W domu byli goście. Goście pojawiali się tam niemal codziennie.
Wszyscy tylko piją, piją, pełno butelek, a jedzenia w ogóle brak. choćby kawałka chleba nie mogłem znaleźć… Na stole tylko niedopałki i pusty słoik po śledziu w śmietanie Leon jeszcze raz uważnie obejrzał stół, ale niczego nie znalazł.
Trudno, mamo, wychodzę powiedział chłopiec i zaczął powoli wkładać swoje podarte trzewiki.
Miał nadzieję, iż mama go zatrzyma, powie:
Gdzie idziesz, syneczku, nie jedząc, w taki ziąb? Siedź w domu. Zaraz ugotuję kaszę, przepędzę gości, podłogę umyję…
Zawsze czekał na ciepłe słowo od mamy, ale ona nie lubiła ich wypowiadać. Gdy mówiła, jej słowa kłuły jak osty Leon najchętniej skuliłby się wtedy i schował.
Kiedyś postanowił, iż odejdzie na zawsze. Miał sześć lat i czuł się całkiem dorosły. Najpierw postanowił zarobić trochę pieniędzy, żeby kupić bułkę, może choćby dwie bułki, jego żołądek głośno burczał.
Jak zarobić, nie wiedział, ale idąc koło kiosków, zauważył wystającą spod śniegu pustą butelkę, schował ją do kieszeni, potem znalazł czyjąś foliową torbę i przez pół dnia zbierał butelki.
Butelki dźwięczały w torbie, było ich już sporo. Leon wyobrażał sobie, jak kupuje mięciutką, pachnącą bułkę z makiem lub z rodzynkami, może choćby z lukrem, ale potem uznał, iż na lukier chyba nie wystarczy i postanowił jeszcze trochę poszukać.
Zbliżył się do peronu podmiejskich kolei, gdzie mężczyźni w oczekiwaniu na pociąg popijali piwo. Postawił ciężką torbę przy kiosku i pobiegł za dopiero co pozostawioną butelką. Gdy wrócił, przy torbie stał jakiś brudny, rozzłoszczony facet. Zabrał butelki, spojrzał na Leona tak groźnie, iż chłopiec musiał się odwrócić i odejść.
Marzenie o bułce zniknęło jak sen.
Zbieranie butelek to też ciężki kawałek chleba, pomyślał Leon i ruszył znów przez zasypane śniegiem ulice.
Śnieg był mokry, lepki, stopy przemokły i zmarzły. Zrobiło się całkiem ciemno. Nie pamiętał, jak znalazł się w jakiejś klatce schodowej, upadł na podłogę, przysunął się do kaloryfera i pogrążył w gorącym śnie.
Po przebudzeniu pomyślał, iż wciąż śni, bo było ciepło, cicho i przyjemnie, a do tego pachniało czymś pysznym!
Wtedy do pokoju weszła kobieta z bardzo dobrą, ciepłą twarzą.
No, chłopcze zapytała łagodnie ogrzałeś się, wyspałeś? Chodź na śniadanie. Bo ja wracałam wieczorem, a ty leżałeś jak kundel w klatce schodowej. Wzięłam cię i przyniosłam do domu.
To teraz mój dom? spytał Leon, nie dowierzając szczęściu.
jeżeli nie masz domu, to będzie twój odpowiedziała kobieta.
Potem było już jak w bajce. Obca pani karmiła go, dbała, kupowała nowe ubrania. Z czasem Leon opowiedział jej wszystko o swoim życiu z mamą.
Dobra pani miała bajkowe imię Malwina. Dla niego brzmiało jak imię dobrej wróżki. Był pewien, iż tylko takie mają czułe mamy.
A może chciałbyś, żebym została twoją mamą? zapytała kiedyś, obejmując go mocno jak prawdziwa, kochająca matka.
Oczywiście chciał. Ale szczęśliwe dni skończyły się niespodziewanie. Po tygodniu po niego przyszła matka.
Matka była prawie trzeźwa i głośno krzyczała na Malwinę: Jeszcze nie odebrali mi praw rodzicielskich, mam pełne prawa do syna!
Gdy odprowadzała Leona, z nieba spadały płatki śniegu, a on miał wrażenie, iż dom, w którym została dobra pani, jest jak biały zamek.
Dalsze życie było bardzo złe. Mama piła, on uciekał z domu. Nocował na dworcach, zbierał butelki, kupował chleb. Z nikim się nie zaprzyjaźniał, o nic nie prosił.
W końcu mamie odebrano prawa, a jego umieszczono w domu dziecka.
Najsmutniejsze było to, iż za nic nie mógł sobie przypomnieć, gdzie znajduje się tamten biały dom, w którym mieszka dobra kobieta z bajkowym imieniem.
Minęły trzy lata.
Leon mieszkał w domu dziecka. Był cichy, zamknięty w sobie, niechętnie rozmawiał. Najbardziej lubił rysować zawsze to samo: biały dom i spadający śnieg.
Pewnego dnia do domu dziecka przyjechała dziennikarka. Opiekunka oprowadzała ją po pokojach, przedstawiała dzieci. Doszły do Leona.
Leon to bardzo interesujący chłopak, ale ma problemy z adaptacją. Ciągle, choć jest z nami już trzy lata. Pracujemy nad znalezieniem mu rodziny wyjaśniła dziennikarce.
Poznajmy się, nazywam się Malwina zaproponowała dziennikarka.
Chłopiec się ożywił, rozpromienił i zaczął opowiadać! Z pasją mówił o innej dobrej Pani Malwinie. Z każdą opowieścią jego dusza miękła. Oczy lśniły, na policzkach pojawiły się rumieńce. Opiekunka ze zdziwieniem patrzyła na zmianę, jaka w nim zaszła.
Imię Malwina okazało się jak złoty klucz do dziecięcego serca.
Dziennikarka Malwina nie wytrzymała i rozpłakała się, słuchając historii życia Leona, a potem obiecała, iż napisze o nim w lokalnej gazecie. Może tamta dobra kobieta przeczyta i dowie się, iż Leon czeka na nią.
Dotrzymała słowa. I stał się cud.
Tamta kobieta nie prenumerowała gazety, ale w dniu swoich urodzin koleżanki z pracy podarowały jej kwiaty, owinęły je w gazetę. W domu, rozwijając bukiet, zauważyła nagłówek: „Dobra Pani Malwina, szuka Cię chłopiec Leon. Odezwij się!”
Przeczytała artykuł i zrozumiała: to właśnie jej czeka ten sam chłopiec, którego kiedyś przygarnęła i chciała adoptować.
Leon od razu ją poznał. Rzucił się w ramiona. Oboje płakali i Leon, i Malwina, i obecni przy tym wychowawcy.
Tak bardzo na Ciebie czekałem powiedział chłopiec.
Z wielkim trudem udało się go namówić, by pozwolił jej wrócić do domu. Malwina nie mogła go jeszcze zabrać trwały procedury adopcyjne, ale codziennie przychodziła w odwiedziny.
PS.
A potem Leon miał szczęśliwe życie. Teraz ma 26 lat. Skończył Politechnikę, zamierza się ożenić z dobrą dziewczyną. To wesoły, otwarty człowiek, bardzo kocha swoją mamę Malwinę, której zawdzięcza wszystko.
Później, gdy był już dorosły, usłyszał od niej, iż jej mąż odszedł właśnie przez to, iż nie mogli mieć dzieci. Czuła się samotna, niepotrzebna. Właśnie wtedy znalazła go na klatce schodowej i ogrzała swoją miłością.
Kiedy matka go zabrała, Malwina myślała z żalem: Nie jest mi pisane.
Była nieskończenie szczęśliwa, gdy odnalazła go w domu dziecka.
Leon próbował poznać los swojej biologicznej matki. Dowiedział się, iż wynajmowali mieszkanie w mieście, a matka wiele lat temu wyjechała nie wiadomo dokąd z jakimś mężczyzną, który właśnie wyszedł z więzienia. Dalej nie szukał. Po co…
