Zobaczyć na własne oczy Po straszliwej tragedii – utracie męża i sześcioletniej córeczki w wypadku samochodowym – Ksenia długo nie potrafiła się pozbierać. Spędziła prawie pół roku w klinice, nie chciała nikogo widzieć, a czuwała przy niej tylko jej mama, cierpliwie rozmawiając z córką. Pewnego dnia powiedziała: – Ksenia, biznes twojego męża może się niedługo rozsypać, ledwo się trzyma, Eryk ledwo daje radę. Dzwonił do mnie i prosił, żebym ci to przekazała. Dobrze, iż jest uczciwy, ale… Te słowa sprawiły, iż Ksenia na moment się ocknęła. – Tak, mamo, powinnam się czymś zająć, chyba mój Denis ucieszyłby się, gdybym kontynuowała jego dzieło. Dobrze, iż co nieco rozumiem, jakby przeczuwał – przyjął mnie do swojego biura. Ksenia wróciła do pracy i uratowała podupadający rodzinny biznes. Z czasem firma się ustabilizowała, ale Ksenia bardzo tęskniła za zmarłą córeczką. – Córeczko, chcę ci coś doradzić. Weź z domu dziecka dziewczynkę, taką, której pozostało trudniej niż tobie. Ułatwisz jej życie i zrozumiesz, iż to twoje ocalenie – powiedziała mama. Długo rozmyślając nad słowami mamy, Ksenia uznała, iż ma rację. Niebawem pojechała do domu dziecka, choć wiedziała, iż nie zastąpi nigdy swojej biologicznej córki. Arianka urodziła się niemal niewidoma, jej rodzice – oboje z wyższym wykształceniem, z dobrych rodzin – odwrócili się od niej, gdy tylko postawiono diagnozę. Bała się odpowiedzialności, wykazali się podłością i tchórzostwem. Tak dziewczynka trafiła do domu małego dziecka, gdzie nadano jej imię Arina. Dorastała niemal nie widząc świata, ledwie rozpoznając cienie. W domu dziecka nauczyła się czytać, uwielbiała bajki i wierzyła, iż kiedyś pojawi się jej dobra wróżka. Gdy Arianka miała prawie siedem lat, przyszła do niej wróżka – piękna, elegancka, bogata, a jednocześnie głęboko nieszczęśliwa Ksenia. Dziewczynka od razu poczuła, iż jest dobra, choć kilka widziała. Dyrektorka zdziwiła się, po co Kseni dziecko z niepełnosprawnością, ale ona nie chciała nic tłumaczyć, rzuciła ogólnikowe wyjaśnienie, iż ma możliwości i serce do pomagania niepełnosprawnemu dziecku. Wychowawczyni przyprowadziła Arinkę za rękę. Ksenia zobaczyła ją i wiedziała od razu – ta dziewczynka jest “jej”. Była jak anioł – złote loczki i wielkie niebieskie oczy, które jednak nie widziały. – Kto to? – zapytała Ksenia, nie odrywając wzroku od dziewczynki. – To nasza Arinka, – powiedziała wychowawczyni, – wspaniała, delikatna i serdeczna. – To na pewno moja Arianka – zdecydowała Ksenia. Ksenia i Arianka gwałtownie się do siebie przywiązały. Z pojawieniem się dziewczynki w domu Ksenii jej życie nabrało znów sensu. Skonsultowała się z lekarzami – była szansa, iż po operacji Arinka odzyska wzrok, choć musiałaby nosić okulary. Ksenia postanowiła działać – tuż przed szkołą przeprowadzono operację, niestety efekty były umiarkowane. Pozostała nadzieja, gdy dziewczynka trochę dorośnie. Upływały lata. Ksenia kochała córkę, poświęcała jej całą siebie. Firma rosła w siłę, Ksenia była piękna i bogata, nie zwracała jednak uwagi na mężczyzn, cała jej uwaga skupiona była na córce. Arianka wyrosła na niezwykle piękną, dobrą, wdzięczną młodą kobietę, skończyła studia i pomagała mamie w firmie. Ksenia z troską obserwowała otoczenie córki, bała się, iż ktoś wykorzysta jej ufność i zbliży się tylko po majątek. Dawała jasno do zrozumienia, iż na wzbogacenie się kosztem jej córki nie pozwoli. W końcu Arianka się zakochała. Przedstawiała Kseni swojego ukochanego Antoniego, a ta nie dostrzegała w nim niczego niepokojącego, więc pozwoliła im się spotykać. Antoni niedługo poprosił rękę Arianki, przygotowania do ślubu ruszyły pełną parą. Za pół roku, już po ślubie, miała odbyć się ostatnia, kluczowa operacja wzroku Arianki. Antoni był czuły, troskliwy, czasem Kseni wydawał się jednak nieco nieszczery, ale odpychała od siebie te myśli. Przyszli młodzi pojechali do restauracji pod Warszawą, by dograć szczegóły wesela. W środku dnia było tam pusto. Zasiedli przy stoliku, Antoni położył telefon na blacie, po chwili zadziałał alarm w jego aucie, wyszedł więc do samochodu. Gdy był na zewnątrz, zadzwonił jego telefon – nalegał długo, więc Arina odebrała. Usłyszała donośny głos jego matki, przyszłej teściowej. – Synku, mam plan, jak pozbyć się tej twojej ślepej narzeczonej. Moja znajoma z biura podróży trzyma dla was dwie wycieczki w góry. Po ślubie pojedziecie razem, powiesz jej, iż chcesz podziwiać widoki. Pójdziesz z nią na szlak – postarasz się, żeby przypadkowo się poślizgnęła i runęła w przepaść. Sam wrócisz i zgłosisz zaginięcie żony. Zapłaczesz, będziesz żądał, by jej szukano. Znajdą ciało – uznają, iż się poślizgnęła. Nikt za granicą nie będzie się przejmował… Wiem, iż zagrasz zrozpaczonego męża. Twoja teściowa też ci uwierzy. jeżeli zrobią jej operację, nagle wszystko stanie się trudniejsze, dlatego nie zwlekaj. Takie pieniądze nie mogą ci przejść koło nosa. Pamiętaj, synu, sama organizuję te wycieczki, myślę o wszystkim. Arinka, słysząc to, była wstrząśnięta. Jeszcze chwilę temu cieszyła się ślubem, teraz cała jej ufność runęła… Antoni niczego nie słyszał, bo przez cały czas był na zewnątrz. Arina drżała ze strachu, ale starała się opanować. Antoni wrócił, miał poruszoną pozę, bo znów zadzwonił jego telefon. – No co za pech, znowu pilne wezwanie do pracy – rzucił. – Jedź, – odparła cicho Arina. – Poczekam na mamę, wszystko omówimy razem. Kiedy tylko został sama, zadzwoniła do Ksenii: – Mamo, przyjedź natychmiast do restauracji – głos jej drżał. – Córeczko, co się stało, masz taki głos… Zaraz będę – odpowiedziała Ksenia. Ksenia gwałtownie przyjechała i usiadły razem przy stoliku. Arina płakała cicho. – Mamusiu, oni chcą mnie zabić – wyszlochała. – Kto?! – zapytała zszokowana Ksenia. – Antoni i jego mama. Słyszałam to sama! – opowiedziała o wszystkim. Ksenia była w szoku. Czyżby tak się pomyliły co do tego chłopaka? Co robić? Radziły się wspólnie. Nagle zadzwonił Antoni. – I co, Arinka, mama już przyjechała, omówiłyście dekorację sali? – zapytał beztrosko. Kseni opowiedziała mu przez telefon spokojnym, ale stanowczym tonem, iż znają jego i matki plany i żadna górska wycieczka nijak się nie odbędzie. Groziła, iż telefon przekazany policji ujawni wszystko, bo choćby usunięta rozmowa może być odzyskana. Antoni chwilę się jąkał, próbował zrzucić winę na matkę. – Wiem, jesteś łajdakiem, do widzenia – zakończyła Ksenia. Następnego dnia Antoni wyjechał z Warszawy w panice wraz z pieniędzmi matki, a jego matka wybrała się do znajomych w innej części Polski. Szok po zobaczeniu wszystkiego na własne oczy W klinice okulistycznej Ariance przeprowadzono operację. Ksenia była przy niej, zabandażowane oczy jej córki wciąż czekały na odsłonięcie. Ładny młody doktor – dr Andrzej Ignacy, asystował jej, wspierał, operację wykonał doświadczony chirurg. Dr Andrzej wyraźnie okazywał Arinie zainteresowanie, Ksenia obserwowała wszystko uważnie, ale widziała, iż jest romantykiem. Kiedy zdjęto Arinie opatrunki, dostała ogromny bukiet róż od lekarza. Była w totalnym szoku: pierwszy raz zobaczyła świat na własne oczy! Zachwyciły ją czerwone róże i przystojny, wysoki blondyn o szarych oczach. – Jestem taka szczęśliwa, widzę wszystko! – rozpłakała się, a Andrzej przytulił ją do siebie. Arina musiała już zawsze nosić okulary, ale to była drobnostka. Z czasem odbył się piękny ślub Ariny i dr Andrzeja, a po roku przyszła na świat śliczna córeczka z szarymi oczami po tacie. Arina poczuła się naprawdę szczęśliwa – u boku troskliwego, dobrego męża, który nigdy jej nie skrzywdzi. Dziękujemy za przeczytanie, wsparcie i obecność. Powodzenia na życiowej drodze!