Złożone szczęście

Trudne szczęście

Jak to rozchodzimy się? Marek, chyba żartujesz?!

Małgorzata patrzyła na męża osłupiała. Rozwód? Razem są prawie dwadzieścia pięć lat! Za dwa tygodnie mieli świętować rocznicę… a może już nie będą? Myśli plątały się jej w głowie. Co z przyjęciem, gośćmi? Zaproszenia już wysłane, rodzina zjeżdża się z całej Polski, przyjaciele zasypują ją pytaniami o prezenty Najbliższa przyjaciółka, Teresa, już choćby wysłała prezent nie przyjedzie, bo mieszka pod Gdańskiem i do porodu zostało jej kilka czasu. Niech siedzi w domu, pomyślała Gośka jeszcze się odpoczną razem, gdy dziecko się urodzi. W końcu to Teresa ich poznała ona była wtedy z Markiem na jednym roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. A potem na weselu była pierwsza do krzyczenia Gorzko, gorzko!, chowając się przed jej gniewem za bukietem, którego Małgorzata nie rzucała, tylko podarowała przyjaciółce.

Nie rozumiem, czemu twój Tomek tak się ociąga? Taka dziewczyna mu się trafiła!

Spokojnie, Gośka, wszystko w swoim czasie Teresa poprawiała Małgorzacie loki. Po co mi niedojrzały mąż? Przecież to się źle skończy. A potem podział majątku, dzieci, rodziny Czekam na dobry moment! żartowała.

Małgorzata zrywała boki ze śmiechu, wiedząc, iż Teresa zawsze dostaje, czego chce.

Tak też się stało. Tyle, iż los ma większe poczucie humoru i zamiast bliźniaków Teresa urodziła trojaczki życie postawiło przed nią wyzwanie, ale dała sobie świetnie radę. Rodzina męża ją polubiła, bo nigdy się nie narzucała, ale była zawsze tam, gdzie trzeba pomóc. Głównie polegało to na tym, iż kierowała mężem, który wolałby siedzieć przed komputerem.

Kiedyś i nam będzie potrzebna pomoc, to wtedy co? Dostaniemy figę z makiem? Pójdziesz do mamy i naprawisz jej szafę, a powiedz jej, iż okna umyję jej następnym razem planowała Teresa.

Gdy przyszło co do czego, dwie babcie i jeden dziadek dyżurowali przy dzieciach o każdej porze dnia i nocy. Dzięki temu Teresa mogła choćby pójść na studia.

Zwariowałaś? Jak masz zamiar to ogarnąć? dopytywała Małgorzata.

Kto da matce trojaczków złą ocenę? śmiała się Teresa. Poza tym, nie zmarnuję sobie umysłu na macierzyńskim, po powrocie będę i ekonomistką, i prawniczką w jednym.

Takim sposobem zdobyła dyplom i gwałtownie znalazła dobrą pracę. Przekonała pracodawcę, iż pensja na nianię wystarczy, choć w praktyce pomagały babcie.

Potrzebuję doświadczenia, Gośka. Jak nie przepracuję najtrudniejszych lat, nikt potem nie da mi lepszej szansy tłumaczyła przyjaciółce pracującej od lat w jednym miejscu.

Małgorzata zawsze się jej dziwiła. Jak można ogarniać wszystko naraz? Ona sama często nie potrafiła wybrać, czy założyć czerwone, czy granatowe rajstopy. Decyzje przychodziły jej z trudem.

Ty jesteś z tych, co jak już coś zdecydują, to jest pewnie pocieszała ją Teresa. Ja to latam z kąta w kąt, a ty stabilna, jak skała.

Stabilna… Może to przez to Marek ten spokój docenił? Tylko dlaczego odchodzi? Przecież życie było normalne. Tak, brak dzieci utrudnił ich związek, ale z tym się już pogodzili. Małgorzata przez długi czas pomagała w domach dziecka i zrozumiała, iż nie potrafiłaby adoptować obcego dziecka. Obawiała się, iż nie pokocha go jak własnego, a przecież nie chciała nikomu zrobić krzywdy.

Jeszcze spotkasz swoje dziecko powtarzała jej dyrektorka ośrodka Pani Katarzyna obserwując, jak Małgorzata organizuje zabawę dla maluchów.

jeżeli nie spotkam? Może nie jestem stworzona do bycia matką…?

To lepiej nie ryzykować. Tak będzie uczciwiej dla wszystkich. Znam takich, co tu wracali z dziećmi odparła Katarzyna spokojnie.

Historia Michałka, któremu w dwóch rodzinach nie udało się zostać, poruszyła Małgorzatę do głębi. Miała ochotę z miejsca wziąć go do siebie, ale Teresa ostudziła jej zapędy.

Jesteś pewna, iż wystarczy ci tej najprawdziwszej miłości? jeżeli masz wątpliwość, poczekaj mówiła przyjaciółka To dziecko, a nie szczeniak ani królik doświadczalny.

Po tej rozmowie Małgorzata więcej już nie wróciła do domu dziecka. Pomagała na odległość, ale o Michałku pamiętała. Stał się dla niej latarnią ostrzegawczą by w życiu nie sprawić nikomu bólu. Tego się wtedy nauczyła.

Siedziała w kuchni na starym Starym Miejście w Poznaniu, oprana o gorący kaloryfer, i nie potrafiła ruszyć choćby palcem. Słyszała, jak Marek pakuje się w sypialni, przegląda szuflady, trzaska drzwiczkami. Trzęsła się tak, iż doniczka, którą Teresa przywiozła przed laty, przesunęła się prawie na skraj parapetu. Gdy w końcu drzwi wejściowe trzasnęły, Małgorzata rozluźniła dłonie, osunęła je na parapet i wyprostowała się, zrzucając doniczkę na podłogę. Nie poczuła ulgi. Czarna ziemia poniekąd ją ocuciła: wszystko jest czarne, oświetlenia nie ma Marek zamknął za sobą drzwi i zostawił ją samą. Dalej trzeba już iść po omacku…

Pozostał tylko jeden kierunkowskaz…

Wstała z trudem i sięgnęła po telefon w sypialni.

Teeesss…

To już nie był płacz, tylko coś pomiędzy krzykiem a skomleniem. Tyle wystarczyło. Teresa zrozumiała wszystko.

Marek odszedł?

Taaak…

Jasne. Jutro u ciebie jestem.

Zwariowałaś?! Małgorzata w jednej chwili się opamiętała, słysząc zdecydowany ton. Nie, nie przyjeżdżaj! Nic mi nie będzie, serio A jak coś się stanie to w ciąży…

Spokojnie, czułam, iż coś jest nie tak odpowiedziała Teresa. Będzie dobrze, zobaczysz!

Jak dobrze, skoro wszystko się rozpadło…?

Idź do sklepu i kup sobie tę sukienkę, na którą ci było żal pieniędzy! I potem przyjedź do mnie. Weź wolne, nie siedź w domu. Zabieram cię w Beskidy na kilka dni rozkazała.

Małgorzata bezradnie patrzyła na telefon. Co ma teraz zrobić? Po chwili wiedziała. Obejrzała się w lustrze zmęczona, opuchnięta, ale… Nie była rozbita. Prawda była taka, iż czasem, gdy tracimy wszystko, zostaje nam mimo to jakaś niezniszczalna siła. Zdecydowała: nie podda się.

Zamiast płaszczyć się z bólu nad podłogą, rozejrzała się wokół. Zamknęła wszystko, co mogła, odwołała przyjęcie, sprawdziła bilety na pociąg do Krakowa, potem ruszyła na zakupy po czerwoną sukienkę szczęścia. Pierwszy raz od lat poczuła, iż może być kobietą, która rzuca się w oczy.

Weekend z Teresą był lepszy niż wszystkie psychoterapie świata. Szły pod górę, milczały albo zagadywały się na śmierć, aż zaczęło im brakować tchu. Małgorzata słuchała argumentów Teresy z dziecięcym zaciekawieniem to, co wydawało się ważne, przestawało mieć znaczenie, a sprawy z pozoru błahe odzyskiwały sens.

Wracaj tu. Co cię tam trzyma w Poznaniu? Otwórz przedszkole w nowej dzielnicy, popracujesz z dziećmi. Twój tata jest chory, możesz być bliżej niego Spróbuj.

Zdecydowała: rozwód, sprzedaż mieszkania, samochodu, zamknięcie rozdziału. Pożegnała się z Markiem oficjalnie i kazała sobie nie wracać myślami do przeszłości. Zamieszkała pod Krakowem, blisko ojca, ale osobno, bo zauważyła ciepłą zażyłość między ojcem a panią Anną, którą poznała u niego na działce.

Pani Aniu, nie mam żalu. Najważniejsze, iż tata jest szczęśliwy powiedziała, patrząc jak on majstruje przy traktorze, a nowa partnerka podaje mu herbatę.

Minął rok, zanim Małgorzata poczuła, iż weszła na dobre w nowe życie. Otworzyła dwa przedszkola, miała własnego psa, a stroje na co dzień wreszcie przestały być szare i smutne. Jednak samotność czasem pomagała jej przypomnieć, iż w duszy przez cały czas siedzi cień Marka szczególnie wieczorami, kiedy zakładała kubek z herbatą na stół i czekała, aż ktoś zapyta: Co się stało, Gośka?.

Gdy po ponad roku wezwano ją do Urzędu Skarbowego w sprawie spraw formalnych po firmie w Poznaniu, poczuła ulgę miała powód, by pojechać do starego mieszkania. Sprawy załatwiła szybko, połowę dnia zyskała na spacery po starych kątach. Przeszła obok dawnego przedszkola, potem przez ulicę mijając dom, gdzie mieszkała z Markiem. W parku na ławce pod fontanną zobaczyła Marka z wózkiem. Zrobiło jej się duszno.

Przez chwilę nie poznawała męża był odmieniony, posiwiały i zmęczony. Przeszła ostrożnie bliżej.

Marek…

Wzdrygnął się na dźwięk jej głosu.

Cześć, Małgosiu.

Przysiadła na ławce.

Jak sobie radzisz?

Słabo. Prawdę mówiąc, jestem sam. Straciłem wszystko przez jedną głupią decyzję.

Przesadzasz. Masz córeczkę i… nową rodzinę.

Nie mam żony. Ola nie żyje. Poród był ciężki.

Małgorzata zaniemówiła. Poczuła smutek choćby wobec kobiety, która rozbiła jej dom taka jest siła empatii. Spojrzała na spokojnie śpiącą dziewczynkę. Po długim milczeniu odezwały się emocje, których nie sposób nazwać. Oboje dużo sobie wyjaśnili, a gdy Ewa (bo tak miała na imię dziewczynka) obudziła się i rozesłała drobne piąstki ku otaczającemu światu, Małgorzata poczuła, iż klamka zapadła. Dawny żal się rozpłynął.

Kilka miesięcy później Katarzyna dyrektorka domu dziecka zaprosiła Małgorzatę do siebie i posadziła przed nią ciemnowłosego chłopca.

Michał, wiesz po co tu jesteśmy?

Chce mnie pani zabrać.

Chciałbyś zamieszkać ze mną?

Niewiem. Pewnie nie wytrzyma pani długo.

Ja nie jestem jak wszyscy. Wiem, jak boli strata wszystkiego i obojętność. Nie chcę cię żałować, chcę cię kochać. I chcę, żeby Ewa miała starszego brata.

Michał nie odpowiedział. Dotknął czerwonego rękawa jej sukienki, zapytał cicho:

Fajna.

Kupiłam ją, kiedy bardzo bolało. Ale kolory pomagają. Będziesz ze mną, Michał? Nauczymy się być rodziną.

Po dłuższej chwili skinął głową.

Dwa lata później, na górskim szlaku w Beskidach, szła już inna rodzina. Chłopiec trzymał za rękę swoją młodszą siostrę, podając jej grzecznie batonika.

Ewa, nie idź w krzaki, wilki tam są!

Nie ma! zaprotestowała dziewczynka.

Są i miśki! Głodne.

Ich mama nie gotuje kaszy?

Nie umie, a nasza umie!

To niech im ugotuje, podzielimy się zdecydowała Ewa.

Mamo, Ewa mówi, żebyś ugotowała kaszę misom!

Małgorzata dogoniła dzieci, uśmiechając się.

Ale tylko rozgotowaną, jak rano!

Ty nie umiesz rozgotowanej! zripostowała rezolutna córeczka.

Cała trójka roześmiała się, echo niosło się daleko po górach. Dzień był jasny, przyszłość znowu stała przed nimi otworem.

Bo szczęście nie zawsze przychodzi łatwo. Czasem, żeby je odnaleźć, trzeba się zgubić. Najważniejsze to się nie bać i zaczynać od nowa czasem wtedy nagle okazuje się, iż wszystko, co najlepsze, jest tuż obok nas.