WPYCHADŁO KLASOWE (łac. Clasus ofensivus)

urszulanki.rybnik.pl 4 dni temu

To typ wojownika. Przed lekcją (zwłaszcza w nowej sali lekcyjnej) wpychadło już na przerwie przykleja się do framugi drzwi. Udaje, iż go interesuje. Bada ją spojrzeniem, głaszcze, mierzy szerokość prześwitów drzwiowych, przeprowadza inspekcję zawiasów – wszystko po to, aby jakiś nikczemnik nie wepchał się przed nim do klasy.
Na dźwięk dzwonka wpychadło przywiera do drzwi. Na widok nadchodzącego nauczyciela ma ochotę przykleić się do framugi klejem do drewna. Nauczyciel przekręca klucz w zamku i wpychadło wchodzi do sali – przynajmniej tak mu się wydawało. Tymczasem wali nosem w nieotwarte drzwi, pociera zadrapane czoło, chwieje się, ale się nie poddaje – jest twardy. Czeka na drugą szansę. Nauczyciel w swojej naiwności delikatnie otwiera drzwi, a wtedy uczeń wpycha całą swoją osobę w prześwit drzwiowy, poszerza go bezczelnie na szerokość ok. 1m, po czym taranując krzesła i stoły zajmuje wymarzone miejsce, to znaczy najodleglejszy kąt sali. Najlepiej za szafą lub za donicą z rośliną o dorodnych liściach typu fikus. Czuje ulgę i smak zwycięstwa. Jest pierwszy i to najdalej od tablicy!
Tymczasem na korytarzu nauczyciel wstaje z ziemi, strzepuje kurz z odzienia, jakiś uczeń oferuje swoje towarzystwo w drodze do pani pielęgniarki, ale nauczyciel jest twardy i zdecydowanie odmawia. Skończył wiele kursów i jest po wielu szkoleniach, więc wie, iż nie może się dać sprowokować. Chwiejnym krokiem wchodzi do sali, siada jak gdyby nigdy nic, a po nim reszta uczniów. Zaczyna lekcję i nie komentuje zachowania ucznia wciśniętego w odległy kąt sali. Nie chce nadwątlić jego dobrostanu.
Zdarza się czasami, iż wpychadeł jest kilku i każdy z nich dybie na tylne siedzenia. Aby zobaczyć te gatunki w akcji odsyłam do filmów dokumentalnych z serii WALKI ZWIERZĄT lub ZWIERZĘTA W AMOKU – oba na kanale NatGeoWild.
Spotykam kiedyś na korytarzu Elizę, która akurat zmienia plaster na kości nosowej, pamiątkę z poprzedniej akcji. Przyznaje, iż kocha adrenalinę i iż polska szkoła nie daje jej możliwości rozwinąć w pełni skrzydeł rywalizacji rówieśniczej – stąd takie zachowanie. Wpychologię poznała już dawno temu, obserwując swoich rodziców podczas walk o miejsce do lekarza w powiatowej przychodni zdrowia. Spodobały jej się wtedy ich zaradność i męstwo. Marzy o studiach pedagogicznych oraz o napisaniu książki pod tytułem WPYCHOLOGIA STOSOWANA, CZYLI JAK NIE BYĆ POPYCHADŁEM. Chcę zadać jej kilka dodatkowych pytań, ale Eliza grzecznie odmawia. Musi oddalić się w ustronne miejsce, aby naostrzyć sobie swoje groźne, acz gustowne pazury przed lekcją z nową panią. Mogą się przydać w walce o najlepsze, czyli ostatnie miejsce w klasie.
Wtem rozlega się dzwonek na lekcję. Schodząc po schodach spotykam uśmiechniętą nową panią, która nieomalże w podskokach podąża na swoją pierwszą lekcję. Chcę do niej krzyknąć, przestrzec ją, ale lawina uczniów przenosi ją już na pierwsze piętro. Udaje mi się jedynie zauważyć jej polakierowane paznokcie – są ostre i niebezpieczne. To już chyba to nowe pokolenie nauczycieli, przygotowane merytorycznie i defensywnie. Dobrego stanu, koleżanko!

P.S. Imię uczennicy oraz wyraz twarzy nowej pani zostały celowo zmienione – dziewczyna nie nazywała się Eliza, a nowa pani nauczycielka nie była uśmiechnięta.

Idź do oryginalnego materiału