Wspominamy naszych zmarłych z powiatu radzyńskiego. Kogo zapamiętacie?

Marek Wołosowicz

Pochodził z Bojanówki w gminie Wohyń. Przez wiele lat angażował się w życie samorządowe i społeczne powiatu radzyńskiego. W latach 1988–1998 był radnym Rady Gminy Wohyń, następnie pełnił funkcję jej wiceprzewodniczącego, a przez dwie kadencje przewodniczącego. Z samorządem powiatowym był związany od początku jego istnienia – w 1999 roku został wiceprzewodniczącym Rady Powiatu Radzyńskiego, a później wielokrotnie stawał na jej czele. Przez lata pracował również w bankowości spółdzielczej. W 1982 roku rozpoczął pracę w Banku Spółdzielczym w Wohyniu, od 1996 roku był jego dyrektorem, a po połączeniu banków w 1998 roku pełnił funkcję prezesa zarządu banku w Wohyniu. Był także zaangażowany w działalność społeczną, m.in. w Radzie Społecznej Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Suchowoli. W pamięci współpracowników pozostał jako człowiek energiczny, życzliwy i otwarty na potrzeby innych. Ceniono jego umiejętność prowadzenia obrad, zdecydowanie, własne zdanie, a zarazem gotowość do wysłuchania argumentów i szanowania odmiennych opinii. Był związany z Polskim Stronnictwem Ludowym, którego idee pozostały mu bliskie przez całe życie. Wspominano go również jako pogodnego kolegę o błyskotliwym poczuciu humoru, obdarzonego talentem do celnych komentarzy i opowiadania historii. Dla wielu był nie tylko doświadczonym samorządowcem i mentorem, ale także dobrym sąsiadem i serdecznym człowiekiem, który potrafił wspierać innych i łagodzić spory. Jego wieloletnia działalność pozostawiła trwały ślad w życiu powiatowej społeczności.

Marian Ściseł

Urodził się 9 sierpnia 1946 roku. Wychowywał się w Budziskach na Lubelszczyźnie, a przez wiele lat mieszkał i tworzył w Radzyniu. Był cenionym twórcą ludowym, którego pasją stała się rzeźba w drewnie. Zainteresowanie sztuką rozwijał, obserwując pracę swojego wuja, Tadeusza Lemieszka. Jego pierwszą rzeźbą był Jezus Frasobliwy. Z czasem wypracował własny styl, tworząc dzieła o tematyce sakralnej, świeckiej i przyrodniczej, w tym rzeźby zwierząt i ptaków. Od 1990 roku należał do Stowarzyszenia Twórców Ludowych, a w latach 1997–2005 kierował jego bialsko-podlaskim oddziałem. Za swoją działalność otrzymał odznakę „Zasłużony Działacz Kultury” oraz Srebrny Krzyż Zasługi. Jego prace prezentowano na licznych konkursach, wystawach i przeglądach twórczości ludowej w całym kraju. Przez dziesięciolecia pielęgnował tradycję regionalnego rzemiosła, pozostawiając po sobie bogaty dorobek artystyczny. Zmarł 11 września 2026 roku, w wieku 80 lat.

Zofia Szpyrukowa

Zofia Szpyrukowa była emerytowaną nauczycielką, wieloletnią kierowniczką i wychowawczynią świetlicy szkolnej oraz nauczycielką geografii w Szkole Podstawowej nr 2 w Radzyniu. Była związana z placówką od początku jej istnienia, współtworząc jej dorobek, tradycję i atmosferę. Przez lata pracy pedagogicznej dała się poznać jako osoba życzliwa, oddana uczniom i pełna pasji do pracy wychowawczej. Cieszyła się szacunkiem uczniów, rodziców i współpracowników. Pozostanie w pamięci społeczności szkolnej jako nauczycielka, która przez lata angażowała się w edukację i wychowanie kolejnych pokoleń młodzieży.

Grzegorz Szram

Grzegorz Szram był samorządowcem, nauczycielem, trenerem i działaczem sportowym związanym z Radzyniem. W latach 2006–2010 pełnił mandat radnego Rady Miasta Radzyń Podlaski, przewodnicząc Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej. W latach 2012–2015 był pierwszym dyrektorem Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, angażując się w rozwój miejskiej infrastruktury sportowej i oferty rekreacyjnej. Pracował również jako nauczyciel w Szkole Podstawowej nr 1 i Gimnazjum nr 1, gdzie dał się poznać jako pedagog oddany pracy z młodzieżą. Przez lata był związany z klubem Orlęta Radzyń, w którym występował jako zawodnik, trenował młodzież i pełnił funkcję sekretarza zarządu. Działał także w PTTK. Był pasjonatem geografii, podróży i sportu, a jego wiedza, poczucie humoru oraz życzliwość pomagały mu nawiązywać dobre relacje z młodymi ludźmi. Zapamiętany został jako człowiek otwarty, empatyczny i zaangażowany w życie lokalnej społeczności. Zmarł 28 grudnia 2025 roku, w wieku 48 lat.

Tadeusz Skowron

Urodził się 1 czerwca 1940 roku w Woli Osowińskiej, z którą związał całe swoje życie prywatne i zawodowe. Był wieloletnim samorządowcem i społecznikiem, zaangażowanym w sprawy mieszkańców oraz rozwój powiatu radzyńskiego. W pierwszej kadencji samorządu powiatowego pełnił funkcję członka Zarządu Powiatu, a następnie przez cztery kadencje był radnym Rady Powiatu Radzyńskiego, gdzie przewodniczył Komisji Rewizyjnej. Przez wiele lat pracował również w Gminnej Spółdzielni w Borkach, pełniąc funkcję wiceprezesa. Był osobą aktywnie uczestniczącą w życiu lokalnej społeczności, a jego działalność pozostawiła trwały ślad w historii samorządu powiatowego. Zmarł w wieku 85 lat, pozostawiając po sobie pamięć człowieka oddanego swojej małej ojczyźnie i jej mieszkańcom.

Stanisław Mazgaj

Urodził się 10 września 1934 roku. Ukończył filologię polską na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a w 1957 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel języka polskiego i łacińskiego w I Liceum Ogólnokształcącym w Radzyniu Podlaskim. Z radzyńską szkołą związał 37 lat swojej pracy zawodowej, wychowując kolejne pokolenia młodzieży. Był wybitnym humanistą, cenionym pedagogiem i miłośnikiem literatury polskiej oraz światowej. Potrafił z pasją przybliżać uczniom choćby najtrudniejsze utwory, rozwijać ich wrażliwość i zachęcać do samodzielnego myślenia. Jako wychowawca 13 klas miał blisko 400 wychowanków, a wielu uczniów zainspirował do wyboru własnej drogi zawodowej, w tym pracy nauczycielskiej. Za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze otrzymał liczne nagrody, w tym dwukrotnie nagrodę ministra oświaty. Został odznaczony Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi. Zapamiętany został jako człowiek wielkiej wiedzy, kultury osobistej, elegancji i życzliwości, który z szacunkiem traktował każdego ucznia. choćby po przejściu na emeryturę pozostawał związany ze swoją szkołą i jej społecznością. Zmarł 3 maja 2026 roku, w wieku 91 lat, pozostawiając po sobie trwały dorobek pedagogiczny oraz pamięć wielu pokoleń uczniów i współpracowników.

Zbigniew Litwiniec

Był nestorem radzyńskich szachów, trenerem i wychowawcą, który przez około 50 lat rozwijał środowisko szachowe w Radzyniu i okolicach. Z wykształcenia matematyk, przez lata uczył młodzież gry w szachy, wychowując tysiące zawodników, w tym medalistów mistrzostw Polski. Był związany z sekcją szachową LKS Orlęta Radzyń Podlaski, działał również w Bialskim Związku Szachowym, którego w latach 80. był prezesem. Organizował regularne turnieje i tworzył miejsce spotkań kolejnych pokoleń miłośników królewskiej gry. Sam także odnosił sukcesy, m.in. zdobywając na początku lat 70. mistrzostwo województwa lubelskiego w szachach błyskawicznych. Interesował się historią i polityką, pisał felietony, a znajomi cenili go za błyskotliwość i poczucie humoru. Szczególną troską otaczał młodych ludzi, którym szachy pomagały rozwijać umiejętności i wiarę we własne możliwości. Zmarł w wieku 76 lat. Ostatni turniej rozegrał cztery dni przed śmiercią. Pozostawił po sobie trwały ślad w historii radzyńskich szachów i pamięć o człowieku całkowicie oddanym swojej pasji oraz pracy z młodzieżą.

Paweł Krasuski

Paweł Krasuski należał do czołowych szachistów regionu i posiadał I kategorię szachową. Odnosił sukcesy w turniejach juniorskich, lokalnych i wojewódzkich, a w 2011 roku zdobył pierwsze miejsce w Mistrzostwach Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach. Był także sędzią klasy państwowej, instruktorem szachowym i specjalistą w zakresie internetowych transmisji turniejów. W latach 2021–2024 zasiadał w Zarządzie Lubelskiego Wojewódzkiego Związku Szachowego, a w latach 2021–2025 pełnił funkcję wiceprezesa Radzyńskiego Towarzystwa Szachowego. Z zaangażowaniem szkolił młodych zawodników i wspierał ich rozwój, przyczyniając się do sukcesów kolejnych pokoleń szachistów. Zmarł 25 grudnia 2025 roku. Pozostał w pamięci jako człowiek o dużej wiedzy, charakterystycznym poczuciu humoru i życzliwym podejściu do innych.

Zofia Leszczyńska

Urodziła się w 1949 roku w Woli Chomejowej w powiecie radzyńskim. Była absolwentką Liceum Ogólnokształcącego w Radzyniu Podlaskim, Studium Nauczycielskiego w Radomiu oraz Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej w Kwasówce, a następnie przez wiele lat w radzyńskim liceum. Jej wielką pasją była sztuka, szczególnie malarstwo na jedwabiu. Uczestniczyła w plenerach malarskich i wystawach w kraju, a jej twórczość została doceniona podczas Ogólnopolskiego Biennale Twórczości Plastycznej Nauczycieli w Lublinie, gdzie w 2018 roku otrzymała wyróżnienie, a w 2020 roku nagrodę specjalną. Była związana z radzyńskim środowiskiem kulturalnym, a szczególnie z Galerią „Oranżeria”. Zapamiętana zostanie jako osoba łagodna, życzliwa i wrażliwa na piękno. Zmarła w wieku 76 lat, pozostawiając po sobie dorobek artystyczny i pamięć o wieloletniej pracy pedagogicznej.