Tak przynajmniej wierzyłam.
Kiedy przeszedł na emeryturę, początkowo cieszyłam się, iż wreszcie będziemy mieli dla siebie więcej czasu. Planowaliśmy wyjazd do sanatorium, remont kuchni i odwiedziny u syna mieszkającego w Gdańsku.
Jednak już po kilku tygodniach zauważyłam, iż mąż codziennie wychodzi z domu dokładnie o piętnastej. Golił się, zakładał czystą koszulę i używał wody kolońskiej, której wcześniej nie znosił.
— Dokąd idziesz? — zapytałam.
— Muszę się przejść. Lekarz powiedział, iż ruch dobrze mi zrobi.
Wracał przed dziewiętnastą. Czasem przynosił pieczywo albo gazetę, jakby chciał udowodnić, iż rzeczywiście tylko spacerował. Nigdy jednak nie potrafił powiedzieć, gdzie był.
Pewnego wieczoru zauważyłam, iż chowa telefon pod poduszką. Gdy weszłam do sypialni, gwałtownie skasował wiadomość.
— Z kim piszesz?
— Z nikim. Reklama z banku.
Nie uwierzyłam.
Kilka dni później znalazłam w kieszeni jego płaszcza paragon z cukierni. Dwie kawy, dwa kawałki sernika i sok jabłkowy. Na odwrocie ktoś dziecięcym pismem narysował serce i napisał: „Dla dziadka”.
Jerzy nie był jeszcze dziadkiem. Nasz jedyny syn nie miał dzieci.
Poczułam strach. Zaczęłam podejrzewać, iż mąż poznał inną kobietę, która ma wnuka. Wyobrażałam sobie, iż planuje odejść, a nasze wspólne oszczędności przeznacza na nowe życie.
W deszczowy, jesienny dzień Jerzy jak zwykle wyszedł o piętnastej. Odczekałam kilka minut, założyłam płaszcz i ruszyłam za nim.
Wsiadł do autobusu. Usiadłam z tyłu i zasłoniłam twarz szalikiem. Po kilkunastu minutach wysiadł na osiedlu po drugiej stronie miasta. Wstąpił do kwiaciarni, kupił bukiet żółtych róż, a następnie wszedł do starego bloku.
Drzwi na drugim piętrze otworzyła mu szczupła kobieta. Mogła mieć około czterdziestu lat. Jerzy wręczył jej kwiaty, a ona objęła go i pocałowała w policzek.
Z mieszkania wybiegł kilkuletni chłopiec.
— Dziadek!
Mąż podniósł go i przytulił.
Stałam na półpiętrze, czując, iż tracę grunt pod nogami. Chciałam uciec, ale upuściłam parasol. Huk odbił się echem po klatce schodowej.
Jerzy odwrócił się. Z jego twarzy zniknął uśmiech.
— Teresa? Co ty tutaj robisz?
— To samo pytanie chciałam zadać tobie.
Kobieta zaprosiła mnie do środka. W salonie na komodzie stało zdjęcie młodego Jerzego trzymającego niemowlę. Fotografia została zrobiona niedługo po naszym ślubie.
— Mam na imię Anna — powiedziała kobieta. — Jestem jego córką.
Usiadłam, bo nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
Jerzy przyznał, iż kilka miesięcy po naszym ślubie zdradził mnie z koleżanką z pracy. Gdy kobieta zaszła w ciążę, błagał ją, żeby milczała. Przez lata wysyłał pieniądze i od czasu do czasu spotykał się z córką. Robił to podczas delegacji, nadgodzin oraz rzekomych wyjazdów służbowych.
Całe moje małżeństwo zostało zbudowane na kłamstwie.
— Dlaczego zacząłeś przychodzić tutaj codziennie dopiero teraz? — zapytałam.
Matka Anny niedawno odeszła. Przedtem wyznała córce, kim jest jej ojciec, i przekazała jej stare zdjęcia oraz listy. Anna skontaktowała się z Jerzym. Mój mąż obiecał, iż po przejściu na emeryturę nadrobi stracone lata.
— Chciałem ci powiedzieć — tłumaczył. — Bałem się, iż mnie zostawisz.
Wtedy Anna spojrzała na niego ze zdziwieniem.
— Powiedziałeś, iż żona wie o mnie od dawna — odezwała się. — Twierdziłeś, iż to ona nie pozwalała ci się ze mną spotykać.
Spojrzałam na męża. Jerzy pobladł.
— Mówiłeś, iż pani Teresa postawiła warunek: albo tamta rodzina, albo wy — ciągnęła Anna. — Przez całe życie myślałam, iż mnie nienawidzi.
To zabolało mnie bardziej niż sama zdrada. Jerzy nie tylko ukrywał córkę. Zrobił ze mnie okrutną kobietę, aby usprawiedliwić własne tchórzostwo.
— Ona niczemu nie jest winna — powiedziałam, patrząc na Annę. — Nie wiedziałam, iż istniejesz.
Anna zaczęła płakać. Chłopiec schował się za jej fotelem.
Jerzy próbował dotknąć mojego ramienia.
— Tereniu, możemy wszystko wyjaśnić.
— Wyjaśnić można spóźnienie na autobus. Nie czterdzieści lat kłamstw.
Wróciliśmy do domu osobno. Mąż pojawił się godzinę później. Zastał swoją walizkę stojącą w przedpokoju.
Błagał, żebym nie przekreślała całego małżeństwa z powodu jednego błędu. Odpowiedziałam, iż zdrada mogła być jednym błędem, ale każde późniejsze kłamstwo było już świadomą decyzją.
Następnego dnia Anna zadzwoniła. Przeprosiła, choć nie miała za co. Poprosiła, żebym nie obwiniała jej synka i pozwoliła mu przez cały czas widywać dziadka.
Zgodziłam się. Nie chciałam karać niewinnego dziecka za czyny dorosłego człowieka.
Nie wiem jeszcze, czy rozwiodę się z Jerzym. Wiem natomiast, iż nie potrafię już patrzeć na niego tak jak dawniej. Kiedy zamykam oczy, przypominam sobie zdjęcie stojące na komodzie. W czasie, gdy urządzałam nasze pierwsze mieszkanie i planowałam wspólną przyszłość, on trzymał na rękach dziecko innej kobiety.
Poszłam za mężem, ponieważ bałam się, iż znalazł sobie kochankę.
Zamiast niej znalazłam jego córkę. A jednocześnie straciłam człowieka, z którym — jak mi się wydawało — przeżyłam całe życie.
