WYMARZONE SZCZĘŚCIE
Dzisiejszy dzień był najbardziej niezwykły dla Małgorzaty. Chodziła jak zaczarowana! Nic dziwnego przez dwanaście lat jej życie zawisło w melancholii, bo nigdy nie została matką. A dziś wieść, jak z zamglonego snu: będzie miała dziecko. Co może równać się z taką wiadomością w sercu kobiety? Potwierdzi to każda Polka, która choć raz zasmakowała cudu macierzyństwa.
Małgorzata czuła się, jakby unosiła się ponad drzewami w krakowskim parku. Co chwila gładziła delikatnie brzuch, a jej usta rozciągały się w tajemniczym uśmiechu, gdy szeptała słówka do maluszka, który był w niej od zaledwie dwóch i pół miesiąca.
Historia Małgorzaty i Bartosza zaczęła się dawno, w czasach studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim. Razem uczyli się, razem zdali ostatnie egzaminy. Ślub był jak z bajki wzięli go trzy miesiące po obronach, gdy wiosenne słońce tańczyło po dachach kamienic. Byli szczęśliwi, zanurzeni w codzienności, aż po pół roku Małgorzata poczuła, jak przez życie jej przechodzi cień. Bartosz próbował łagodzić jej lęki, powtarzał, iż wszystko jeszcze przed nimi, iż dzieci na pewno się pojawią.
Minęły kolejne dwa lata, a w sercu Małgorzaty wirowały już tylko wątpliwości. Wybrała się do lekarza na Grodzkiej, ale badania nie wykazały żadnych poważnych problemów. Bartosz rozumiał jej smutek, starał się odciągać jej myśli: zabierał ją na spacery Wisłą, kupował lody brzoskwiniowe, otaczał opieką ale z dnia na dzień żona stawała się coraz bardziej zamyślona i cicha. Tak minęła dziwna dekada pełna niedopowiedzianych pragnień. Małgorzata nigdy nie czuła pełni rodzinnego szczęścia.
Aż pewnego ciepłego lipcowego popołudnia, gdy powietrze w Krakowie mieniło się od słońca, Małgorzata wyruszyła na samotny spacer, podczas gdy Bartosz był w pracy. Kiklujące światy myśli wiodły ją powoli alejkami, nie dostrzegała przechodniów, świata za szybą rzeczywistości. Policzki miała opuszczone wędrowała w dziwnym transie.
I wtedy jakby przez mgłę usłyszała tuż obok lekki głosik:
Czy to Ty jesteś moją mamą?
Wystraszona Małgorzata stanęła jak wryta. Przeszło przez nią jak przez pustą katedrę ciche echo. Podniosła wzrok po drugiej stronie płotu dziecięcego domu stał chłopiec, na oko trzyletni, obejmował palcami żelazne pręty i patrzył na nią z otchłani wyobraźni.
Małgorzata na chwilę skamieniała. W końcu, biorąc głęboki oddech, podeszła bliżej do chłopca. Cichy śmiech dzieci z placu zabaw za plecami przypominał dźwięk dzwonów na Wawelu. Patrzyła na niego twarz miał jakby z jej snów.
A pamiętasz swoją mamę? Jak wyglądała?
Nie, jeszcze jej nigdy nie widziałem. Dlatego tu stoję i czekam. Bo ona mnie pozna, gdy przejdzie obok.
Tak, masz rację odpowiedziała Małgorzata, z sercem pulsującym jak hejnał mariacki, mając nadzieję, iż los podaruje jej szansę na matczyną miłość.
Jak masz na imię, skarbie?
Ja jestem Łukasz.
Małgorzata poczuła, jakby była w środku opowieści, która nie trzyma się realności. Wiedziała, iż zrobi wszystko, by ten chłopiec był jej synem. Czy to przypadek? Czy może cichy los, zamotany w węzeł serca, postawił ją przed tym płotem dziecięcego domu?
Kiedyś był przy mnie chłopczyk, ale go straciłam wyszeptała, a jej usta drżały. Jego też nazywałam Łukaszek i szukałam go przez lata. Może to właśnie Ty?
Chłopiec rozpromienił się jak ognie sztuczne nad Wisłą i wykrzyknął:
Tak, tak! To Ty jesteś moją mamą! Ty! Rozpoznałem Cię! Ty!
Jego ręce zaczęły błądzić przez płot, a Małgorzata, drżącymi dłońmi, objęła go mocno, jakby to był koniec czy początek świata.
Chodź, pójdziemy do dyrektorki i powiemy, iż się odnaleźliśmy! Zabiorę Cię do domu.
Hurra! zawołał Łukasz.
Szła przez korytarze dziecięcego domu na Zwierzynieckiej, razem z Łukaszem, z duszą rozświetloną. Opiekunka, pani Wanda, aż klasnęła w dłonie:
Nareszcie nasz Łukaszek ma mamę! cieszyła się z całego serca.
Potem zaczęła się surrealistyczna rzeka dokumentów, komisji, wywiadów wszystko Małgorzacie wirowało przed oczami, jakby była w białym polu makowym. Ale Łukaszek rozumiał wszystko, wierzył, iż mama się znalazła. W tym samym czasie Małgorzata przygotowała Bartosza do nowego rozdziału. Urządzili pokój dziecięcy, kupili meble na Nowym Kleparzu, wzięli kredyt na tysiąc złotych. Bartosz nie odważył się odmówić, widząc, iż w oczach Małgorzaty pojawiła się najprawdziwsza radość.
A potem w końcu sen przerodził się w codzienność. Łukasz już był ich synem. Wracali do domu trzymając się za ręce, świecąc szczęściem jak nowo narodzone gwiazdy. W ich mieszkaniu na Kazimierzu cisza, która panowała przez dwanaście lat, została przegnana przez tupot stópek oraz dźwięczne Tato, chodź! i Mamo, patrz!. Małgorzata rozkwitła jak majowy bez. Całą miłość, którą zbierała przez te lata, przekazała temu chłopcu. Bartosz stawał się ojcem idealnym w oczach Łukasza.
Czas leciał, Łukasz wyrastał, niosąc rodzicom szczęście, jak białe żagle na Wiśle. Pewnego wirującego poranka Małgorzata poczuła się dziwnie słaba. Bartosz zaniepokoił się, więc razem poszli do lekarza na Długą. Tam, w surrealistycznym cieple gabinetu, usłyszeli, iż Małgorzata będzie mamą! euforii nie dało się wypowiedzieć po polsku, ani po żadnemu języku.
Cała rodzina z niecierpliwością czekała na narodziny nowego życia. Wreszcie nadszedł ten dzień urodziła się zdrowa dziewczynka. Nadano jej prawdziwie polskie imię: Jagoda. Od tej chwili byli w komplecie.
Małgorzata wiedziała pewną rzecz: cud narodzin Jagody przyszedł, bo kiedyś nie minęła chłopca stojącego za płotem. W Polsce mówi się: Dobro powraca. Szczęście nie przychodzi na zamówienie. Zjawia się u tych, którzy otwierają serca na miłość, nie żądając nic w zamian.
