Kiedy ja i Witek pobraliśmy się jakieś 15 lat temu, jego mama od razu dała mi do zrozumienia, iż nigdy nie będziemy przyjaciółkami. Zawarliśmy ślub, ale przez pierwsze dziesięć lat nie doczekaliśmy się dzieci. Czekaliśmy długo, aż w końcu Pan Bóg wysłuchał naszych próśb i obdarzył nas synkiem i córeczką.
Przez ten czas mieszkaliśmy razem, a Witek dobrze sobie radził był dyrektorem dużej firmy, więc mogłam sobie pozwolić na dłuższy urlop macierzyński i opiekować się maluchami w domu. Bardzo mi to pasowało.
Moja mama mieszkała daleko, więc nie mogła mi pomagać. A teściowa… No cóż, przez całe 15 lat nie zmieniła do mnie nastawienia. W jej oczach byłam nikim, zwykłą wieśniaczką, która „ukradła” jej syna. Ona od zawsze chciała dla Witka lepszej dziewczyny. Ale to mnie wybrał.
Mój szczęśliwy świat rozpadł się z dnia na dzień.
Pewnego dnia wróciłam z dzieciakami ze spaceru i zauważyłam na szafce przy łóżku kartkę. Od razu rzuciło mi się w oczy, iż rzeczy Witka zniknęły z domu. Zostawił mnie, a na tej kartce niedbale nabazgrał: „Przepraszam Zakochałem się w innej. Nie szukaj mnie, wiem, iż dasz sobie radę Uwierz mi, tak będzie lepiej.”
Od razu zadzwoniłam do męża, ale po drugiej stronie była tylko cisza. Nie odebrał ani razu. Po prostu wyparował z naszego życia, zostawiając mnie z dwójką dzieci. Nie miałam pojęcia, co się z nim dzieje, z kim jest, gdzie jest. Z ciężkim sercem zadzwoniłam do teściowej.
To tylko twoja wina powiedziała z satysfakcją. Mówiłam, iż to się tak skończy. Czego się spodziewałaś?
Byłam kompletnie rozbita. Za co niby jestem winna? Co zrobiłam źle? Trudno było mi to wszystko pojąć, a jeszcze trudniej zrozumieć, jak mam teraz żyć. Witek nie zostawił nam choćby złotówki, zostałam niemal bez żadnych środków do życia.
Nie mogłam iść do pracy, nie miałam z kim zostawić dzieci. Przypomniałam sobie jednak, iż kiedyś dorabiałam sobie na umowie zleceniu, pisząc prace naukowe. Wiedziałam, iż jakoś pociągnę jeszcze przez pół roku. Przez cały ten czas nie odezwał się do nas ani razu.
***
Któregoś jesiennego wieczoru ktoś zadzwonił do drzwi. Myślałam, iż to sąsiadka, ale gdy otworzyłam, na progu stała moja teściowa. Już przy wejściu się rozpłakała, więc zaprosiłam ją do środka. Okazało się, iż młoda kochanka Witka jest oszustką wyłudziła od niego wszystko, a całą rodzinę zostawiła z niczym. Teraz ledwie wiążą koniec z końcem. Teściowa błagała, żebym pozwoliła jej zamieszkać z nami. I sama nie wiem, co zrobić: wybaczyć jej czy odpłacić tym samym, co ona mi kiedyś zrobiła i po prostu ją wyrzucić ze swojego życia?
