Wojciech opuścił Annę i dzieci dla innej kobiety. Jednak Anna przezwyciężyła głęboką depresję, a potem wydarzyło się coś zupełnie niespodziewanego

Pamiętam tamten czas sprzed lat, gdy Anna nie wróciła z pracy do domu z pustymi rękami. Miała zwyczaj zatrzymywać się w sklepie, by kupić małą butelkę wina na wieczorną kolację. Gdy przekroczyła próg swojego mieszkania w Warszawie, zastała niecodzienny widok: jej mąż, Wojciech, pakował swoje rzeczy do starej walizki.

Znalazłeś pracę? Wychodzisz na nocną zmianę? spytała, z nutą troski.
Nie, odchodzę odburknął. Dokąd idziesz? Jest przecież dziesiąta wieczorem!
Czy ty głucha jesteś? Wyprowadzam się, zostawiam cię, głupia kobieto.

Anna opadła bezwładnie na krzesło. Wszystko w porządku? spojrzał na nią krótko. Mieli razem dwoje małych dzieci. Wojtek, jesteś chory? To ja urodziłam ci dzieci. To ja wzięłam cię, gdy byłeś nikim, pracowałeś na myjni samochodowej, szlajałeś się po mieście. To ja cię umyłam, nakarmiłam, postawiłam na nogi. Siedziałeś w domu, a ja wciąż pracowałam i utrzymywałam całą rodzinę…

I tak mi się odwdzięczasz? Dzieci nie porzucę, ale ciebie… mam już dosyć. Mam dosyć wieczornego patrzenia, jak wracasz z butelką i tłumaczysz się, iż to na poprawę humoru. Ale Patrycja taka nie jest nie pachnie alkoholem, ale czymś słodkim, miłym…

Więc idziesz do Patrycji? Wiesz w ogóle, kim ona jest? Przyjechała do Warszawy uciekając przed czymś albo kimś, nikt nie wie czym. Grzebiesz się w tym głębiej, a możesz tylko na tym stracić.

Ale Wojciech już nie słuchał. Trzasnął drzwiami, zostawiając Annę w głuchej ciszy. Przytłoczona, sięgnęła po kolejną butelkę. Zdarzało się, iż rano pojawiała się w zakładzie krawieckim z kacem, nie potrafiła choćby dobrze trzymać igły palce odmawiały posłuszeństwa. Tak mijały tygodnie. Anna piła każdego wieczoru, czasem zapominała ugotować dzieciom obiad, więc najadały się tylko w przedszkolu.

Dom popadł w ruinę, zapach dymu i wilgoci unosił się wszędzie, w garnkach pleśniało jedzenie, a dzieci biegały brudne i zaniedbane. W końcu zjawił się kurator sądowy, zabrał dzieci, a Annie powiedziano, iż jeszcze ma szansę wszystko naprawić. Miała stałą pracę, mieszkanie w bloku na Pradze, musiała tylko stanąć na nogi.

Poprosiła przełożoną o kilka dni wolnego. Przeleżała je, nie mając choćby siły wstać z łóżka. Ale mocno się zawzięła, by nie sięgnąć po następną butelkę. Piątego dnia, kiedy nagle poczuła głód i zrozumiała, iż nie myśli już o winie, zabrała się za sprzątanie mieszkania i wróciła do pracy. Dni spędzała teraz nie tylko za maszyną, ale i na skrupulatnych porządkach w domu, żeby tylko nie myśleć o alkoholu.

Po kilku miesiącach dzieci znów były z nią. Ale wciąż przychodzono ją kontrolować. Anna jednak wytrzymała; nie wracała do dawnych nawyków, dzieci były dla niej najważniejsze. choćby gdy dowiedziała się, iż Wojciech oświadczył się Irminie, nie złamało jej to. Choć bolało, bo to ona urodziła mu dzieci, razem przeżyli osiem lat i nie myśleli nigdy o rozwodzie.

Kilka miesięcy później Wojciech wrócił z podbitym okiem do jej drzwi.
Aniu, przepraszam. Patrycja… Okazało się, iż uciekła ze Lwowa przed mężem. Ten znalazł ją, przyszedł do mnie, pobił mnie i zabrał ją ze sobą.

Wojtek, dziękuję ci za dzieci i za istotną lekcję, jaką od ciebie odebrałam. Ale nie pozwolę ci tu zostać. Odejdź.

Tak potoczyły się losy Anny, która pewnego dnia zrozumiała, jak wiele znaczy wolność od tego, co ją niszczyło, i jak ważne jest, by zawsze stawiać dzieci na pierwszym miejscu.