Wstyd jakiś, u wszystkich już grządki przekopane, a u nas jakby oczy bolały patrzeć. Sami byśmy to zrobili. Ale mnie reumatyzm złapał

polregion.pl 3 godzin temu

Wstyd jakiś, u wszystkich już grządki przekopane.

A u nas jakby oczy bolały patrzeć.

Sami byśmy to zrobili.

Ale mnie reumatyzm złapał, a matce kręgosłup dokucza.

– Michał, po co przyszedłeś – ojciec nerwowo przekręcał czapkę w dłoniach.

– Może pomoglibyście nam z matką wykopać ziemniaki?

– Wstyd na całą wieś, wszyscy już wszystko zrobili.

– Tylko u nas jeszcze bałagan.

– Sami byśmy, ale zdrowie już nie to.

Michał z trudem zakładał kalosze.

Mruczał pod nosem.

– I po co wam tyle tej kartofli?

– Przecież głodu nie cierpicie…

– Dzisiaj, tato, nie mogę, muszę jechać do powiatu.

Ojciec chciał burknąć coś ostrzejszego.

Machnął tylko ręką i wyszedł.

Na podwórzu chwycił widły.

Kulejąc ruszył na pole.

Bronisława, obwiązana grubą chustą na bolących plecach, pośpieszyła za nim.

– No i co, Janie, przyjdą dzieci?

Zawrzał od razu.

– Ta, poczekaj.

– Bierz wiadro i zbieraj ziemniaki sama.

– Pięcioro urodziliśmy, a nikomu już nie w smak rodzicom pomóc.

– Rusz się, kobieto.

– Do wieczora choć trochę zrobimy.

A tymczasem Irenka, żona Michała, suszyła mu głowę.

– Co to za obyczaje, żeby o wszystkim tylko sobie przypominać, a rodzicom nie pomóc?

– Wstyd.

– Moich rodziców już nie ma, sama bym przyfrunęła, byle tylko mieć komu.

– Aż się łza w oku kręci.

Michał objął żonę.

– Faktycznie, nieładnie wyszło.

– Blisko mieszkamy, a rzadko się widujemy.

– Zróbmy tak – ja wezmę urlop w pracy, a ty obdzwonisz resztę.

Irenka siadła do telefonu.

Szukała numerów w notatniku.

– Co znaczy, iż nie możecie?

– Praca?

– Każdy ją ma.

– Weźcie wolne.

– Nie wstyd wam, iż starzy się zadręczają, a młodym się choćby nie chce palcem kiwnąć?

– Dzieci nie ma z kim zostawić?

– Bierzcie ze sobą!

– Na wsi i tak lepiej niż z tabletem na kanapie.

– Wszystkich oczekujemy!

Część przekonała groźbą, część prośbą.

Irenka zebrała wszystkich.

W tym czasie dziadek Jan przysiadł, żeby odpocząć.

– No co, Bronka, chyba do pierwszego śniegu tu z tą kartoflą utkwimy.

– Po co było tyle sadzić?

– A ty tylko swoje: „A jak dla dzieci zabraknie?”.

– A gdzie te wasze dzieci?

– Palcem ruszyć nie chcą.

– Kiedyś pamiętasz?

– Całą gromadą się zebrało i do obiadu wszystko przekopane było.

– Eh, inne czasy…

Bronisława nasłuchiwała uważnie.

– Słuchaj, dziadku, ktoś chyba podjechał.

– Idź zobaczyć.

Jan powoli szedł w stronę bramy.

Słychać było śmiech i gwar.

Bronisława, trzymając się za plecy, podążała za głosem.

– Matko Boska!

– Ile tu ludzi!

– I nasze dzieci, i wnuki.

– Co za radość.

– No to, tato, pokaż, gdzie masz łopaty, widły, wiadra? – dowodził Michał.

Ojciec, dławiąc łzy, burknął szorstko.

– Wszystko jest na miejscu.

– Tak gwałtownie zapomniałeś?

I zaczęła się praca.

Jedni kopali, drudzy zbierali ziemniaki.

Jeszcze inni nosili do suszenia pod wiatę.

Bronisławę wysłali do domu.

Synowe zakasały rękawy.

Potem wszystkich trzeba dobrze nakarmić.

Ale Bronisława nie usiedziała w miejscu.

Tu pokaże, tam poradzi.

Przecież gospodyni musi mieć oko na wszystko.

Na polu gwarno i wesoło.

– Pamiętasz, Michał, jak w dzieciństwie rzuciłeś mi kartoflem w czoło?

– Teraz masz za swoje! – śmiał się Sławek.

Dziadek żartobliwie mruczał.

– Co wam się przypomniało, żeby się wygłupiać.

– Sami już dobrze po czterdziestce, a udają chłopaków.

Udało się.

Grządki przekopane, ziemniaki w workach.

Dziadek Jan stał z łopatą i patrzył na dzieci.

Bronisława wyniosła dzban kompotu.

– Rodzina to skarb – powiedziała cicho.

Jan tylko kiwnął głową.

Czasem wystarczy jeden telefon.

Idź do oryginalnego materiału