ODKRYŁAM PIELUCHY W PLECAKU MOJEGO 15-LETNIEGO SYNA ZACZĘŁAM GO ŚLEDZIĆ, A TO, CO ZOBACZYŁAM, ZMIENIŁO WSZYSTKO
Od kilku tygodni mój piętnastoletni syn, Oskar, zachowywał się inaczej.
Nie był ani bezczelny, ani zbuntowany, po prostu zdystansowany. Wracał zmęczony ze szkoły, zamykał się w swoim pokoju bez słowa, zamykał drzwi. Jadł coraz mniej. Widziałam, iż się trzęsie, kiedy pytałam, dokąd wychodzi lub z kim pisze. Pomyślałam, iż może się zakochał albo przechodzi przez jakieś młodzieżowe dramaty takie, z którymi dzieci same sobie chcą poradzić.
Ale nie mogłam pozbyć się wrażenia, iż sprawa jest znacznie poważniejsza.
Któregoś wieczoru, kiedy Oskar brał prysznic, a jego plecak leżał na kuchennej podłodze, ciekawość zwyciężyła.
Otworzyłam go.
W środku były książki, na wpół zjedzony batonik i pieluchy.
Tak Cała paczka pieluch w rozmiarze 2, wciśnięta między podręcznik do matematyki a bluzę.
Serce prawie mi stanęło. Po co nastolatkowi pieluchy?
Setki myśli przewijały mi się przez głowę. Czy wplątał się w coś poważnego? Czy chodzi o jakąś dziewczynę? Czy ukrywa coś przede mną?
Nie chciałam od razu rzucać oskarżeń ani przestraszyć go, żeby nie uciekł ode mnie jeszcze bardziej. Ale nie mogłam też udawać, iż nic nie zauważyłam.
Następnego ranka, kiedy wysadziłam go pod liceum w Krakowie, zaparkowałam kilka przecznic dalej i czekałam. Obserwowałam.
Po mniej więcej dwudziestu minutach zobaczyłam, jak Oskar niepostrzeżenie wychodzi bocznym wyjściem i rusza w zupełnie inną stronę niż szkoła. Serce waliło mi jak szalone, kiedy szłam za nim w bezpiecznej odległości.
Szedł około piętnastu minut wąskimi uliczkami, aż dotarł pod podniszczony dom na obrzeżach miasta. Farba odpadała ze ścian, ogród zdziczał, a jedno z okien było zaklejone kartonem.
Ku mojemu zdziwieniu Oskar wyjął klucz, otworzył drzwi i zniknął w środku.
Nie czekałam. Wysiadłam z auta, podeszłam do drzwi i zapukałam.
Otworzyły się powoli. W progu stał mój syn z niemowlęciem na rękach.
Wyglądał, jakby właśnie zobaczył światła samochodu na środku ciemnej drogi.
Mamo? wyszeptał zaskoczony. Co ty tu robisz?
Weszłam, trzęsąc się ze zdenerwowania. W pokoju panował półmrok, a wszędzie były dziecięce rzeczy butelki, smoczki, kocyk na kanapie. Dziewczynka na rękach Oskara, niemal półroczna, patrzyła na mnie ogromnymi, ciemnymi oczami.
Co to wszystko, Oskar? Kim jest to dziecko? zapytałam najdelikatniej, jak potrafiłam.
Opuścił wzrok, zaczął ją kołysać, gdy zaczęła się kręcić.
Ona ma na imię Jagoda, wyszeptał. To nie moje dziecko. To młodsza siostra mojego przyjaciela, Szymona.
Zmrużyłam oczy. Szymon?
Tak jest ode mnie rok starszy, chodzi do drugiej klasy liceum. Znamy się od podstawówki. Dwa miesiące temu zmarła im mama To stało się nagle. Nie mają już nikogo ojciec porzucił ich, gdy byli mali.
Usiadłam na zniszczonej kanapie, nie mogąc znaleźć słów.
A gdzie w tej chwili jest Szymon?
Jest w szkole. Zmieniamy się. On rano, ja popołudniami. Nikomu nic nie mówiliśmy baliśmy się, iż Jagodę zabierze opieka społeczna.
Głos mi ugrzązł w gardle.
Oskar wyjaśnił, jak Szymon, po śmierci mamy, próbował samotnie wychowywać siostrę. Nikt z rodziny nie wyciągnął pomocnej ręki, a oni bali się rozdzielenia. Więc wymyślili plan. Posprzątali stary dom po babci, a Oskar zgodził się go wspierać. Na zmianę doglądali Jagody, karmili ją, przewijali robili wszystko, by ją ocalić.
Odkładałem swoje kieszonkowe, by kupić mleko i pieluchy, dodał cicho Oskar. Nie wiedziałem, jak ci o tym powiedzieć.
Nie umiałam powstrzymać łez. Mój syn mój własny syn w sekrecie dokonywał rzeczy tak odważnych, z takim współczuciem, iż choćby nie śniłam, iż może to nieść sam.
Popatrzyłam na maleńką Jagodę w jego ramionach. Już zmrużyła oczy, trzymając mocno jego koszulę małą rączką.
Musimy im pomóc, Oskar. Tak po prostu.
Spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
Nie jesteś wściekła?
Pokręciłam głową, ocierając łzy.
Nie, synku. Jestem z ciebie dumna. Ale nie powinieneś był dźwigać tego ciężaru samotnie.
Jeszcze tego samego dnia obdzwoniłam co trzeba do ośrodka pomocy społecznej, adwokata specjalizującego się w prawie rodzinnym oraz pedagoga szkolnego Szymona. Gdy wszystkie adekwatne osoby się zaangażowały i przedstawiliśmy dowody zaangażowania Oskara i Szymona, wszczęto postępowanie o czasową opiekę dla chłopca nad siostrą. Zaproponowałam, iż mogę przyjąć Jagodę do siebie część tygodnia, by Szymon mógł skończyć liceum. Obiecałam, iż pomogę mu przy opiece nad dziewczynką.
Nie było łatwo. Spotkania, kontrole, wizyty pracowników socjalnych. Ale każdego dnia szło coraz lepiej.
Przez cały ten czas Oskar nigdy nie opuścił pory karmienia, nigdy nie pominął przewinięcia pieluchy. Nauczył się przygotowywać mleko, uspokajać kolki i opowiadać bajki śmiesznymi głosami, żeby rozbawić Jagodę.
A Szymon? Odkąd miał wsparcie, powoli odzyskiwał poczucie bezpieczeństwa. W końcu mógł przepracować żałobę i choć na chwilę znowu być nastolatkiem nie tracąc osoby, którą kocha najbardziej na świecie.
Pewnego wieczoru zeszłam do salonu. Oskar siedział na kanapie, na kolanach Jagoda, która bawiła się swoimi paluszkami i gaworzyła. Syn spojrzał na mnie i się uśmiechnął.
Nie wiedziałem, iż można aż tak pokochać kogoś, kto choćby nie jest z nami spokrewniony, powiedział cicho.
Właśnie dojrzewasz, synu, i masz ogromne serce, odpowiedziałam mu.
Czasem życie rzuca naszym dzieciom wyzwania, których nie możemy za nich pokonać Ale niekiedy to właśnie oni rosną i udowadniają nam, jak niezwykłe mają dusze.
Myślałam, iż znam swojego syna. Nie wiedziałam jednak, jak głęboko sięga jego empatia, ile w nim odwagi i jak cichym bohaterem potrafi być.
A wszystko zaczęło się od paczki pieluch w plecaku.
Teraz jest to opowieść, którą z dumą będę powtarzać przez całe życie.
