Wyszedł ze szpitala tylko z synem we dwóch, powoli, w ciszy. Nikt ich nie witał, nie robił zdjęć, nie czekała rodzina z kwiatami. Zresztą, czy wręczanie kwiatów mężczyźnie byłoby normalne w takiej sytuacji?
Nie, mama żyła, wszystko z nią było w porządku. Po prostu dziecko nie było jej do niczego potrzebne o czym powiedziała mężowi od razu, bez ogródek. On jednak nie odpuszczał, przekonywał, prosił, choćby szantażował lekko przecież miał już niemal czterdzieści lat, a dzieci nigdy się nie doczekał. Może to jego ostatnia szansa na swoje przedłużenie? Dogadali się ona urodzi, a potem od razu się rozwiodą, a ona zgodziła się płacić alimenty bez żadnych problemów.
Na początku Janusz chciał się na to nie zgodzić duma mu nie pozwalała, ale była żona powiedziała spokojnie:
Życie jest długie. Może się wydarzyć wszystko. Ty już nie jesteś młody, a ja wciąż sporo młodsza. Choć nie chcę dziecka, ono jest też moje. Niech chociaż będziecie mieli jakąś poduszkę bezpieczeństwa na przyszłość…
I tak zaczęły się niespokojne dni, ale Janusz się nie załamywał. Przecież samotnych matek tyle jest wokół! On miałby być gorszy? Sztuczne dzieci, dziwne rodziny to dziś norma. Janusz nie widział problemu jakby to ojciec nie mógł wychować dziecka. Mały Dominik Januszewski rósł, przybierał na wadze i był nadzwyczaj szczęśliwym chłopcem.
Dopiero gdy Dominik podrósł, zaczęły się pytania o mamę. Jak wyjaśnić pięciolatkowi, iż mama go nie chciała? Janusz kręcił i w końcu wymyślił:
Znalazłem cię w piwnicy.
W której?
W tej pod sąsiednim blokiem.
Od tej chwili piwnica stała się dla Dominika miejscem magicznym, jakby go przyciągała. Podczas spacerów, uciekając tacie, podglądał przez okienka i cichutko wołał mamo!. Odpowiadała mu tylko cisza.
Aż pewnego dnia Dominik naprawdę coś usłyszał! Serce stanęło, a potem zaczęło walić tak mocno, iż chłopiec nic poza nim nie słyszał. Drzwi do klatki schodowej były uchylone, a Dominik popędził do piwnicy. Najpierw było bardzo ciemno, ale oczy gwałtownie przywykły. Szukał głębiej i głębiej, próbował krzyczeć, wołać, ale z gardła wydobywał się tylko bulgoczący szept, przytłumiony łzami:
Mamo, mamusiu, jesteś tu? To ja, Dominik Przyszedłem po ciebie!
Ale nikt mu nie odpowiadał. Dominik znów zapłakał i próbował wyłowić jakiś dźwięk. W rogu coś się poruszyło, więc odgarnął łzy brudną pięścią i ruszył w tamtą stronę. Może mama chora, słaba? Przecież gdyby mogła, już dawno by go odnalazła! Ale on sam ją znajdzie na pewno się ucieszy!
Dominik szedł, ocierał łzy i uśmiechał się przez nie. Wszyscy jego koledzy mieli mamy on teraz też będzie miał! Ale w rogu, na stercie szmat czekała tylko kotka, która patrzyła czujnie i schylała się, by zakryć swoim ciałem maleńkiego kociaka.
Mamo?
Rozczarowanie rozdarło chłopca niemal na pół nogi mu się ugięły i ciężko opadł na podłogę. Po chwili podniósł głowę i spojrzał prosto na kotkę…
Kiedy masz zaledwie pięć lat, myślisz inaczej. Dla logiki w tym wieku istnieją inne zasady, czasem prostsze i bardziej szczere niż u dorosłych.
Dominik patrzył na kotkę i myślał… Przypomniał sobie Zosię z przedszkola ona, chwaląc się swoją burzą włosów, twierdziła, iż jej tata to centaur. A Kuba zarzekał się (i udowadniał), iż jego ojciec to kosmita. To czemu on nie mógłby mieć mamy-kotki?
Kotka wyczuła, iż chłopiec jej nie skrzywdzi, iż nie zrobi dzieciom krzywdy. Ostrożnie podeszła i otrzepała uszkiem jego małą dłoń.
To naprawdę ty jesteś moją mamą?
Dominik zapytał pełen nadziei, mocno w to wierząc. Kto odważyłby się mu zaprzeczyć? Przytulił kotkę, a ta wtuliła się w jego ramiona.
Janusz nie zauważył od razu nieobecności syna. Gdy się zorientował, zawołał:
Dominik! Dominiś, wychodź szybko! Dominik, gdzie jesteś?!
Mijały długie, ciągnące się minuty, które dołożyły Januszowi siwych włosów, aż w końcu z piwnicy wyłonił się Dominik.
Szedł powoli, tulił do piersi kotkę z kociakiem. Podbiegającemu tacie powiedział:
Znalazłem mamę. I to, chyba, moja siostrzyczka… Były w tej piwnicy, skąd mnie znalazłeś.
Janusz zamarł, sam nie wiedząc, co powiedzieć. Co miał wyłożyć synowi całą prawdę? Jak? Zmuszony był pewnie przytaknąć:
A skąd wiesz, iż to właśnie ona?
Dominik tylko wzruszył ramionami.
Po prostu wiem Tak na mnie patrzyła! Tato, chodźmy do domu. Myślę, iż mama jest zmęczona.
Dominik był szczęśliwy. Mama się znalazła! A iż siostra okazała się bratem tym lepiej! Będzie miał z kim grać w poważne, chłopięce gry, a na noc mama zamruczy im bajkę.
W przedszkolu nikt z tego nie drwił. Ot, mamakotka, i co z tego? Przecież ojciec Kacpra to samolot, choćby zdjęcie pokazywał.
Janusz długo się gryzł, nie wiedział, jak zacząć rozmowę o prawdzie. Ale kiedy zobaczył szczęście syna, tylko machnął ręką. Jakoś się wszystko ułoży…
W domu od tej pory było jak na jarmarku. Dominik z kotkami szalał i przewracali wszystko do góry nogami kotka była jeszcze bardzo młoda i wcale nie miała nic przeciwko wariacjom z chłopcami.
Wy mnie zaraz wykończycie! burczał Janusz, układając rzeczy na miejsce.
Dominik, ściskający sznurek, kociak i kotka zamarli. Spojrzeli na Janusza, potem po sobie Wzruszyli ramionami i pobiegli dalej robić zamieszanie. A wszystko dlatego, iż mama im na to pozwoliła!