Zięć już od ponad pół roku nie ma pracy, żyje na naszym garnuszku, a moja córka go jeszcze broni.

newskey24.com 46 minut temu

Trudno opisać, jak bolesne jest patrzenie na rodzinę, która tonie.

Dorośli ludzie uciekają od odpowiedzialności.

Niedawno pokłóciłam się z córką.

Powodem był jej mąż.

Osiem miesięcy bez pracy i bez chęci szukania.

A moja córka go broni.

Mówi, iż wstyd iść byle gdzie przy takim wykształceniu.

A siedzenie na karku rodziców to nie wstyd?

Dwa lata temu wzięli ślub.

Wszystko było piękne i normalne.

My, rodzice z obu stron, pomogliśmy z mieszkaniem.

Złożyliśmy się po równo.

Sami robili remont, oboje pracowali.

Czasem wydawali nierozsądnie, ale nie wtrącaliśmy się.

Dorośli, niech się uczą życia.

Pół roku temu urodził się wnuk.

Cieszyliśmy się ogromnie.

Ale z euforią przyszły problemy.

Córka poszła na macierzyński.

Zięć niemal w tym samym czasie stracił pracę.

Oszczędności? Żadnych.

Zwrócili się o pomoc, nie odmówiliśmy.

Teściowie też się dołożyli.

Wózek, łóżeczko, ubranka — wszystko kupiliśmy my.

Córka dostaje grosze z zasiłku.

Zięć szuka pracy już ósmy miesiąc.

Obiecywał, iż to chwilowe.

Że odda każdy grosz, gdy stanie na nogi.

Nie żądaliśmy zwrotu, tylko stabilizacji.

Czas mija, nic się nie zmienia.

Jesteśmy zmęczeni tym czekaniem.

Czy trudno znaleźć dorywczą pracę?

Magazyn, dostawy, cokolwiek?

Zięć mówi, iż „to nie dla niego”.

Córka mu przytakuje bez wahania.

Ostatnio nie wytrzymałam.

Powiedziałam jej, co myślę.

— Jest mężczyzną, ojcem, powinien utrzymywać rodzinę — powiedziałam.

A on leży na kanapie i czeka na idealną ofertę.

Czeka na pensję za dziesięć tysięcy.

My z mężem harujemy, żeby wnuk nie głodował.

Córka się obraziła.

— Nie masz serca, nie rozumiesz naszej sytuacji — powiedziała.

Tłumaczyła, iż „byle gdzie” zabierze mu siły na rozmowy o pracę.

Że będzie zmęczony i zirytowany.

— A ja mam już dość z dzieckiem — dodała.

Słuchałam jej, a złość we mnie rosła.

Kiedy młodzi uznali, iż rodzice muszą ich utrzymywać?

My wychowaliśmy ją bez pomocy dziadków.

Sami pracowaliśmy, sami radziliśmy sobie.

Nie czekaliśmy, aż ktoś rozwiąże nasze problemy.

A oni urządzili się wygodnie.

Porozmawiałam z teściową zięcia.

Też jest niezadowolona.

— Syn narzeka na zmęczenie, a odkurzacza nie weźmie do ręki — powiedziała.

Umówiłyśmy się: dość.

Trzeba zakręcić kurek.

Żadnych cotygodniowych zakupów na nasz koszt.

Żadnych pieluch z naszej kieszeni.

Ustalimy tylko minimum pomocy.

Zięć musi zacząć pracować.

Inaczej stracą wszystko, co mają.

Idź do oryginalnego materiału