Wyczekana wnuczka
Helena Zawadzka z niecierpliwością wydzwaniała do syna, który znów wypłynął na kolejny kontrakt. Ale jak zwykle nie było z nim kontaktu.
Oj, narobiłeś sobie kłopotów, synku! westchnęła zmartwiona i raz jeszcze wybrała znajomy numer. Czy dzwoniła, czy nie sygnału i tak nie będzie, dopóki nie przypłyną do najbliższego portu. A to może potrwać. Akurat teraz, kiedy tyle się dzieje!
Już drugą noc Helena nie mogła spać tyle się narobiło przez jej syna!
***
Tak naprawdę wszystko zaczęło się kilka lat temu, kiedy Piotrek choćby nie myślał jeszcze o pracy na statkach. Był już dorosłym facetem, a z dziewczynami wciąż mu nie szło ciągle coś mu w nich nie pasowało! Helena z bólem serca obserwowała, jak kolejne związki syna z sympatycznymi, porządnymi dziewczynami nie mają szans na przyszłość.
Masz okropny charakter! powtarzała mu. Zawsze coś ci nie odpowiada! Która kobieta wytrzyma te twoje wymagania?
Nie rozumiem twoich wyrzutów, mamo. Ty po prostu chcesz mieć synową i nie obchodzi cię, jaka ona będzie?
No coś ty! Oczywiście, iż mi zależy! Chciałabym, żeby cię kochała i była porządną osobą!
Na to Piotrek zwykle milczał z dziwną miną, co tylko wkurzało Helenę. Co to za zachowanie u syna, którego wychowała, tuliła na kolanach, a on teraz nagle wszystko wie lepiej od niej? W końcu kto jest starszy?
No co ci nie pasowało w tej Paulinie?! denerwowała się coraz bardziej.
Mówiłem już
Dobrze Paulina nie była najlepszym przykładem, ale Helena nie zamierzała się poddawać. Powiedzmy, była nieuczciwa. Choć wciąż tego do końca nie rozumiem
Mamo! Lepiej nie rozmawiajmy o szczegółach. Paulina nie jest osoba, z którą chcę spędzić życie.
A Kasia?
Kasia też nie, odpowiadał spokojnie syn.
A Magda? Przecież była taka dobra, domatorska, milutka. Zawsze pytała, czym pomóc. Dobra gospodyni, nie?
Tak, miałaś rację, mamo. Była miła. Ale okazało się potem, iż nigdy mnie nie kochała.
A ty ją?
Chyba też nie.
A Ewelina?
Mamo!
No co mamo? Do ciebie nie można trafić! Zachowujesz się jak playboy. Zamiast się ustatkować, założyć rodzinę, mieć dzieci
Dość tej bezsensownej gadki! wybuchał w końcu Piotr i wychodził z domu.
„Cały ojciec, taki sam uparty i przewrażliwiony!” myślała z irytacją Helena.
Czas mijał, a dziewczyny wokół syna się zmieniały. Jednak ona ciągle marzyła, żeby syn się w końcu ustatkował, miał rodzinę, dzieci, a ona mogła zostać babcią. A potem Piotr postanowił zmienić zawód spotkał dawnego kolegę, który zaprosił go do pracy na statku. I Piotr się zgodził. Helena bez skutku próbowała go odwieść od tego pomysłu.
Mamo, to świetna oferta! Wiesz, ile można zarobić? Będziemy mieć wszystko!
Co mi z tych pieniędzy, skoro będziesz gdzieś pływać, a ja nie będę cię widziała! Lepiej byś rodzinę założył!
Rodzinę też trzeba utrzymać! A jak się pojawią dzieci, to już na rejsy nie będę jeździć, bo trzeba będzie się nimi zajmować. To ostatnia szansa, póki można jeszcze trochę zarobić!
I rzeczywiście, Piotr zaczął naprawdę dobrze zarabiać. Po pierwszym rejsie zrobił remont mieszkania. Po drugim otworzył konto w banku i wręczył Helence kartę.
Żeby ci niczego nie brakowało!
Nie brakowało mi i tak! Tylko wnuków nie mam, a czas leci. Stara już jestem!
Jaka tam stara? Nie wygłupiaj się, jeszcze trochę lat masz do emerytury! zaśmiał się syn.
Helena nie korzystała z tych pieniędzy, miała własną, skromną pensję z apteki i to jej w zupełności wystarczało. Niech leżą na koncie. Piotrek i tak tego nie sprawdza. Może się zdziwi, jaka jestem oszczędna! myślała.
Tak żyli już od kilku lat. Piotr, wracając z rejsów, nadrabiał zaległości towarzyskie bawił się z kolegami, imprezował, spotykał nowe dziewczyny, których matka już choćby nie poznawała. Kiedy go o to zapytała, odpowiedział nieprzyjemnie:
Tak jest lepiej. Przynajmniej nie będziesz się martwić, iż się z nimi nie ożenię. I tak się nie ożenię z takimi kobietami, mamo!
Helenie było przykro. Zwłaszcza gdy Piotr stwierdził, iż jest zbyt naiwna.
Ty za dobrze myślisz o ludziach! W sumie żadnej nigdy nie poznałaś porządnie. Zawsze przy tobie były takie przemiłe, ale na co dzień zupełnie inne.
Długo nie mogła sobie tego wyrzutu wybić z głowy bo syn wprost nazwał jej cechę charakteru wadą. Naiwna, czyli głupia. Właśnie ją tak określił!
Aż pewnego wieczoru, widząc syna z nową dziewczyną, znów obudziła się w niej chęć, żeby wyprostować los syna. Zupełnie bez skrupułów podeszła do pary Piotr, dorosły chłop, aż się zarumienił. Mimo to tato musiał przedstawić dziewczynę.
Milena spodobała się Helenie. Wysoka, szczupła, kręcone włosy, ładna, kulturalna. Widząc taką ślicznotkę przy synu, Helena od razu zapomniała o wcześniejszych urazach.
Może faktycznie po prostu nie miał szczęścia, a dzięki temu, iż tamtym podziękował, trafił właśnie na tę jedyną! łapała się tej myśli.
Związek Piotrka z Mileną trwał przez całe jego wolne. Matka kilka razy zaprosiła Milenę w gości dziewczyna była elokwentna, miła, potrafiła zaciekawić rozmową. Ale gdy zbliżył się kolejny rejs, Milena nagle zniknęła.
Już się z Mileną nie widuję. I ty nie powinnaś się z nią kontaktować, krótko rzucił syn i wyjechał.
Helena długo łamała sobie głowę, co się mogło wydarzyć, ale nie miała jak się niczego dowiedzieć.
***
Minął rok. W tym czasie Piotr kilka razy pojawiał się w domu, ale o Milenie mówił krótko i chłodno.
Boże, no a jej co było nie tak? w końcu nie wytrzymała Helena.
Mamo, to już moje sprawy. jeżeli się rozstaliśmy, to tak trzeba było. Proszę, nie mieszaj się w moje życie.
Helena prawie się popłakała.
Ale jak to, Piotrek? Przecież martwię się o ciebie!
Nie trzeba! odburknął syn. Jeszcze raz proszę z Mileną nie rozmawiaj i nie wypytuj!
Wyjechał w kolejny rejs, a Helena, choć z bolącym sercem, musiała przywyknąć do codzienności.
Aż któregoś dnia, będąc w aptece w pracy, zobaczyła Milenę. Dziewczyna przyszła po mleko modyfikowane. Poprawiła czapeczkę dziewczynki w wózku i spuściła wzrok, speszona.
Mielenko, jak ja się cieszę, iż cię widzę! Miałam taką zagwozdkę, bo Piotrek wyjechał, a o tobie nic nie powiedział! zawołała z euforią Helena.
Tak? smutno spojrzała Milena. Cóż Tak wyszło.
Helena zaczęła się niepokoić.
Powiedz mi, dziecko, co się między wami wydarzyło? Znam mojego syna potrafi mieć ciężki charakter. Skrzywdził cię czymś?
To już nie jest ważne Nie mam do niego żalu. Muszę już iść, bo jeszcze po zakupy.
Ale wpadaj przynajmniej do mnie! Choćby do apteki, jak jestem na zmianie. Pogadamy!
I Milena przyszła za kilka dni. Znów po mleko. Małymi kroczkami Helena ją rozgadała. Okazało się, iż Milena zaszła w ciążę z Piotrem, ale on stwierdził, iż dziecko go nie interesuje nie ma czasu, w kontekście jego pracy, nie zamierza zakładać rodziny. Potem zupełnie zniknął.
Pewnie wyruszył w rejs, wzruszyła ramionami Milena. Damy sobie radę same!
Helena niemal padła przed wózkiem, patrząc na dziecko:
Czy to znaczy, iż to moja wnuczka?
Tak wyszło, szepnęła Milena. Ma na imię Ania.
Aniusia
***
Od tamtej pory Helena nie mogła sobie znaleźć miejsca. Po dłuższej rozmowie dowiedziała się, iż Milenie ciężko samej nie jest z Warszawy, mieszkanie wynajmuje, a ze stałą pracą kiepsko, z dzieckiem trudniej. Zastanawiała się, czy nie wrócić do rodziców. Helenie serce się krajało na myśl, iż wnuczka wyjedzie i już jej nie zobaczy.
Przenieś się do mnie, Milena. Z Anią! Przecież to moja wnuczka! Pomogę, znajdziesz spokojną pracę. A Piotrek tyle przysyła pieniędzy, iż nie mam ich na co wydawać. Ani niczego nie zabraknie!
A co Piotr na to powie?
A pytał się ktoś, jak zostawił dziecko i matce ani słowa nie powiedział?! To ja muszę w jakiś sposób zrekompensować jego zachowanie! Jak wróci, pogadam z nim zobaczysz, pogadam! groziła pięścią Helena.
I tak zaczęły wspólne życie. Helena nie szczędziła pieniędzy ani czasu w wnuczkę, brała mniej zmian, żeby więcej czasu spędzać z Anią. Milena znalazła pracę i bez stresu zostawiała córkę z Heleną. Wróciwszy późnym wieczorem narzekała na zmęczenie.
Cały dzień na nogach, klienci nieznośni!
Nic nie szkodzi, odpoczywaj, a ja wykąpię Anię i położę spać!
Zbliżał się powrót Piotra z rejsu. Helena już wyobrażała sobie, jak dorwie syna na wejściu i ustawi, ale Milena coraz bardziej była spięta. Helenie to tylko dodawało sił chciała chronić tę wrażliwą, delikatną dziewczynę.
On nas z Anią pobędzie się wyrzucić, boję się Może lepiej poszukam sobie mieszkania.
U mnie mieszkać można, jestem tu gospodynią! Mnie nie będzie rozkazywać, kogo wpuszczać! Mówię ci, nie wyprowadzaj się.
Milena upierała się, ale Helena nie ustępowała. Zostawiła Milenę z Anią u siebie.
Wiesz co myślę powiedziała pewnego wieczoru natychmiast przepiszę mieszkanie na Anię. Tak, żeby potem nie było pytań! Bo Piotrek nie wiadomo, czy się kiedyś ustatkuje, a wnuczce się coś należy. Tym bardziej, iż Piotr choćby nie jest wpisany w dokumentach jako ojciec, rzuciła spojrzenie na Milenę, a ta ze wstydem spuściła wzrok.
Przepraszam Myślałam
Rozumiem. Ale potem trudno będzie udowodnić, iż to córka Piotra, więc lepiej załatwić jak należy.
Nie trzeba, pani Heleno! Moi rodzice mają swoje mieszkanie
choćby nie próbuj mnie odciągać od decyzji! przerwała jej Helena. Postanowione.
Tak zrobili. Ale notariusz odmówił:
Trzeba, żeby syn najpierw się wymeldował.
Helena była rozczarowana, ale zostały już tylko dni do powrotu Piotra, więc uznała, iż zaraz to uporządkuje. Milena coraz częściej znikała z domu.
Gdzie teraz tyle siedzisz po pracy? zapytała któregoś wieczora Helena. Milena zamieszała się:
W pracy Chcę, żeby mi dali zaliczkę, ale szef powiedział, iż najpierw muszę skończyć wszystko, co mi zlecił.
Po co ci zaliczka? Na coś brakuje?
Milena bez słowa się przebrała. Helena, podążając za nią, zauważyła walizkę ukrytą za łóżkiem.
Gdzie się wybierasz? Milena milczała. Co, naprawdę chcesz wynająć mieszkanie?!
Pani Heleno! Muszę wyjechać! Zaraz Piotr wraca
Nie pozwolę ci odejść! ucięła Helena. Chwilę potem dodała: Przestań tyle pracować! Przecież masz moją kartę, kod też. Weź i kup, co trzeba, nie musisz harować całymi dniami! Ania już zaraz zapomni, jak wygląda matka! jeżeli chcesz, żeby Piotr cię zaakceptował, musisz być gospodynią.
Milena nic nie powiedziała. Piotr miał wrócić za dwa dni.
***
Rano w dniu powrotu syna Helena pierwsze kroki skierowała do pokoju Mileny i Ani, by popatrzyć na śpiące dziewczyny. Mileny nie było Ania spała pod kocykiem.
Co się dzieje? Gdzie ona poszła? Dopiero szósta rano, Milena nigdy nie wychodziła tak wcześnie!
Helena poszła do kuchni dokończyć przygotowania na powrót syna. Gotując jego ulubione dania, wizualizowała, jak przywita syna z wnuczką w ramionach, i uprze się, żeby przeprosił Milenę.
W końcu zadzwonił dzwonek do drzwi.
Piotr stanął w progu, zaskoczony na widok matki z małą dziewczynką na rękach.
Cześć, mamo. Kim jest to dziecko? Co przegapiłem podczas rejsu?
Sam powinieneś dobrze wiedzieć!
Nic nie rozumiem zgłupiał Piotr, ściągając buty. Opowiadaj, co się u ciebie działo, kiedy mnie nie było.
Cóż, znalazłam twoją córkę, Anię! Takie to przygody! powiedziała twardo Helena.
Jaką córkę? Mam rodzeństwo, o którym nie wiem? zdziwił się Piotr.
Przestań udawać! Milena mi wszystko powiedziała! Nie tak cię wychowałam! Wstyd mi za ciebie!
Milena? O co chodzi? Przecież prosiłem, żebyś się z nią nie kontaktowała! I co ma wspólnego Milena i to dziecko?
Helena, już wściekła, wygarnęła synowi wszystko, dodając niemało wyrzutów. Piotr, słysząc tę historię, chwycił się za głowę:
Ależ ty jesteś Mamo! krzyknął bezradnie.
A co, znowu powiesz, iż jestem głupia? Helena stała dumnie.
To nie moje dziecko! Milena cię okłamała, a ty… Jaka ty jesteś naiwna! nagle wpadł na coś. Czekaj, przecież jej chodziło tylko o pieniądze. Co ci zabrała?
Nic! Ty chyba
Sprawdź swoje pieniądze! Milena już pewnie uciekła!
Poszła do pracy! upierała się Helena.
Długo się spierali, aż w końcu Piotr przystał na to, iż poczekają na Milenę i wyjaśnią wszystko.
Czekali do późna. W tym czasie Helena opowiedziała synowi, jak znalazła Milenę, jak razem żyli pod jej nieobecność, i o przepisaniu mieszkania na wnuczkę. Piotr powtarzał, iż byli robieni w balona, ale
Nie wierzę ci! Milena to dobra dziewczyna
Dobra kombinantka raczej. Łatwo uwierzysz każdemu!
Przestań tak mówić! Jak wróci, to porozmawiacie i będzie ci głupio! A ja idę pobawić się z wnuczką.
To nie jest twoja wnuczka!
Helena rzuciła wrogie spojrzenie.
Po prostu zrobimy test DNA, i będzie jasność!
Właśnie tak! z dumą odpowiedziała Helena i poszła do pokoju.
Nastał wieczór, potem noc. Milena nie wróciła. Nie pojawiła się też następnego dnia. Telefon miał wyłączony. Helena postanowiła poszukać jej w pracy. Zabrała ze sobą Anię i doznała szoku, gdy usłyszała, iż takiej osoby tam nie znają. Pokazywała zdjęcia bez zmian.
Wróciła z Anią do domu i, zgodnie z zaleceniem Piotra, sprawdziła schowek pieniędzy i karty nie było. Z rzeczy Mileny nie zostało nic tylko ubranka Ani. Wtedy Helena zrozumiała, iż została oszukana.
Jak to możliwe? Nie wierzę Przecież nie mogła porzucić Ani?!
Ona była do tego zdolna! odpowiedział ponuro Piotr. Skończyłem z nią już dawno, koledzy ostrzegali, iż to przestępczyni Później się okazało, iż na innych też żerowała. Wkręciła mi, iż jest w ciąży, nie wiadomo z kim naprawdę. Twierdziła, iż to moje dziecko Koledzy już dawno mówili, iż chodzi po różnych.
Ale ja jestem naiwna Helena się rozpłakała. Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? Przynajmniej wiedziałabym, kto to!
Nie chciałem cię martwić. Ty zawsze wierzysz w ludzi
I co teraz?
Zgłosimy na policję! Całe szczęście, iż mieszkania nie przepisałaś! Byłabyś teraz na lodzie.
Zgłosili. Mileny nie odnaleziono, jakby zapadła się pod ziemię. Minęły miesiące bez wieści. Milena nie zdążyła dużo wypłacić z karty Piotr zablokował konto pierwszego dnia. Kartę potem odnaleziono na dworcu gdzieś w województwie.
W tym czasie Helenie pozwolono zatrzymać Anię musiała zrezygnować z pracy, ale synowe pieniądze wystarczyły. DNA potwierdziło, iż Piotr nie jest ojcem, ale Helena tak polubiła dziewczynkę, iż nie mogła się z nią rozstać. Po naradzie z synem, postanowili wychować Anię jak własną. Milenę pozbawiono praw rodzicielskich. Proces ustanowienia opieki trwał wiele miesięcy Piotr nie dostał zgody, więc Helena wróciła do pracy i musiała załatwić przedszkole oraz wiele papierów. Ale życie się unormowało.
A rok później, gdy Piotr wrócił z kolejnego rejsu, przyprowadził do domu żonę:
Poznaj, mamo, to Sonia. Będziemy mieszkać razem.
A co z zawahała się Helena, spoglądając w stronę dziecięcego pokoju, niepewna, czy Piotr uprzedził młodą żonę.
Sonia uśmiechnęła się serdecznie:
Bardzo mi miło panią poznać! Piotr opowiedział mi wszystko i jestem pod ogromnym wrażeniem pani decyzji. jeżeli pozwoli mi pani pomagać przy Ani, będę szczęśliwa, bo spojrzała na męża.
Tak, już nie będę pływał. Razem z Sonią adoptujemy Anię. Wtedy na pewno nam pozwolą!
Helena aż promieniała ze szczęścia:
Boże, jakie szczęście! Wszyscy do stołu! Tyle nagotowałam, możemy się wszyscy lepiej poznać! Jaka jestem szczęśliwa! i otarła łzę wzruszenia.