„Żebym zdążył pojechać z tobą, gdyby znowu przyjechała karetka”.

Przez trzy wieczory po powrocie Joanny ze szpitala jej syn zasypiał w ubraniu. Dopiero czwartego dnia powiedział, dlaczego: „Żebym zdążył pojechać z tobą, gdyby znowu przyjechała karetka”.

Joanna usiadła na brzegu łóżka.

Sześcioletni Antek miał na sobie dres, a pod poduszką schował skarpetki. Wcześniej myślała, iż po prostu buntuje się przeciwko przebieraniu w piżamę.

Nie wiedziała, iż on co wieczór szykował się do wyjścia.

Tamtej nocy wszystko wydarzyło się szybko. Silny ból, telefon męża, obce głosy w przedpokoju. Antek obudził się, kiedy ratownicy pomagali jej wyjść z mieszkania. Pamiętała jego twarz nad ramieniem męża.

Zawołała, iż niedługo wróci.

Wróciła po pięciu dniach.

Dorośli opowiadali potem, iż był dzielny. Jadł, chodził do przedszkola, nie sprawiał kłopotów. Joanna poczuła ulgę i uznała, iż najtrudniejsze już za nimi.

Teraz patrzyła na skarpetki wystające spod poduszki.

— Bałeś się, iż znowu zniknę?

Antek skinął głową.

— Jak śpię, to nic nie słyszę.

Przysunęła się bliżej.

— Chodź do mnie.

Objął ją ostrożnie, omijając miejsce, o którym tata mówił, iż jeszcze może boleć.

Joanna nie powiedziała: „Nie ma się czego bać”. Wiedziała, iż dla niego było.

Wyjaśniła prostymi słowami, dlaczego trafiła do szpitala i co powiedział lekarz. Pokazała mu kartkę z terminem kontroli. Powiedziała, iż przez najbliższe dni będzie odpoczywać w domu, a tata przez cały czas będzie odprowadzał go do przedszkola.

— A jeżeli będę chciał cię zobaczyć w nocy?

— Możesz mnie zawołać.

Tego wieczoru Antek założył piżamę. Skarpetki zostały jeszcze pod poduszką.

Kilka dni później Joanna znalazła je w koszu na pranie. Nie skomentowała tego.

Po dwóch tygodniach syn znów protestował przy myciu włosów, zostawiał klocki w przejściu i targował się o dodatkową bajkę. Z ulgą rozpoznawała w nim dawnego Antka.

Pewnego wieczoru podbiegł do niej w kuchni i mocno ją objął.

— Co się stało? — zapytała odruchowo.

Spojrzał na nią zdziwiony.

— Nic. Chciałem cię przytulić.

Joanna wyłączyła wodę i wytarła ręce. Potem uklękła, żeby mógł wygodniej zarzucić jej ramiona na szyję.