Wyczekana wnuczka Pani Natalia uparcie wydzwaniała do syna, który właśnie wypłynął w kolejny rejs, ale kontaktu jak nie było, tak nie ma. – No narobiłeś, Michałku! – westchnęła z niepokojem i znów wykręciła znany numer. Czy dzwoni, czy nie dzwoni – sygnału nie będzie, póki nie dopłynie do jakiegoś portu. A to przecież nie nastąpi w najbliższym czasie. A tu takie rzeczy się dzieją! Pani Natalia już drugą dobę nie mogła spać – tyle jej syn nabroił! * * * A wszystko zaczęło się kilka lat temu, kiedy Michał choćby nie myślał jeszcze o pracy na dalekomorskich statkach. Syn wyrósł już na mężczyznę, ale z kobietami mu się nie układało – każda była mu „nie taka”! Pani Natalia z bólem patrzyła, jak jedna po drugiej rozpadają się jego związki – a przecież, jej zdaniem, miał do czynienia z sympatycznymi i porządnymi dziewczynami. – Charakter nie do zniesienia masz! – mawiała do syna. – Wszystko ci nie pasuje! Gdzie ty znajdziesz taką, która podoła twoim wymaganiom? – Nie rozumiem twoich zarzutów, mamo. Chudzi o to, żebyś miała synową? I wszystko ci jedno, kim ona będzie? – No co ty! Nie wszystko jedno! Ważne, żeby cię kochała i była porządna! Syn znacząco milczał, a panią Natalię to właśnie doprowadzało do szału. Cóż ten jej syn, którego wychowała, teraz zachowuje się jakby wszystko lepiej wiedział od niej? Kto jest tu starszy – ona czy on? – A czym ci się nie spodobała Ania?! – raz po raz wybuchała. – Już mówiłem. – No dobrze… – Ania to był akurat marny przykład, ale pani Natalia nie zamierzała ustępować. – Powiedzmy, jak mówisz, była z tobą nieszczera, choć i tak tego nie rozumiem… – Mamo! Nie powinniśmy tego roztrząsać. Ania nie jest osobą, z którą chciałbym iść przez życie. – A Kasia? – I Kasia nie. – A Żenia? Przecież porządna dziewczyna, spokojna, domowa, miła. Zawsze pytała, jak pomóc w domu – gospodarna! Prawda? – Tak, miałaś rację, była miła. Ale potem się okazało, iż mnie nigdy nie kochała. – A ty ją? – Widocznie też nie. – To, a Darina? – Mamo! – No co „mamo”? Tobie nie można dogodzić! Jakiś babiarz z ciebie! Zamiast się ustatkować, rodzinę założyć, dzieci… – Skończmy tę bezsensowną rozmowę! – w końcu nie wytrzymywał Michał i wychodził. „Cały ojciec – taki skrupulatny i uparty!” – myślała z niechęcią pani Natalia. Dziewczyny mijały, a upragniona euforia z wnuków wciąż się nie spełniała. Potem Michał zmienił zawód – spotkał starego kumpla, ten zaprosił go do pracy na statku i Michał się zgodził. Natalia bezskutecznie usiłowała odwlec go od tego pomysłu. – Mamo, to świetna okazja! Ile tacy chłopaki zarabiają! Wszystko będziemy mieli! – A co mi z twoich pieniędzy, jak cię nie zobaczę? Zamiast tego rodzinę byś założył! – Rodzina kosztuje! A dzieci na morze się nie zabierze, wychowywać trzeba. Zarobię, póki mogę, a potem wszystko po kolei! I rzeczywiście, Michał zarabiał sporo. Po pierwszym rejsie zrobił w mieszkaniu remont. Po drugim – założył konto i wręczył matce kartę. – Żebyś na nic nie narzekała! – Nie potrzebuję, synku, jednego mi brak – wnuków! A czas leci, starzeję się… – Jaka tam stara! Do emerytury daleko! – ironizował syn. Pani Natalia nie korzystała z pieniędzy – miała własną, apteczną pensję i wystarczało jej na drobne wydatki. „Niech będą na karcie, Misiu i tak nie sprawdza. A jak sprawdzi, to się przekona, jaka oszczędna jestem!” – myślała. Tak żyli przez lata. Michał, wracając na krótko, nadrabiał stracony czas – spotykał się z kolegami, pił, imprezował i przestawał przedstawiać matce swoje towarzyszki. Gdy ona mu to wytknęła, usłyszała krótko i niezbyt miło: – To, żebyś potem nie żałowała, iż z nimi się nie ożeniłem. Takiej żony nie chcę, mamo! Było jej przykro. Głównie gdy usłyszała, iż jest zbyt ufna. – Ty wszystkich uważasz za dobrych! – mówił jej syn. – Tych twoich rzekomych synowych ledwo znałaś! Te słowa długo nie dawały jej spokoju. Ufna znaczy naiwna. Nazwał ją głupią, ot co! Ale gdy przypadkiem zobaczyła go z nową dziewczyną – aż kipiała, by ułożyć mu życie. Bez skrupułów podeszła do syna – Michał, dorosły chłop, aż się zarumienił. Ale matka to matka – musiał przedstawić. Milena Natalii bardzo się spodobała. Wysoka, szczupła, z kręconymi włosami i miłą twarzą. Na widok takiej piękności przy synu, pani Natalia wybaczyła synowi wszystko. „Może naprawdę do tej pory miał pecha! Może dobrze, iż każdą z poprzednich rzucał – inaczej by tej nie spotkał!” Związek trwał cały urlop. Milena kilka razy była w gościach – dziewczyna erudytka potrafiła rozmawiać na każdy temat. Ale gdy Michał szykował się do następnego rejsu, Milena znikła. – Z Mileną już nie utrzymuję kontaktu i ty też nie musisz – uciął syn. Pani Natalia długo łamała sobie głowę, co się stało, ale nie mogła nic ustalić. * * * Minął rok. Michał pojawiał się w domu sporadycznie, pytania o Milenę zbywał krótko i zimno. – Rany, choćby ta ci nie odpowiadała? – nie wytrzymała w końcu. – Mamo, to tylko moja sprawa. Rozstałem się, tak wyszło. Nie wtrącaj się w moje życie! Ledwie powstrzymała łzy. – Ależ, Michał, ja przecież martwię się… – Nie musisz! – warknął. – I pamiętaj, żebyś z Mileną nie rozmawiała! I zostaw mnie w spokoju! niedługo Michał znów zniknął w rejsie, a pani Natalia ruszyła do apteki – na kolejną zmianę. I pewnego dnia w aptece pojawiła się Milena – po mleko dla dziecka. Pani Natalia aż zaklaskała w dłonie na jej widok. W wózku dziewczynka. – Milenko! Jak ja się cieszę! Misiu nic mi nie wyjaśnił, tylko uciekł do rejsu, a o tobie choćby nie dał się wypytywać! – wypaliła uradowana. – Tak? – smutno spojrzała Milena. – No trudno. Tak bywa. – No powiedz mi, dziecko, co się wydarzyło? Bo ja syna znam – charakter ma trudny. Skrzywdził cię? – Nie ważne… Nie mam żalu. Dobrze, idziemy już, do sklepu jeszcze muszę wpaść. – Ale przyjdź do mnie! Albo tu, do apteki na moją zmianę. Pogadamy! I Milena przyszła – znów po mleko. Powoli, kawałek po kawałku, pani Natalia dowiedziała się wszystkiego. Milena zaszła w ciążę z Michałem, ale ten powiedział, iż dziecko go nie interesuje – nie ma czasu, rejsy, nie planował związku. Potem przepadł. – Pewnie popłynął w rejs… – wzruszyła ramionami Milena. – A my się nikomu nie narzucamy! Nam dobrze samej. Pani Natalia niemal padła na kolana przy wózku, patrząc na dziecko: – Czy to znaczy, iż to moja wnuczka? – Chyba tak… – cichutko wyznała Milena. – Ma na imię Ania. – Ania… *** Pani Natalia nie mogła znaleźć sobie miejsca. Od Mileny wyciągnęła, iż nie mają teraz gdzie mieszkać. Milena – przyjezdna, bez wsparcia, wynajmuje kąty, ale z dzieckiem, bez stałej pracy, jest jej ciężko. Myślała by wrócić do rodziców. Na samą myśl, iż wnuczka wyjedzie, pani Natalia poczuła ucisk w sercu. – Przeprowadź się do mnie, Milena. Z Anią! To przecież moja wnuczka! Pomogę wam we wszystkim, pracę znajdziesz spokojnie. Michał przysyła tyle pieniędzy, iż nie mam na co wydawać. Ani niczego nie zabraknie! – A Michał? Co on na to? – A kogo pytać będziemy? Narobił, zostawił, matce nie powiedział ni słowa! Ja jego winę muszę jakoś zmazać! A jak wróci, to sobie z nim pogadam. Pogadam jak trzeba! – aż ścisnęła pięści pani Natalia. Tak zamieszkały razem. Pani Natalia nie żałowała pieniędzy ani czasu dla małej Ani. Wzięła mniej zmian, by zajmować się wnuczką. Milena znalazła pracę i spokojnie zostawiała córkę z babcią. Często wracała późno i narzekała, iż ledwo żyje ze zmęczenia. – Cały dzień na nogach, a klienci tylko awanturnicy! – Nic nie szkodzi! Odpocznij, ja Anię wykąpię, spać położę! Zbliżał się powrót Michała. Pani Natalia gotowała się na poważną rozmowę z synem, a Milena coraz bardziej nerwowo unikała domu. Natalia czuła, iż musi Milenę i Anię chronić. – Michał wróci i nas wygoni! Boję się, pani Natalio… Chyba nie powinnam była się wprowadzać. Zacznę szukać mieszkania. – Skądże, nie wygoni was! Nie dam się, już ja z nim porozmawiam! – Oj, wygoni… To wszystko przez pieniądze… A mnie nic od was nie trzeba! Tylko wy jesteście wspaniałym człowiekiem! Ale wrócę do rodziców, będziemy się kontaktować. – Co ty wymyślasz, do rodziców wracać! To moje mieszkanie, mogę zaprosić kogo chcę. Michał nie będzie rządził! Milena swoje, pani Natalia swoje. W końcu została z wnuczką u pani Natalii. – A wiesz co – powiedziała pewnego dnia, – ja by tę kawalerkę przepiszę od razu na Anię! Żeby potem nie było pytań. Michał się nie żeni, a wnuczce coś się należy. Zwłaszcza, iż oficjalnie w papierach Michał nie widnieje jako ojciec – dodała, spoglądając na Milenę. – Przepraszam… Ja myślałam… – Wszystko rozumiem. Ale potem dowodzić, iż to jego córka, trudniej będzie. Jutro pójdziemy do notariusza. – Nie trzeba, pani Natalio… Moi rodzice też mają mieszkanie… – choćby nie próbuj mnie odwieść! Robimy po mojemu! Ale notariusz odmówił – najpierw Michał musi się wymeldować. Pani Natalia była zawiedziona, ale już za kilka dni miał wrócić Michał, więc pocieszała się myślą, iż wtedy wszystko załatwi. Milena coraz częściej znikała z domu. – Gdzieś ty się dziś podziewała? – zaczęła raz pani Natalia. Milena się zawahała: – W pracy… Chcę zaliczkę dostać, ale szef powiedział, iż jak pracy nie wykonam – nie ma o zaliczce mowy. – Na co ci ta zaliczka? Nie masz na coś? Milena w milczeniu się przebierała. Pani Natalia zauważyła spakowaną torbę. – Dokąd się zbierasz? – Milena milczy. – Wynajmujesz coś? – Muszę wyjechać! Michał wróci… – Nigdzie cię nie puszczę! – zaparła się pani Natalia. – Zresztą, wystarczy już tej pracy! Wiesz, gdzie karta leży, i kod też. Kup, co potrzeba, a nie cały dzień harujesz. Ania matki już nie pamięta! Jak chcesz, żeby Michał cię przyjął, musisz nauczyć się być gospodarna. Milena nie odpowiadała. Michał miał być za dwa dni. * * * Rano, w dzień przyjazdu syna, pani Natalia wstała wcześnie, by zobaczyć, jak śpią Milena i Ania. Mileny nie było – tylko Ania spała pod kołderką. „O co chodzi? Gdzie Milena? Szósta rano, nigdy nie wychodziła do pracy tak wcześnie!” Pani Natalia poszła krzątać się po kuchni, kończąc przygotowania na przyjazd syna – wyobrażała już sobie, jak przyjmuje go z Anią na rękach i zmusza do przeprosin Milenę, kiedy tamta wróci z pracy. Nagle rozległ się długo wyczekiwany dzwonek. Michał stanął w progu, widząc matkę z małą dziewczynką na rękach. – Cześć, mamo. Kim jest to dziecko? Co się wydarzyło? – Ty powinieneś dobrze wiedzieć! – Nie rozumiem… Opowiedz, co się działo przez rejs. – Znajduję swoją wnuczkę, Anię! – patrząc mu prosto w oczy, powiedziała pani Natalia. – Wnuczkę? Mam rodzeństwo, o którym nie wiem? – zdziwił się Michał. – Przestań udawać, Michał! Milena mi wszystko powiedziała! Nie tak cię wychowałam! Wstyd mi! – Milena? Przecież prosiłem, żebyś się z nią nie spotykała. Ale co ma Milena i to dziecko do siebie? Wtedy Natalia, rozgniewana, wyrzuciła z siebie całą historię, upiększając ją wyrzutami. Michał chwycił się za głowę. – Ależ ty… Mamo! – krzyknął. – Co, znowu powiesz, iż głupia? Mów, mów, ale ja… – To nie moje dziecko, mamo! Milena cię oszukała! Ty jesteś za bardzo ufna… Zaczekaj… Pewnie chodzi jej o pieniądze… Zabrała coś? – Nic! Ty… – Sprawdź oszczędności, mamo! Milena pewnie już uciekła! – Ona poszła do pracy! – upierała się pani Natalia. Spierali się długo – Michał w końcu zgodził się poczekać na Milenę, by wyjaśnić sprawę. Czekali do nocy. Pani Natalia wszystko synowi opowiedziała – jak trafiła na Milenę, jak żyły, jak chciała przepisać mieszkanie na Anię. Michał powtarzał, iż to był podstęp, ale… – Nie wierzę ci! Milena jest wspaniała… – Raczej genialna oszustka… A ty tak łatwo dałaś się nabrać! – Przestań! Ona zaraz wróci, pogadasz z nią i będzie ci wstyd! Ja bawię wnuczkę. – To nie jest twoja wnuczka! Zerknął matce prosto w oczy. – W końcu – dodał – to łatwo sprawdzić testem DNA. – To właśnie zrobimy! – z godnym tonem powiedziała pani Natalia i odeszła do pokoju. Minął wieczór i noc. Milena nie wróciła. Nie wróciła też następnego dnia. Telefon nie odpowiadał. Natalia próbowała ją znaleźć w „pracy” – usłyszała, iż tam nigdy nie pracowała, a zdjęcia rozpoznania nie przyniosły. Wracając do domu, Natalia sprawdziła, jak radził syn, oszczędności. Nie było ani gotówki, ani karty, ani rzeczy Mileny – jedynie rzeczy Ani. Dopiero wtedy zrozumiała, iż została oszukana. – Jak to możliwe? Nie mogła zostawić Ani i uciec? – Mogła, i gorsze rzeczy! – skrzywił się Michał. – Koledzy mnie ostrzegali, iż jest oszustką. Potem Fedek mówił, iż też go okradła… Ale ja już się z nią rozstałem, a ona nagle – jest w ciąży… Od kogo? – Jaka ja naiwna! – zapłakała pani Natalia. – Czemu mi nie mówiłeś? Wiedziałabym! – Nie chciałem ci robić przykrości. Przecież zawsze byłaś tak serdeczna… – Co robić? – Składamy donos na policję! Dobrze, iż mieszkania na Anię nie zdążyłaś przepisać! Zgłoszenie złożyły. Mileny nie udało się znaleźć – jakby zapadła się pod ziemię. Karty nie zdążyła wyczyścić – Michał po powrocie zablokował konto. Karta znalazła się później na dworcu. W międzyczasie pozwolono Natalii zatrzymać Anię. Musiała na ten czas zrezygnować z pracy, ale zarobki syna wystarczały. Wyniki DNA potwierdziły, iż Michał nie jest ojcem, ale pani Natalia tak pokochała dziewczynkę, iż nie umiała się rozstać. Po konsultacji z synem, zdecydowali się wychować Anię jak własną. Sąd pozbawił Milenę praw rodzicielskich, a pani Natalia stała się opiekunką prawną małej. Sporo musiała się natrudzić, by uzyskać opiekę – warunkiem była jej stała praca, musiała znaleźć dla Ani przedszkole, i wiele innych formalności. Ale wszystko się jakoś ułożyło. A po roku Michał wrócił z kolejnego rejsu z… żoną. – Mamo, poznaj, to Sonia. Będziemy już żyć razem. – A… – zacięła się Natalia, zerkając w stronę pokoju dziecięcego, niepewna, czy Michał wyjaśnił sprawę młodej żonie. Ale Sonia uśmiechnęła się serdecznie: – Bardzo mi miło panią poznać, pani Natalio. Michał wszystko mi opowiedział i… podziwiam pani decyzję! Bardzo bym chciała wychowywać Anię razem z wami, jeżeli mi pozwolicie… – spojrzała na męża. – Tak, kończę z rejsami, a Anię planujemy adoptować z Sonią. Teraz na pewno nam nie odmówią! Pani Natalia aż promieniała z radości: – Jakie szczęście! Chodźcie do stołu! Nacieszymy się, poznamy lepiej! Ależ jestem szczęśliwa! – i otarła łzę szczęścia z policzka.