Dzień 28 marca
Zdecydowałem się, mimo sprzeciwu żony, przyjąć do domu moją mamę, by mogła zobaczyć nowo narodzoną wnuczkę.
Helena, moja matka, potrafi być prawdziwym koszmarem, jeżeli chodzi o komunikację. Nie zna granic innych ludzi. Nigdy nie polubiła Katarzyny nie z jakiegoś konkretnego powodu, ale dlatego, iż poślubiłem ją i odsunąłem się od niej.
Katarzyna urodziła przed trzema tygodniami małą dziewczynkę, którą nazwaliśmy Jadwiga.
Helena nalegała, by być w sali porodowej, ale Katarzyna chciała, żebym to ja jedyny był przy niej. Zatem gdy Katarzyna przechodziła skurcze, matka stała w holu szpitala w Warszawie i krzyczała na całą piętrówkę, iż ma prawo być świadkiem narodzin swojej wnuczki.
Za każdym razem, gdy Helena wchodziła do naszego domu, przyczepiała się do wszystkiego i krytykowała Katarzynę, twierdząc, iż jest słabą gospodynią. Ostrzegała też, iż Jadwiga wyrośnie na kiepską matkę.
Te uwagi wywołały u żony wybuch. Dała mi ultimatum: matka nie stanie już nigdy w naszym progu. Rozumiem ją nikt nie lubi czuć się upokorzonym w swoim własnym domu.
Kiedy w końcu przywieźliśmy Jadwigę do domu, rodzice dziecka chcieli ją poznać. Katarzyna zgodziła się, iż teściowa może przyjść, ale pod warunkiem, iż zachowa ciszę. Helena obiecała, iż nie złamie tej prośby, a już po przekroczeniu progu zaczęła wypluwać:
Tu jest brudno. jeżeli tak macie żyć, to niech tak będzie. Ale z szacunku do mnie przynajmniej posprzątajcie.
Katarzyna straciła panowanie nad sobą i poinformowała, iż teściowa nie ma już prawa odwiedzin, a jadąca dziewczynka może zobaczyć się z wnuczką tylko wtedy, gdy my na to pozwolimy.
Minęły prawie dwa tygodnie. Teściowie poznali Jadwigę, a mój ojciec, Stanisław, też miał okazję przytulić małą. Jednak Helena wciąż nie przychodzi, a Katarzyna odmawia spotkania. Nie wychodzimy z domu, bo na dworze jest zimno i ponuro.
Przedwczoraj Katarzyna miała wizytę u lekarza, a ja zostałem w domu z naszą córką. Wykorzystałem tę okazję, by zaprosić mamę na krótką wizytę powiedziałem, iż mamy maksymalnie dwie godziny, zanim Katarzyna wróci. Helena nie chciała wychodzić! Bez względu na to, jak bardzo ją namawiałem, nie zamierzała odejść.
Oczywiście Katarzyna wróciła, weszła i zobaczyła, iż Helena tuli Jadwigę. To doprowadziło ją do totalnego załamania krzyczała na mnie i na mamę, żądając, by natychmiast opuścili dom.
W sercu podpowiedziałem żonie, żeby „zamknęła buzię” i się uspokoiła, bo to mój dom i moje dziecko, a jeżeli chcę, by moja matka je zobaczyła, nie może mnie tego zabronić, ani wyrzucić ich z domu.
Katarzyna w końcu wypędziła mamę i mnie z mieszkania. Nie chce z nami rozmawiać. Zamieszkałem u rodziców. Mam nadzieję, iż niedługo Katarzyna uspokoi się i znajdziemy sposób, by wszystkie trzy pokolenia mogły żyć w zgodzie.
