chociaż imię normalne. Ale co z niej pożytek? Komu ona będzie potrzebna, twoja Galinka? Maksymilian milczał, wpatrzony w telefon. Gdy żona zapytała go o zdanie, tylko wzruszył ramionami: — Jest, jak jest. Może następne będzie chłopcem. Anna poczuła, jak coś ściska jej serce. Następne? A to maleństwo co, próba generalna? Galinka pojawiła się w styczniu — maleńka, z wielkimi oczami i burzą ciemnych włosków. Maksymilian pojawił się tylko po odbiór ze szpitala, przyniósł bukiet goździków i torbę z niemowlęcymi ubrankami. — Śliczna, — powiedział ostrożnie zaglądając do wózka. — Podobna do ciebie. — A nosek twój, — uśmiechnęła się Anna. — I uparte podbródek. — Daj spokój, — machnął ręką Maksymilian. — Wszystkie dzieci są takie same w tym wieku. Pani Helena przywitała ich w domu z kwaśną miną. — Sąsiadka Walentyna pytała, wnuk czy wnuczka. Wstyd było odpowiadać, — mruknęła. — W moim wieku bawić się lalkami… Anna zamknęła się w pokoju dziecięcym i cicho zapłakała, tuląc córeczkę do piersi. Maksymilian coraz więcej pracował. Dorabiał na bocznicy, brał dodatkowe zmiany. Tłumaczył, iż utrzymanie rodziny, zwłaszcza z dzieckiem, to spory koszt. Wracał późno, zmęczony i milczący. — Ona czeka na ciebie, — mawiała Anna, gdy mąż przechodził obok pokoju dziecięcego choćby nie zaglądając. — Galinka ożywa na dźwięk twoich kroków. — Jestem zmęczony, Aniu. Jutro muszę wcześnie wstać do pracy. — Ale choćby się z nią nie przywitałeś… — Jest mała, nie zrozumie. Ale Galinka rozumiała. Anna widziała, jak córka odwraca główkę do drzwi, słysząc tatę. A potem patrzy długo w pustkę, gdy jego kroki odchodzą. Miała osiem miesięcy, gdy zachorowała. Najpierw gorączka do trzydziestu ośmiu, potem do trzydziestu dziewięciu. Anna wezwała pogotowie, ale lekarz uznał, iż można jeszcze walczyć w domu. Następnego ranka temperatura podskoczyła do czterdziestu. — Maks, wstawaj! — Anna ciągnęła męża. — Galinka jest w fatalnym stanie! — Która godzina? — Maksymilian z trudem rozkleił oczy. — Siódma. Nie spałam całą noc. Trzeba do szpitala! — Tak wcześnie? Może poczekamy do popołudnia? Dziś mam istotną zmianę… Anna patrzyła na niego jak na obcego. — Twoja córka płonie od gorączki, a ty myślisz o pracy? — Przecież nie umiera! Dzieci często chorują. Anna zamówiła taksówkę sama. W szpitalu od razu przyjęli Galinkę do oddziału zakaźnego. Podejrzenie poważnego zapalenia — konieczna była punkcja lędźwiowa. — Gdzie ojciec dziecka? — zapytał ordynator. — Potrzebna zgoda obojga rodziców. — On… pracuje. Zaraz przyjedzie. Anna dzwoniła cały dzień. Telefon nie odpowiadał. Dopiero po siedemnastej Maksymilian odebrał. — Aniu, jestem w depo, mam robotę… — Maks, Galinka ma podejrzenie zapalenia opon mózgowych! Potrzebna twoja zgoda na punkcję! Lekarze czekają! — Co? Jaka punkcja? Nic nie rozumiem… — Przyjeżdżaj! Natychmiast! — Nie mogę, zmiana do jedenastej. Potem umówiony jestem z kolegami… Anna rozłączyła się bez słowa. Sama podpisała zgodę — jako matka miała prawo. Punkcję robiono pod narkozą ogólną. Galinka wyglądała tak maleńko na dużym łóżku zabiegowym. — Wyniki będą jutro, — powiedział lekarz. — jeżeli potwierdzi się zapalenie, leczenie potrwa długo — półtora miesiąca w szpitalu. Anna została na noc w szpitalu. Galinka leżała pod kroplówką, blada i bez ruchu. Tylko klatka piersiowa słabo unosiła się w górę i w dół. Maksymilian pojawił się dopiero w południe następnego dnia. Niezgolony, wygnieciony. — I jak tam… co się dzieje? — zapytał, niepewnie przekraczając próg sali. — Źle, — powiedziała krótko Anna. — Wyniki jeszcze nie ma. — A co jej robili? Ta… jak to… — Punkcja lędźwiowa. Płyn pobrano do badania z kręgosłupa. Maks zbladł. — Boli ją to? — Była pod narkozą. Nic nie czuła. Podszedł do łóżeczka i zamarł. Galinka spała, maleńka rączka leżała na kocyku, do nadgarstka przyczepiony był wenflon. — Ona… taka malutka, — wyszeptał Maksymilian. — Nie myślałem… Anna milczała. Na szczęście wyniki były dobre — nie ma zapalenia opon mózgowych. Zwykła infekcja wirusowa, ale z powikłaniami. Leczenie w domu pod kontrolą lekarza. — Szczęście w nieszczęściu, — stwierdził ordynator. — Jeszcze dzień czy dwa zwłoki i byłoby znacznie gorzej. W drodze do domu Maks milczał. Dopiero pod blokiem cicho zapytał: — Naprawdę jestem taki zły? Jako ojciec? Anna poprawiła śpiącą córeczkę i spojrzała na męża. — A jak ty myślisz? — Myślałem, iż mam jeszcze czas. Że ona malutka, niczego nie pojmuje. A okazuje się… — urwał. — Kiedy zobaczyłem ją tam, z tymi rurkami… Zrozumiałem, iż mogę ją stracić. I iż jest co tracić. — Maks, ona potrzebuje ojca. Nie żywiciela, nie tego, co przynosi pieniądze. Ojca. Takiego, który zna jej imię. Wie, jakie ma ulubione zabawki. — Jakie? — zapytał cicho. — Gumowy jeżyk i grzechotka z dzwoneczkami. Gdy słyszy twoje kroki, zawsze pełznie do drzwi. Czeka, aż ją podniesiesz. Maksymilian spuścił głowę. — Nie wiedziałem… — Teraz wiesz. W domu Galinka się przebudziła i zapłakała — cicho, żałośnie. Maks odruchowo sięgnął do niej, ale zawahał się. — Mogę? — zapytał żony. — To twoja córka. Wziął ją delikatnie. Dziewczynka zaszlochała i ucichła, patrząc na niego wielkimi, poważnymi oczami. — Cześć, maleńka, — szepnął Maks. — Przepraszam, iż mnie nie było, gdy się bałaś. Galinka sięgnęła rączką jego twarzy i dotknęła policzka. Maks poczuł, iż ściska go w gardle. — Tata, — powiedziała nagle wyraźnie. To było jej pierwsze słowo. Maks spojrzał szeroko otwartymi oczami na żonę. — Powiedziała… — Mówi już od tygodnia, — uśmiechnęła się Anna. — Ale tylko, gdy cię nie było. Widocznie czekała na adekwatny moment. Tego wieczoru, kiedy Galinka zasnęła w ramionach taty, Maks ostrożnie zaniósł ją do łóżeczka. Dziewczynka nie obudziła się, tylko mocniej chwyciła jego palec przez sen. — Nie chce mnie puścić, — zdziwił się Maks. — Boi się, iż znowu znikniesz, — wyjaśniła Anna. Posiedział przy łóżeczku jeszcze pół godziny, nie śmiąc oswobodzić palca. — Jutro biorę wolne, — powiedział żonie. — Pojutrze też. Chcę… chcę lepiej poznać córkę. — A praca? Nadgodziny? — Znajdziemy inny sposób, albo będziemy żyć skromniej. Najważniejsze, by nie przegapić, jak rośnie. Anna podeszła i objęła go. — Lepiej późno niż wcale. — Nigdy bym sobie nie darował, gdyby coś się stało, a ja nie wiedziałbym nawet, iż ma ulubione zabawki, — powiedział cicho Maks, patrząc na śpiącą córkę. — Albo iż umie powiedzieć „tata”. Tydzień później, gdy Galinka odzyskała siły, całą trójką poszli do parku. Mała siedziała tacie na barana i śmiała się, łapiąc rękami jesienne liście. — Patrz, jak pięknie, Galinko! — pokazywał Maks na żółte klony. — Tam jest wiewiórka! Anna szła obok, myśląc, iż czasem trzeba prawie stracić to, co najcenniejsze, by zrozumieć jego wartość. W domu przywitała ich niezadowolona pani Helena. — Maks, Walentyna mówiła, iż jej wnuk już w piłkę gra. A twoja… tylko lalkami się bawi. — Moja córka jest najwspanialsza na świecie, — spokojnie odpowiedział Maks, sadzając Galinkę na podłodze i podając jej gumowego jeżyka. — I lalki są świetne. — Ale ród się skończy… — Nie skończy się. Będzie trwał dalej. Inaczej, ale będzie. Pani Helena chciała zaprotestować, ale Galinka podpełzła do niej i wyciągnęła rączki. — Babcia! — zawołała i szeroko się uśmiechnęła. Teściowa zdezorientowana wzięła wnuczkę. — Ona… ona mówi! — zdziwiła się. — Nasza Galinka jest bardzo mądra, — dumnie powiedział Maks. — Prawda, córeczko? — Tata! — zaklaskała w dłonie Galinka. Anna patrzyła na tę scenę, myśląc, iż szczęście czasem przychodzi przez trudności. A największa miłość dojrzewa powoli, przez ból i strach przed stratą. Wieczorem, układając córkę do snu, Maks cicho śpiewał jej kołysankę. Głos miał miękki, trochę zachrypnięty, a Galinka słuchała z szeroko otwartymi oczami. — Nigdy wcześniej jej nie śpiewałeś, — zauważyła Anna. — Wcześniej wielu rzeczy nie robiłem, — odpowiedział. — Teraz mam czas nadrobić. Galinka zasnęła, mocno trzymając taty palec. I Maks nie wyrywał się — siedział w ciemności, wsłuchując się w oddech córeczki i myśląc, jak wiele można przeoczyć, jeżeli nie zatrzymasz się w porę i nie spojrzysz na to, co naprawdę ważne. A Galinka spała i uśmiechała się przez sen — bo wiedziała już, iż tata nigdzie nie pójdzie. To historię nadesłała do naszej redakcji jedna z Czytelniczek. Czasem los zmusza nas do trudnych wyborów i wielkich prób, by obudzić w człowieku najpiękniejsze uczucia. A czy Wy wierzycie, iż człowiek może się zmienić, gdy poczuje, iż może stracić to, co najcenniejsze?