Żona i ojciec
Magdalena przez cały czas tylko udawała, iż marzy o poznaniu rodziców Waldka. Po co by jej byli? W końcu nie z nimi przyjdzie jej mieszkać. Ojciec Waldka uchodził za człowieka zamożnego, ale poza podejrzliwością i problemami kilka się po nim Magdalena spodziewała.
Jak już się jednak zdecydowała na ślub, nie wypadało się wycofać.
Magdalena ubrała się skromnie, w tonacji szarości, żeby wyglądać na uroczą dziewczynę z sąsiedztwa.
Spotkanie z rodziną narzeczonego to zawsze coś jak błądzenie we mgle na łódeczce z dziurą w dnie, a gdy rodzice są inteligentni to już prawdziwy test wytrzymałości.
Waldek uznał, iż trzeba ją dodać odwagi.
Nie martw się, Magda, niepotrzebnie się denerwujesz. Tata jest dość ponury, ale potrafi być wyrozumiały. Nic złego ci nie powiedzą, zobaczysz. Polubią cię. Ojciec to trochę dziwak, ale mama to dusza towarzystwa przekonywał ją, stając przed bramą rodzinnego domu w Konstancinie.
Magda tylko uśmiechnęła się, odsuwając z twarzy rozpuszczoną kosmyk. Ojciec smutas, matka pszczółka-robótka. Dobre połączenie, pomyślała ironicznie.
Rezydencja nie wywołała na niej wrażenia. Bywała w bardziej wystawnych domach.
Zostali od razu zaproszeni do środka.
Magdalena nie była specjalnie zdenerwowana. Po co? Ludzie jak ludzie. Pani Elżbieta, matka Waldka, jak już słyszała od niego, całe życie nie pracowała, od czasu do czasu jeździła na wycieczki z koleżankami, ale nic szczególnego. Ojciec, Henryk, choć miał minę nietęgą, był człowiekiem cichym. Ale to imię… Zabrzmiało jej znajomo.
Weszli
I Magda zamarła w progu. To był koniec. Z Elżbietą nie miała nic wspólnego, ale Henryka rozpoznała od razu. Nieczęsto się widywali, ale za to zawsze z obustronną korzyścią w barach, hotelach, restauracjach… Oczywiście, żona Henryka ani jego syn nie mieli pojęcia.
No i po ptakach.
Henryk też ją rozpoznał. Przez jego szaro-niebieskie oczy przemknął błysk: zaskoczenie, konsternacja, może coś dużo ciemniejszego jakiś chytry plan. Ale milczał.
Nic nieświadomy Waldek z euforią przedstawił Magdalenę rodzicom.
Mamo, tato, poznajcie Magdę. Moją narzeczoną. Mogłem ją wam wcześniej przyprowadzić, ale ona jest taka nieśmiała!
O Boże…
Henryk wyciągnął rękę.
Jej uścisk był mocny, wręcz szorstki.
Miło mi, Magdaleno powiedział, a w jego tonie drżał cień… czegoś, czego Magda nie zdołała od razu rozpoznać. Może gniewu. Może ostrzeżenia. Albo…
Magdalena czuła napięcie, czekała, aż Henryk zdradzi jej przeszłość.
Mnie także bardzo miło, panie Henryku podjęła grę, starając się brzmieć naturalnie. Uścisnęła jego dłoń, czując przypływ adrenaliny. Co teraz będzie?
Ale nic.
Henryk wykrzesał z siebie coś, co miało udawać uśmiech, i odsunął jej krzesło przy stole.
Być może planował ją skompromitować później…
Ale nie. Nic się nie działo.
Wtedy dotarło do Magdy on też się nie wyda. Bo gdyby się przyznał, pogrążyłby siebie.
Po chwili atmosfera się rozluźniła. Elżbieta opowiadała o dzieciństwie Waldka, a Henryk przyglądał Magdalenie, pytając o jej pracę. Oczywiście, doskonale ją znał. Jednak jego ironia już nie robiła na niej wrażenia. Potrafił choćby zażartować, a Magda, ku swojemu zaskoczeniu, śmiała się z jego żarcików podszytych jednak aluzjami zrozumiałymi tylko dla nich.
Na przykład, kiedy powiedział:
Pani Magdo, przypomina mi pani jedną dawną znajomą z pracy. Była bardzo błyskotliwa. Z każdym potrafiła się dogadać. Z każdym.
Magda nie straciła rezonu:
Każdy ma swoje talenty, panie Henryku.
Waldek, szczęśliwy narzeczony, patrzył na Magdę rozanielonym wzrokiem, nie rozumiejąc żadnych podtekstów. Kochał ją naprawdę. I to było najważniejsze. I najsmutniejsze. Dla niego.
Później rozmowa zeszła na podróże i Henryk spojrzał na Magdę:
Ja lubię odludne miejsca. Żadnego rozgardiaszu. Tak żebym mógł posiedzieć, poczytać. A pani, Magdaleno, co lubi?
Podchwytliwe pytanie.
Ja lubię gwar, zabawę, ludzi. Czasem warto być ostrożnym, bo nie brakuje czyichś uszu odpowiedziała, nie pozwalając się podpuścić.
Zdawało się, iż Elżbieta na ułamek sekundy coś zauważyła, zmarszczyła czoło, ale gwałtownie odegnała nieprzyjemną myśl.
Henryk wiedział, iż Magda nie szuka ciszy. I wiedział dlaczego.
Wieczór zbliżał się ku końcowi, pora była się zbierać do snu. Henryk przytulił Waldka.
Synu, uważaj na nią. Jest… wyjątkowa.
Brzmiało to jak komplement i drwina. Nikt poza Magdą nie zrozumiał.
Magda poczuła, jak powietrze w pokoju raptem staje się lodowate. Wyjątkowa. Właśnie takie słowo wybrał.
***
W nocy, gdy dom spowijała cisza, Magda nie mogła zasnąć.
Leżała, myśląc o zaskakującym spotkaniu i o tym, jak żyć z tą nową wiedzą. Perspektywa była marna: Henryk raczej nie spał, jak ona. On z powodu spotkania, ona z powodu rozmowy, która ją czekała. W ogóle było jej nieswojo.
Cicho wstała, narzuciła na siebie szarą bluzę od dresu, wyślizgnęła się z pokoju. Na schodach celowo stukała lekko, żeby w razie czego Henryk wiedział, gdzie jej szukać. Na taras wyszła akurat pod jego czujne oko.
Nie przyszło jej długo czekać.
Nie śpisz? odezwał się za plecami.
Jakoś nie mogę zasnąć odpowiedziała.
Poczuła ulotny zapach jego perfum.
Przypatrywał się jej.
Czego chcesz od mojego syna, Magdo? Wiem, jaka jesteś. Wiem, ilu takich jak ja przewinęło się przez twoje życie. I wiem, iż zawsze chodziło ci o pieniądze. Zresztą nie kryłaś się z tym zbytnio. Cenę podawałaś chętnym wprost. Po co ci Waldek?
Nie zamierzała być miła.
Kocham go, panie Henryku odpowiedziała, ocierając się o kpinę.
Nie uwierzył.
Ty? Miłości? Żartujesz. Wiem, kim jesteś. Powiem Waldkowi wszystko. O twojej przeszłości, o tym, co robiłaś. Myślisz, iż wtedy ożeni się z tobą?
Magda podeszła tak blisko, iż mogła dotknąć jego twarzy.
Opowiadaj, Henryku. Ale pamiętaj, wtedy twoja żona pozna naszą tajemnicę.
To…
To nie szantaż, tylko wzajemność. jeżeli zdradzisz okoliczności naszego poznania, nie zataisz też tego, co się między nami wydarzyło. A ja chętnie rozwinę historię.
To nie to samo…
Naprawdę? Spytaj żony, co o tym sądzi.
Henryk zamilkł. Próbował zastraszyć Magdę, ale przegrał. Oboje zostali zapędzeni do kąta. Oboje zgrani do tej samej łódki.
Co zamierzasz powiedzieć Elżbiecie?
Wszystko. Waldkowi też. O obowiązkach rodzinnych i nadgodzinach, które kończyły się w moim pokoju. Nic nie mam do stracenia. Chcesz ratować syna śmiało.
Trudny wybór.
Wybić synowi małżeństwo z głowy to zaprosić żonę do sądu o rozwód.
Nie zrobisz tego.
Ja? Nie zaryzykuję? Magdzie zakręcił się w głowie śmiech. On może, ona nie? Nie zaryzykuję, jeżeli ty też zamilkniesz o mojej interesowności, kiedy sam masz do ukrycia taką bombę. Poza tym Elżbieta wysoko ceni… wierność.
Dawno temu pił z Magdą za swoje winy, płacząc: Ona taka dobra, a ja świnia. Nigdy mi nie wybaczy. I naprawdę nie wybaczy. Sprawa była więc jasna.
Magda nie blefowała.
Dobrze powiedział z trudem nikomu nic nie powiem. Ty też nie. Zapomnijmy.
Dlatego Magda spała spokojnie. On miał do stracenia więcej.
Jak chcesz, panie Henryku.
Rano opuszczali dom rodziców Waldka. Pod nienawistnym spojrzeniem przyszłego teścia, Magdalena żegnała się z Elżbietą wręczającą jej buziaka w policzek i szepczącą córeczko. Henrykowi aż powieka drgnęła.
Dusiła go myśl, iż nie może ostrzec syna, a boi się wystawić siebie. Straci Elżbietę straci nie tylko żonę, ale i solidny kawałek majątku. Wiedział, iż ona nie odejdzie z pustymi rękami. I syn mu nie wybaczy…
Gdy wrócili po dwóch miesiącach na dłuższy, dwutygodniowy urlop, Henryk unikał Magdy jak ognia, tłumacząc się niekończącymi się sprawami. Ale kiedy raz został sam w domu, ciekawość zwyciężyła. Zaczął przetrząsać torbę Magdy kosmetyczka, organizer, notes… Aż nagle zobaczył biało-niebieski patyczek. Test ciążowy. Dwie grube kreski.
Myślałem, iż katastrofa to ślub mojego syna z… Nie, to jest katastrofa! wyjąkał, wkładając test z powrotem.
Nie zdążył zamknąć torby Magda już stała w progu.
Ależ nieładnie buszować po cudzych rzeczach rzuciła z przekąsem. Ale wyglądała na niewzruszoną.
Henryk nie pudłował:
Jesteś w ciąży z Waldkiem?
Magda podeszła, delikatnie zabrała torebkę z jego ręki, spojrzała w oczy i powiedziała:
Popsuł pan niespodziankę, panie Henryku.
Henryk dostał szału. Teraz już Magda na pewno nie odpuści jego synowi. Teraz jeżeli cokolwiek powie, wszyscy polegną. Pozostaje trzymać język za zębami, choć widząc, w jaki dół wpada Waldek, gotował się od środka.
***
Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku.
Waldek i Magda wychowywali małą Hanię.
Henryk coraz rzadziej ich odwiedzał. Nie chciał widzieć wnuczki, która nie wydawała mu się choćby jego rodziną. Magda zaś wywoływała w nim lęk. Lęk przed jej chłodem wobec Waldka. I przed jej przeszłością.
Znowu.
Elżbieta szykowała się do odwiedzin u syna.
Henryk, nie jedziesz ze mną?
Nie, boli mnie głowa.
Znowu? To już poważny sygnał.
Po prostu jestem zmęczony. Jedź sama.
Henryk znowu symulował migrenę, grypę, zapalenie ucha, ból nóg. Wszystko, byle nie musieć tam jechać. Wziął choćby tabletki na dowód. Nie mógł patrzeć na Magdę. Nie mógł znosić jej obecności. Ale też nie mógł nikomu nic powiedzieć.
Czas wlókł się powoli, pełen lepkich myśli.
Posiedział.
Poczytał.
Aż zorientował się, iż Elżbieta długo nie wraca. Już jedenasta, telefonu nie odbiera. Zadzwonił do Waldka.
Waldku, wszystko gra? Elżbieta już u was była? Bo nie wraca.
Tatku, ostatni raz rozmawiamy! po czym odłożył słuchawkę.
Henryk już miał jechać, gdy pod dom podjechało auto Magdy. Na jej widok otwarcie zbladł.
Po co tu wróciłaś? Mów, natychmiast! szarpał ją za ramiona.
Magda wyglądała na niewzruszoną. Wlała sobie kieliszek czerwonego wina. Na tarasie usiadła jakby nigdy nic.
Katastrofa powiedziała cicho.
Jaka katastrofa?
Nasza. Łączna. Waldek trafił na stronie jakiejś knajpy na nasze zdjęcia sprzed czterech lat. Z imprezy w Zielonym Zakątku, pamiętasz? Tam, gdzie prosiłeś fotografa, żeby nie robił fotek. Ale zdjęcia wiszą na stronie, a Waldek, szukając miejsca na rocznicę, tam wszedł… I się zaczęło. Waldek szaleje, twoja Elżbieta zbiera się do rozwodu. A ja, jak chciałeś, chyba też się z Waldkiem rozstaję.
Henryk siedział z wrażenia na podłodze. Flesz wydarzeń zamigotał mu przed oczami: ta knajpa, ta impreza, ten fotograf… Przeczuwał wtedy, iż skończy się to źle, ale nie sądził, iż aż tak.
Po co przyszłaś do mnie?
Postanowiłam się ulotnić na wieczór. W domu bajzel, Hania z nianią. Chcesz wina?
Podała mu jego własne.
Siedzieli tak, samotnie na tarasie, tylko cykady przerywały ciszę.
Przez ciebie to wszystko powiedział Henryk.
Magda nie podniosła wzroku.
Mhm.
Jesteś nieznośna.
Tak. To prawda.
choćby Waldka ci nie żal.
Trochę żal. Ale bardziej siebie.
Kochasz chyba tylko siebie.
Nie zamierzam polemizować.
Nagle ujął jej podbródek, spojrzał w oczy.
Wiesz, iż nigdy cię nie kochałem wyszeptał.
Dobrze mi z tym.
***
Rano, gdy Elżbieta wróciła, gotowa mimo wszystko przebaczyć mężowi i poświęcić dla niego sporą część swych nerwów zastała Magdalenę i Henryka razem. Śpiących jeszcze, jakby nic ich nie łączyło.
Kto tam? obudziła się Magda.
Ja odpowiedziała Elżbieta, patrząc, jak jej świat odpływa gdzieś w ciemność.
Magda spojrzała na nią z dziwnym spokojem. Henryk ocknął się chwilę później, ale już nie poszedł za żoną.
