Z niecierpliwością czekaliśmy na dzień, w którym wreszcie będziemy mogli odwiedzić nasze dziecko. Jednak nie zostaliśmy mile przyjęci

W zeszłym miesiącu urodziła mi się w końcu wnuczka. Byłam przeszczęśliwa i z niecierpliwością czekałam na dzień, w którym będziemy mogli odwiedzić to maleństwo. Niestety, nie jesteśmy mile widziani. Szwagierka okazuje wyraźne niezadowolenie na nasz widok. Przygotowałam prezenty, drobiazgi, przekazałam choćby trochę pieniędzy, ale mimo wszystko z jej twarzy nie schodzi grymas. Podobnie odnosi się do mnie żona mojego brata.

Czuję się dotknięta, przecież jestem typową babcią. Synowa była niemiła wobec mnie i mojej córki, choć Agata chciała tylko podzielić się życiowym doświadczeniem. Ma trójkę dzieci, więc nie mówiła w próżnię! Na dodatek połowę prezentów nam zwróciła. Uważa, iż niemowlakowi nie są potrzebne pluszaki. Ale przecież dzieci rosną z czasem wszystko się przyda! Po co więc robić takie problemy?

Gdy przyszliśmy w odwiedziny, nie zaproponowano nam choćby kawy. Syn milczał i patrzył w ziemię on tu absolutnie nie podejmuje decyzji. Wróciliśmy do domu i rozpłakałam się z żalu, bo naprawdę nie spodziewałam się takiego przyjęcia.

Od tamtej pory widzę swoją wnuczkę tylko na zdjęciach nie mam odwagi ich odwiedzać. Zapraszam dzieci do siebie, ale synowa zawsze odmawia. Prosiłam syna, by przyszedł z wózkiem do parku, ale nigdy się nie udało. Synowa trzyma go pod stałą kontrolą i nie chce go nigdzie puszczać.

Zdecydowała też, iż wnuczka będzie karmiona mlekiem modyfikowanym, bo tak jest jej wygodniej. Uważa, iż będziemy ją oceniać, więc unika spotkań. Ale mnie to nie obchodzi! Chciałabym tylko widywać wnuczkę, nie mam zamiaru nikogo pouczać każda mama wychowuje dzieci po swojemu.

Kiedyś miałam z synową dobre relacje, podobnie jak z jej rodzicami. Jednak po narodzinach wnuczki, jakby ją ktoś podmienił. Nie zraniłam jej słowem ani czynem, więc nie rozumiem tej zmiany. Moje koleżanki są zdziwione mają wnuki, a ja swojego nie mogę zobaczyć.

Mama przepisała mi mieszkanie w Warszawie. Zamierzałam je sprzedać, by równo podzielić złotówki między syna i córkę. Po ostatnich wydarzeniach mąż jest temu przeciwny. Twierdzi, iż lepiej wynająć lokal obcym, niż pomagać niewdzięcznym dzieciom. I muszę przyznać, iż ma rację na starość możemy zostać sami. Niestety, człowiek często przekonuje się, iż najcenniejszą wartością w życiu jest bliskość i wzajemny szacunek a tego, jak widać, nie można kupić za żadne pieniądze.