Wynoś się! wrzasnął Borys.
Co ty, synku teściowa zaczęła się podnosić, chwytając kurczowo brzeg stołu.
Nie jestem twoim synkiem! Borys złapał jej torbę i cisnął ją do przedpokoju. Żeby tu choćby twój cień nie pozostał!
Wynoś się! powtórzył Borys.
Maria zadrżała. Nigdy w tych sześciu latach nie słyszała, żeby on tak krzyczał.
Co ty, synku teściowa chwiejnym ruchem chciała wstać, ale ciągle trzymała się stołu.
Nie jestem twoim synkiem! Borys złapał jej torbę i rzucił ją w ciemny korytarz. Żeby twój duch tu choćby nie zawitał!
… Malutka Hania spała rozrzuconymi rączkami, jak morska gwiazda w słoiku. Maria poprawiła kołderkę.
Lubiła tak stać i patrzeć na córeczkę, trochę jakby była przezroczysta. Tyle lat o niej marzyła, tyle sił włożyła, by zostać matką.
Mąż wrócił z nocnej zmiany rozpoznała go po cichym szuraniu w przedpokoju. Maria wyszła z pokoju, lekko uchylając drzwi. Borys ściągał buty.
Zmęczony, wyraźnie schudł. Pracował jak wół, by jak najszybciej spłacić kredyt wzięty na in vitro.
Śpi? szepnął.
Śpi. Najadła się i od razu zasnęła.
Borys objął Marię i wtulił twarz w jej szyję. Rzadko mówił o miłości, ale ona wiedziała, iż jest jej wdzięczny do szaleństwa.
Za to, iż nie odeszła, iż nie zamieniła go na zdrowego, iż dała mu szczęście.
W wieku szesnastu lat Borys przeszedł świnkę na nogach wstydził się powiedzieć mamie o bólu i opuchliźnie tam, na dole.
A gdy już powiedział, było za późno. Powikłania niemal stuprocentowa bezpłodność.
Mama dzwoniła powiedział cicho Borys, nie otwierając ramion.
Maria się napięła.
I co chce pani Halina?
Przyjeżdża. W południe będzie. Mówi, iż napiekła pierogów, tęskniła.
Maria westchnęła, wyplatając się z objęć męża.
Borys, może nie trzeba? Poprzednio doprowadziła mnie do histerii swoimi złotymi radami o przemywaniu sodą.
Marysiu, to mama Chce zobaczyć wnuczkę. Rok minął, a Hanię widziała tylko na zdjęciu. No wiesz, babcia.
Babcia gorzko uśmiechała się Maria która nazywa naszą córkę bękartem.
Adoptowali Hannę rok temu. Kolejka po zdrowe noworodki w ich województwie była taka, iż można było wyłysieć, czekając.
Pomogły znajomości, gruby kopert z kilkoma tysiącami złotych na potrzeby oddziału oraz przezorność położnej znajomej.
Dziewczynka urodziła się zaledwie szesnastoletniej, przestraszonej licealistce, której dziecko zniszczyłoby życie.
Maria do dziś pamięta tamten dzień: maleńka paczka ważyła trzy dwieście, a błękitne oczy patrzyły na nią bez mrugnięcia.
Dobrze Maria odwróciła się. Niech przyjeżdża. Przetrwamy. Ale jak znów
Nie zacznie obiecał Borys. Słowo.
Halina zjawiła się na obiad. Gdy weszła do mieszkania, wypełniła je sobą, jakby była tłustą chmurą w ciasnym salonie.
Była kobietą postawną, głośną, wiejską, z takim przytupem, iż mogłaby zatrzymać pociąg albo wylać rzekę, czy roztrzaskać mózgi otoczeniu.
Jezus Maria! jęczała od progu, stawiając w przedpokoju kraciastą torbę. Wyjazd koszmar! W pociągu duchota, w metrze ścisk jak w puszce!
Czemu tak wysoko mieszkacie? Winda huczy, trzęsie się, myślałam, iż ducha oddam!
Dzień dobry, mamo Borys musnął jej policzek, zabierając ciężką torbę. Chodź, umyj ręce.
Halina zrzuciła płaszcz, ukazując światu kwiecistą sukienkę opiętą na jej potężnych biodrach i natychmiast uparła swój wzrok na Marii.
Obserwowała ją od głowy po pięty, tak jakby była koniem na targu.
Dzień dobry, pani Halino uśmiechnęła się Maria.
Dzień dobry, dzień dobry teściowa skrzywiła usta. Aleś, Marysiu, przezroczysta się zrobiłaś. Kości tylko sterczą. Czym mąż ma się trzymać?
Patrzę na Borysa, schudł. Nie karmisz go należycie? Sama zielsko jesz, a chłopa głodzisz?
Borys dobrze się odżywia odcięła Maria, czując jak policzki płoną. Proszę do stołu.
W kuchni Halina natychmiast zaczęła rozpakowywać torbę z jej wnętrza wyciągała pojemniki z pierogami, słoik ogórków, kawałek słoniny.
Jedzcie. Bo w Warszawie tylko chemia. Plastik gryziecie.
Usiadła przy stole, ciężko opierając łokcie na blacie.
No, gadajcie. Jak żyjecie? Te kredyty spłaciliście za eksperymenty?
Maria ścisnęła widelec. Eksperymenty! Tak nazywała sześć lat bólu, nadziei i rozpaczy.
Prawie spłaciliśmy, mamo żachnął się Borys, nakładając sałatkę. Nie rozmawiajmy o pieniądzach.
O czym tu gadać? zdziwiła się teściowa, gryząc pieroga. O pogodzie? U nas na wsi, w Kolnie, twój brat właśnie trzecie dziecko ma!
Dziewczynka zdrowa, śliczna! Cztery kilo! A Terenia, siostra, bliźniaki nosi. O, to jest rasa!
Nasza rodzina, Borys, silna, płodna. Spojrzała znacząco na Marię.
Jak się genów nie popsuje…
Maria powoli położyła widelec.
Pani Halino, rozmawialiśmy o tym sto razy. To nie moja wina. Mamy wyniki medyczne.
Daj spokój! machnęła teściowa. Lekarze papiery piszą, by kasę wyciągnąć. Świnkę też mi coś!
U nas pół wsi chłopaków świnkę przechodziło, a każdy siedem dzieci ma.
To ci Marysia nawciskała, żeby własne braki ukryć.
Mamo! Borys uderzył dłonią w stół. Dość!
Halina teatralnie chwyciła się za serce.
Nie podnoś głosu na matkę! Ja pięcioro wychowałam, wiem jak życie wygląda. Widzę, wąska, chudutka, biodra dziecięce. Skąd u takiej dzieci? Bezpłodzik!
Jesteśmy szczęśliwi, mamo powiedział cicho Borys. Jest nasza Hania.
Córka prychnęła Halina To pokaż ją.
Weszli do pokoju dziecięcego. Hania już nie spała, siedziała w łóżeczku, obracając paluszki misia.
Widząc obcą ciotkę, zmarszczyła brwi, ale nie zapłakała. Charakter miała wyjątkowo spokojny.
Halina podeszła do łóżeczka. Maria stanęła tuż obok, gotowa wyszarpnąć dziecko po teściowej można się wszystkiego spodziewać.
Kobieta długo patrzyła na dziewczynkę, mrużyła oczy. W końcu wyciągnęła dłoń, dotknęła pulchnej buzi. Hania się odsunęła.
Po kim ona taka? spytała niezadowolona Halina. Oczy jakieś czarne. U nas wszyscy niebieskookie.
Ma ciemno-niebieskie oczy skorygowała Maria.
A nos? Pyzaty jak ziemniak. Ty masz Marysiu ostry, Borys prosty, a tu
Wyprostowała się, strzepnęła ręce, jakby coś zbrudziła.
Obca krew, to zawsze obca!
Wrócili do kuchni. Borys nalał sobie wodę, ręce drżały.
Mamo, posłuchaj zaczął łagodnie. Kochamy Hanię! Jest nasza! Z dokumentów, z serca, z wszystkiego.
A jeszcze spróbujemy sami. Lekarze mówią, szanse są, choć małe. Ale choćby jak się nie uda już mamy rodzinę.
Halina siedziała z zaciśniętymi wargami. W jej wnętrzu wszystko kipiało. Matka pięciorga, babcia dwunastu wnuków, czuła fizyczny ból na myśl, iż syn, jej krew, marnuje życie na obce.
Niedorajda z ciebie, Borys westchnęła w końcu. Trzydzieści pięć lat masz. Facet w pełni sił. A ty niańczysz bękarta!
Nie nazywaj jej tak! krzyknęła Maria.
Jak mam ją nazwać? Halina obróciła się do niej całym cielskiem. Księżniczką?
Lepiej zamilcz! Sama rodzić nie umiesz, mężowi w głowie namieszałaś. Łapówkę daliście Kupiliście, jak kotka na targu!
To nasze dziecko!
Dziecko jest, gdy swoje! Gdy nie śpisz nocami, gdy męczysz się przy porodzie!
A to machnęła ręką w stronę pokoju dziecięcego Zabawa w dom. Wzięliście gotowe. Po jakiejś młodej
Myślisz, iż geny toporkiem wytniesz? Wyrośnie da wam niebo w diamentach, poszaleje jak matka. Oddaj ją, póki czas!
Maria zobaczyła rozszerzone źrenice Borysa. Powoli wstał.
Wynoś się powiedział cicho.
Halina była zdziwiona.
Co?
Wynoś się stąd! wrzasnął Borys.
Maria zadrżała nie widziała go nigdy w takim stanie.
Co ty, synku teściowa chciała się podnieść, trzymając się stołu.
Nie jestem twoim synkiem! Borys złapał jej torbę i rzucił w korytarz. Żeby cię tu nie było! Oddać dziecko?!
Ludzi z rzeczami mylisz? To moja córka! Moja! A ty ty
Zabrakło mu powietrza.
Jesteś potworem, nie matką! Wracaj do swojego Kolna, licz swoich z rodowodem. Od nas się odczep! Nigdy więcej!
Z pokoju dziecięcego rozległ się płacz. Maria ruszyła do drzwi, ale stanęła, widząc jak twarz Haliny staje się popielata, jak ziemia tuż przed burzą.
Halina rozdziawiła usta, łapczywie łapiąc oddech jak karp rzucony na brzeg. Ręka, którą ściskała sukienkę, zesztywniała.
Borys wychrypiała Pali Jak pali
I zaczęła opadać. Ciężko, jak worek z mąką, przewróciła się, obalając krzesło. Huk upadku zmieszał się z płaczem Hani.
Maria zadzwoniła po pogotowie. Borys klęczał przy matce, trzęsącymi rękami rozpinając jej kołnierzyk.
Mamo, co ci jest? Mamo, oddychaj!
Halina charczała.
Lekarze przybyli bardzo szybko. Już z progu felczer krzyczał:
Zawał. Rozległy. Nosze! Szybko!
Kiedy drzwi za nimi się zamknęły, Borys usiadł w przedpokoju na podłodze, oparty o ścianę. Patrzył na zapomnioną przez matkę chustkę, leżącą na komodzie.
Zabiłem ją? zapytał.
Maria usiadła obok, wzięła jego lodowatą dłoń.
Nie. To ona sama. Przez własną nienawiść.
Ale ona matka, Marysiu…
Zaproponowała, żeby naszą córkę wyrzucić jak zepsuty produkt. Borys, obudź się! Broniłeś rodziny.
Po godzinie w kieszeni Borysa zadzwonił telefon. Najpierw siostra Terenia, potem brat Kamil. Nie odbierał.
Potem przyszła wiadomość od ciotki:
Mama w reanimacji. Lekarze mówią: szanse minimalne. Wykończyłeś ją, potworze? Niech ci się wszystko zmarnuje. Cała rodzina cię przeklina! Nie przyjeżdżaj!
To już wszystko. Nie mam już rodziny.
Maria objęła go, czując jak jego ciało drży.
Masz powiedziała stanowczo. Masz mnie. Masz Hanię. Jesteśmy twoją rodziną! Prawdziwą! Taką, która cię nie zdradzi.
Podniosła się i pociągnęła go za rękę.
Chodź. Trzeba nakarmić Anię. Przestraszyła się.
Wieczorem siedzieli w kuchni. Córka, uspokojona, bawiła się klockami na dywanie. Borys patrzył na nią, jakby widział ją pierwszy raz.
Wiesz powiedział nagle mama w jednym miała rację.
Maria zesztywniała.
W czym?
Genów nie da się rozpuścić palcem. Ale geny to nie tylko oczy czy nos. To zdolność kochania.
Mama miała pięcioro dzieci, a miłości w niej… tyle co w kamieniu. Może ja też jestem adoptowany? Przecież umiem kochać… Co ty powiesz, malutka?
Wziął córkę na ręce. Dziewczynka złapała go za nos i zaśmiała się.
Tata powiedziała nagle wyraźnie.
Po raz pierwszy. Do tej pory tylko mamrotanie ba-ba i ma-ma.
Borys zamarł. Łzy, cały dzień tłumione, pociekły mu po policzkach, kapały na różowy pajacyk.
Tata powtórzył. Tak, malutka. Jestem tatą. Nigdy cię nie oddam.
Mama doszła do siebie, ale Borys już jej nie odwiedza. Dla krewnych jest teraz wrogiem numer jeden.
Marię to trochę wstyd mówić na głos, ale cieszy się, iż tak wyszło. Bez wiecznych pretensji i drwin żyje się dużo łatwiej.
Po co im tacy krewni? Bez nich też dobrze…
Co myślicie o tym monologu matki? Podzielcie się w komentarzach, dajcie lajki!
