Wiktor Ostrowski przyjechał z pracy później niż zwykle, a żona Jadwiga już wyczekiwała go z niepokojem, podejrzewając, iż coś się stało na drodze. Ich synek, mały Krzyś, wycierał łzy, pytając: Gdzie tata? Gdzie tata?. W końcu dwie wielkie żółte lampy oświetliły podwórko rodziny Kowalskich Wiktor wreszcie dotarł.
Tata? Tata! Hurra, tata przyjechał! wykrzyknął Krzyś, skacząc z pieca na jednej nodze, próbując wskoczyć w but, jednocześnie szarpiąc płaszcz.
Dokąd się wybierasz, szaleńcu? Na dworze mróz i noc, idź przy piecu, zaraz przyjdzie ojciec doradziła Jadwiga, przysłaniając mu drogę.
Krzyś zmarszczył brwi, podniósł ustnik i miał już zarzucić się w żałobie.
Nie płacz, mówię ci wtrąciła matka, powtarzając, iż zaraz przyjdzie ojciec. Tymczasem Wiktor wciąż nie wchodził do domu.
Co on tam robi? Pewnie już się napija narzekała Jadwiga. Krzyś, zostań w domu, sama pójdę sprawdzić.
Mamo, boję się jęknął Krzyś.
Bał się? Siadaj i czekaj, kogo to obchodzi? odparła żartobliwie żona, wciągając kurtkę na ramiona i wciąż spierając się z Krzysiem. Wtem drzwi otworzyły się szeroko, a do wnętrza wślizgnęły się kłęby pary w nich wpadł Wiktor, nie sam.
U progu stała młoda dziewczynka, nie starsza niż osiemnaście, owinięta szalem, w krótki brązowy płaszczyk z czarnym kołnierzem. Jej wielkie szare oczy zajmowały prawie całą twarz, a na czole były jasne loki.
Wejdźcie, wejdźcie, Ewelina! zawołała Jadwiga, wskazując na gościa. Ania, pomóż pani rozebrać płaszcz.
Jadwiga nie w pełni rozumiejąc, pomogła dziewczynie zdjąć kurtkę. Okazało się, iż Ewelina jest ciężarna, z trudem przewracając się jak ociężała kaczka w zimny poranek. Usiadła przy stole, złożywszy na kolanach drżące, jakby zmarznięte, dłonie.
Krzyś nieśmiało wyłonił się z pieca.
Gdzie mój syn? Co on tu robi? ryknął Wiktor, chwytając roześmianego Krzysia i podnosząc go wysoko pod sufit. A ty, żono, przygotuj obiad, bo nie będziemy siedzieć głodni.
Gdy już zmierzchało, Krzyś zasnął, a w tle słychać było ciche jęki ojca, matki, niechętną szmerkę gościa. Rano w całej wiosce rozeszła się wieść, iż Wiktor Ostrowski przywiózł swoją młodszą, ciężarną siostrę.
Facet zostawił ją, a rodziców już nie ma. Co z tą lalką? snuła się rozmowa w zagrodzie, gdy Jadwiga opowiadała koleżankom.
Dlaczego nie powiedziałaś wcześniej, iż masz krewne? Myślałam, iż jesteś sierotą.
A co, jeżeli nie ma rodziców, to nie jest sierota?
Skąd w ogóle siostra?
Wychowana w domu dziecka. Co ci jeszcze powiedzieć? Może o kochankach?
Do diabła, Jadzia, jak chcesz!
Wkrótce Ewelina, ciocia Krzysia, postanowiła urodzić, a ojciec zawiózł ją do szpitala w pobliskim mieście. Niedługo po porodzie pojawiła się mała siostrzyczka Krzysia, Mania, różowa jak laleczka. Ewelina już nie wróciła.
Nie żyje rzuciła krótko Jadwiga, aby nie mieszać się w sprawy.
Mania była maleńka, różowa, jakby wprost z fabryki lalek. Krzysio oglądał ją u sąsiadki Świetlanej, która miała pluszowego Antosię, ale teraz miał własną, żywą lalkę.
Nie wiem, Wiktorze, co chcesz z nią zrobić, nie potrzebuję jej tutaj rzekł Krzysio.
Co? Ty? Mamusiu? Dziecko żywe, krew
Nic nie wiem, dałam ci słowo. Zrób, co chcesz.
Co za baba, co to za pomysł? Oddać ją do domu dziecka albo włożyć do lodowatej wody?
Nie ma różnicy.
Nie oddawaj Mani do domu dziecka, nie wrzucaj jej do lodowatej wody! krzyknął Krzysio. Mamo, zostaw Mani, ja się nią zajmę, będę ją pilnował. Pomogę, zostaw!
Idź, pomocniku, bez ciebie mdleje machnęła matka. Krzysio, trzymając się za spód jej spódnicy, wykrzykiwał błagalny werset, prosząc, by nie zabierali małej siostry.
Wiktor milczał, spuszczając głowę.
No i cóż, róbcie, co wam w duszy gra.
Jadwiga odwróciła się i wyszła w cień.
Kolek podszedł do Mani, która słodko spała w domowym pieluszce, nieświadoma, iż jej los jest już wyznaczony. Usiadł obok i szeptał jej różne nazwy słoneczko, maleństwo.
Kolek miał koszmary, w których matka wyrzucała mu dziecko. Wzywał ją Mani w ciemnościach.
Śpij, niezdarny, nic nie zrobię z twoją Mani sykła matka, a Krzysio patrzył na nią podejrzliwie, jakby bał się, iż pogubi swoją małą.
No, baba, co ty gadałaś, iż to twoja dziewczyna, a ona ciągle krzyczy, iż jest dzieckiem śmiał się Krzysio.
Pomocnik masz, Jadwigo odpowiedziała matka.
Nie mówcie. Najpierw się pogubiłam, potem przyzwyczaiłam się do dziewczyny i już nie oddam jej nikomu. W przyszłym roku Krzysio pójdzie do szkoły, a ja myślę o niani
I tak żyli. Wiktor pracował przy ciężarówkach, Jadwiga doiła krowy, a Krzysio z Mani rosli razem. Krzysio biegł ze szkoły, rozkładał ramiona i łapał małą Mani, kroczącą na cienkich nóżkach. Dzieci z sąsiedztwa wołały ją Mania.
Mania dorosła, wyszła na studia do miasta, a po powrocie od razu odwiedziła brata w wojsku, zanim wróciła do domu. W wiosce wszyscy mówili, iż królowała nad rodziną, a Wiktor był cichy jak mysz, zaś Jadwiga potrafiła narzekać na wszystko, ale kochała wszystkich.
Po latach przyszedł brat z wojska, wrócił trochę podchmielony, znalazł pracę jako kierowca, przywiózł swoją dziewczynę, a Jadwiga sprawdziła, czy Mani jej się podoba. Zgadza się, podobała się.
Kolek wziął żonę, a ich córka gwałtownie dorosła, piękna jak wiosenny poranek. Po studiach Mania wróciła do wioski jako lekarka, znalazła dobrego męża i urodziła dzieci.
Starsi już byli seniorami, nadszedł czas, by Wiktor odszedł. Jadwiga, wyczerpana, oddała Mani matkę, choć ta sprzeciwiła się początkowo. Pewnego wieczoru Mani zasnęła i usłyszała głos: Mamo? Co potrzebujesz?.
Co, pijesz? Boli cię? zapytała Jadwiga.
Usiądź, dziewczynko poprosiła mani.
Przepraszam, Mani.
Za co? Co się stało? dopytywała matka. Nie chciałam cię zostawić w domu dziecka
Mamo, serio? Myślisz, iż nie rozumiem, iż to wasz syn był ojcem, a ja dziecię? Nie mam ci co wybaczać
Nie byłaś wcale kuzynką, byłaś jego córką
Jak, mamo
No tak, kochana. Nie wiem, co się stało z Eweliną i jej matką, ale widzę, iż kochała cię, choć to było trudne. Twój ojciec przywiózł cię i wytłumaczył, iż to jego córka.
Wszyscy wiedzieli, iż to młodsza siostra Wiktora, bardzo domowa, pomagała przy Nikolaju, a potem ojciec zabrał ją na porodówkę i nie wrócił.
Mamo Przyjęłaś kochankę męża?
Przyjęłam, dziewczynko, przyjęłam. Gdzie ją zostawić? Brzuch miał już wielki, a ja nie chciałam zostawiać syna bez matki
Kto to wymyślił?
Bóg
Mamo, jakaś…
Całe życie żyłaś przy grobie
To nie ona To inna sierota, nazywa się tak samo jak twoja matka. Twoja ona żywa, młodsza o dziesięć lat
Co?
Opuściła cię, odeszła
Mamo
Przebacz mi, dziecko, nie mogłam zachować tej tajemnicy. Masz rodzinę siostry, braci, ciotki, wujków.
Są, mamo, oczywiście. Kola to najfajniejszy brat na świecie, zawsze chciałam, żeby był nie tylko kuzynem, ale prawdziwym bratem. Ty, mamo, moja kochana, ciotka Kasia, wujek Witek to cała rodzina, kuzynów i trzecich kuzynów w kupie. Dzięki tobie mam ogromną rodzinę. Nie mnie urodziłaś, ale dałaś mi życie, kochana.
Moja maleńka maleńka…
Jadwiga po kilku latach odszedła spokojnie, z uśmiechem, by dołączyć do Wiktora. Gdy już była w swym wieku, opowiedziała Mani, Marii Wiktorowej, historię życia w wielkiej rodzinie.
Jak wszystkie dziewczęta i kobiety kiedyś się podniosły, odparły i powiedziały: nie poddajcie się, choć nie zawsze łatwo, bo życie potrafi zaskoczyć. Nie wiesz, co przyniesie los pamiętajcie, ile lat temu to wszystko się stało. Ktoś by nie dał rady, ale mama dała radę. Jej charakter był twardy, a jednak udało się.
Za to zawsze kłaniam się nisko przed nią.
