Mój mąż i ja byliśmy małżeństwem od siedmiu lat. Żyliśmy naprawdę dobrze, można by choćby rzec, dostatnio. Mąż prowadził własną firmę, a ja pracowałam bardziej dla przyjemności niż z potrzeby. Jednak przez te wszystkie lata nie doczekaliśmy się dzieci. Pewnego razu mąż zorganizował nam miesięczne wakacje za granicą, w ekskluzywnym kurorcie. Ogromnie mnie to ucieszyło. Jednak na kilka dni przed wyjazdem mąż wyznał, iż czekają go pilne negocjacje, od których może zależeć nasza przyszłość, i zasugerował, iż powinnam wyjechać sama.
Oczywiście było mi przykro, bo przecież wspólnie planowaliśmy każdy dzień, wyobrażając sobie razem ten raj na ziemi. Zaproponował, abym zabrała swoją najbliższą przyjaciółkę, żeby nie było mi smutno, a ona mogła choć raz gdzieś wyjechać.
Życie mojej przyjaciółki, Zdzisławy, nie było łatwe. Jej matka często zaglądała do kieliszka i nie zwracała na nią uwagi, nie interesowała się jej nauką. Po maturze Zdzisława zaszła w ciążę i musiała wziąć ślub. Jej mąż, Włodzimierz, nie był dla niej oparciem, wracał do domu, robił awantury. Gdy jej powiedziałam o propozycji wyjazdu, rozpłakała się ze wzruszenia i potem długo dziękowała mojemu mężowi.
Po miesiącu wróciłam do kraju. Mąż odebrał mnie z lotniska swoim samochodem. W domu czekała na mnie kolacja przy świecach, a na naszym łóżku rozsypane były płatki róż. Wszystko wydawało się idealne.
Po dwóch tygodniach powiedziałam mężowi, iż spodziewam się dziecka. Był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Jednak gdy pojawiły się pierwsze oznaki porodu i trafiłam do szpitala, Zdzisława pobiegła do mojego męża i powiedziała mu, iż przez miesiąc nie było mnie w domu, miałam romans i to dziecko nie jest jego. Kiedy się o tym dowiedziałam, poczułam iż mój świat się sypie; byłam przekonana, iż nie będzie na mnie czekał przy wyjściu ze szpitala i nie będę miała dokąd wrócić z dzieckiem na rękach.
Ale stało się zupełnie inaczej. Mąż przyszedł po mnie do szpitala, zobaczył córeczkę, od razu zauważył, iż nie jest do niego podobna, a jednak bez wahania zabrał nas do domu i wychowywał ją jak własną. Tej samej nocy kazał Zdzisławie opuścić nasz dom i nakazał jej, by na zawsze o nas zapomniała.
