Ważna rozmowa z żoną zaczyna się przy kolacji.
Wiktor nie może już czekać.
— Grażynko, usiądź — prosi gołębim głosem.
Grażyna wyłącza gaz, odwraca się powoli.
— Co się stało? — pyta zmartwiona.
Wiktor nie patrzy jej w oczy.
— Odchodzę. Mam inną kobietę, Kasię. Pracujemy razem.
— To nie przygoda, Grażynko. To prawdziwa miłość.
— Nie mogę już kłamać, ani tobie, ani sobie.
Grażyna przyjmuje wiadomość spokojnie.
Nie płacze, nie krzyczy, nie błaga.
Jego wybór przyjmuje do wiadomości.
Trudno jej jednak pogodzić się z jednym.
Mąż chce, żeby zabrała dzieci i wyprowadziła się na „swoją część”.
Bo przecież on musi gdzieś żyć własnym życiem?
Tej nocy Grażyna nie zamyka oczu.
Siedemnaście metrów kwadratowych, dwoje dzieci, pensja księgowej.
I „pomoc w miarę możliwości” od człowieka, który właśnie zdradził rodzinę.
Jak z tym żyć?
Dlaczego to ona ma być ofiarą jego nowego szczęścia?
Dość.
Rano mówi mu prosto:
— Dobrze, Wiktorze. Wyprowadzam się.
Mąż się rozpromienia.
— No i mądra dziewczyna.
— Ale mam jedną zasadę — przerywa Grażyna.
— Jaką? — pyta nieufnie.
— Nie będę cię atakować za miłość. Nie podzielę mieszkania, choć mam prawo do połowy. Zostaw je sobie.
— Naprawdę? — woła Wiktor. — Dziękuję!
— Ja i Zosia wprowadzimy się do mojego studia.
— A co z Tomkiem? — pyta zdezorientowany.
Grażyna patrzy mu prosto w oczy.
— Syn zostaje z tobą.
— Co?! — śmieje się nerwowo. — To małe dziecko, potrzebuje matki!
— W Polsce rodzice mają równe obowiązki, Wiktorze — mówi spokojnie. — Chciałeś syna. Prosiłeś, żebym go urodziła.
— Będę płacić alimenty. Będę go zabierać na weekendy.
— Nie możesz tak! — krzyczy Wiktor. — Jaka matka zostawia dziecko?!
— Nie zostawiam. Oddaję ojcu.
— Mieszkanie jest duże, blisko przedszkola. Po co go wciskać do małego pokoju?
— Sam mówiłeś, iż warunki są złe. Niech mieszka z tobą, w dobrych warunkach.
— Niech Kasia uczy się być macochą, skoro ma z tobą żyć.
— Mam pracę! — krzyczy Wiktor. — Kto go odprowadzi, nakarmi, umyje?
— Ja też pracuję — odpowiada Grażyna. — Cztery lata radziłam sobie sama. Teraz twoja kolej.
— Zawsze mówiłeś, iż go rozpieszczam. Ukształtuj go teraz na mężczyznę.
Wiktor łapie się za głowę.
— To jakiś żart! Kasia nie zgodzi się na dziecko!
— To już twój problem, kochany — mówi Grażyna, krzyżując ręce.
— Chcesz nowe życie — weź odpowiedzialność.
***
Pakowanie trwa dwa dni.
Wiktor na zmianę grozi i błaga.
— Co ludzie powiedzą, Grażynko! — syczy, gdy pakuje rzeczy Zosi.
— Niech gadają — odpowiada, zaklejając karton.
— Nie damy dwóm osobom żyć w jednym pokoju i na jednej pensji.
Najtrudniejsza rozmowa jest z mamą.
— Córeczko, jak mogłaś oddać Tomka ojcu?! — płacze w słuchawce.
— Mamo, jesteście w innym mieście. Co możecie zrobić?
— Wiktor jest ojcem. Niech będzie nim nie tylko w słowach.
W dniu wyjazdu Tomek biega po mieszkaniu, myśląc, iż to zabawa.
Grażyna klęka przed nim, serce jej pęka.
— Słoneczko — mówi cicho. — Mama i Zosia zamieszkają trochę dalej.
— Ty zostaniesz z tatą. Tata cię bardzo kocha.
— A przyjdziesz? — pyta Tomek, ściskając pluszowego królika.
— Na pewno. W sobotę, do parku, na lody.
Zosia czeka już przy drzwiach, milcząco wspierając matkę.
Wiktor stoi blady jak ściana.
— Naprawdę wyjdziesz? Tak po prostu?
— Klucze na komodzie. Lista leków na lodówce.
— Spotkanie w przedszkolu w czwartek, nie zapomnij.
I wychodzi.
***
Pierwszy tydzień samodzielnego życia zrzuca Wiktora z nóg.
Poranek zaczyna się krzykiem: „Tato, chcę jeść!”.
Owsianka się przypala, mleko ucieka, skarpetki znikają.
— Jedz, kazałem! — krzyczy, spóźniony do pracy.
Tomek zaczyna płakać.
W przedszkolu nauczycielka patrzy na niego z wyrzutem.
— Tato, czemu dziecko w brudnej koszulce?
— Tato, zapomniałeś zmienić ubranko.
W pracy szef dwa razy wzywa go na rozmowę.
Wieczorem odbiera dziecko, idzie do sklepu, sprząta, gotuje.
Tomek rozrzuca zabawki pięć minut po porządkach.
Trzeciego dnia pojawia się Kasia.
— Mieliśmy iść do kina — mówi kapryśnie.
— Jakie kino, Kasiu? Nie mam z kim go zostawić.
— To zatrudnijmy nianię!
— Na jakie pieniądze?
Tomek wybiega, pomalowany flamastrem, obejmując jej spodnie brudnymi rękami.
— Ciociu! Jestem tygrysem!
— Co robisz?! Wiktorze, zabierz go!
— To mój syn, Kasiu! Pomogłabyś lepiej!
— Ja?! Nie zatrudniono mnie do opieki!
— Twoja była to wszystko zaaranżowała!
— Moja była zajmowała się tym cztery lata, kiedy ja siedziałem w biurze!
Kasia wychodzi, trzaskając drzwiami.
Nie wraca.
Do soboty Wiktor wygląda jak cień.
Schudł, pod oczami ciemne worki, mieszkanie jak po bitwie.
Kiedy dzwoni dzwonek, rzuca się do drzwi, potykając o klocki.
Na progu stoi Grażyna, obok Zosia.
— Mamo! — Tomek woła, biegnąc do niej.
Grażyna bierze syna na ręce.
— Cześć, kochani. Żywiście się?
Wiktor opiera się o ramę drzwi, kolana mu drżą.
Patrzy na żonę, jakby widział ją po raz pierwszy.
Dopiero teraz rozumie, ile wysiłku kosztowały ją te lata.
— Grażynko… — mówi chrapliwie.
Ona unosi brew.
— Zabierz go, proszę. Nie dam rady. Zwolnią mnie. Kasia odeszła.
Grażyna stawia Tomka na podłodze.
— Idź, pokaż Zosi rysunki.
Dzieci biegną do pokoju.
Grażyna wchodzi do kuchni, patrzy na stos naczyń.
Siada na tym samym stołku, co tydzień temu.
— Nie wrócę tu, Wiktorze — mówi spokojnie.
— Po tym, co zrobiłeś, nie będę już z tobą mieszkać.
Koniec.
