Żona mojego brata, będąca w ciąży z czwartym dzieckiem, żądała, byśmy oddali im nasze dwupokojowe mi…

To było już tak dawno temu, a jednak do dziś pamiętam tamte wydarzenia, jakby wydarzyły się wczoraj.

Z mężem jestem po ślubie od ponad dziesięciu lat. Mieszkaliśmy wtedy w dwupokojowym mieszkaniu w Warszawie, na które spłacaliśmy jeszcze kredyt. Oboje pracowaliśmy i staraliśmy się odłożyć trochę oszczędności. Mimo upływu lat nie zdobyliśmy się na odwagę, by mieć dzieci. Chcieliśmy najpierw stanąć stabilnie na nogach.

Mój brat Andrzej również był już żonaty. Z żoną Helą i dziećmi tłoczyli się w kawalerce na Pradze. Andrzej pracował na dwa etaty i dodatkowo jeszcze dorabiał, żeby jakoś związać koniec z końcem. Hela nie pracowała; dzieci rodziła jedno za drugim, jakby to była jakaś taśmowa produkcja: trójka już była, czwarte w drodze, a i piąte planowała.

Do tego kredyty na sprzęt do domu pralka, lodówka, telewizor. My z mężem, ile mogliśmy, wspieraliśmy ich finansowo albo pomagaliśmy zakupami. Czasem Andrzejowa żona potrafiła z pretensjami czegoś się domagać, jakbyśmy byli jej coś winni, zamiast poprosić po ludzku.

Wtedy musiałam stawiać granice. Nie raz kończyło się to obrażeniem się na kilka tygodni, po czym wracali z kolejną prośbą na ustach.

Pewnego dnia Hela wystrzeliła ni stąd, ni zowąd:
Ponieważ wy z mężem nie macie dzieci, a my niedługo będziemy mieli czwórkę, musicie oddać nam swoje mieszkanie.

Patrzę na nią zdziwiona i mówię:
A co my mamy zrobić? Przenieść się do waszej kawalerki?

Ona na to, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie:
Nie, wy wynajmiecie mieszkanie, a my się tu wprowadzimy!

Kiedy planujecie się przenieść do Warszawy? spytałam już rozdrażniona.

No kiedy się wyprowadzicie? dopytywała bez wstydu.

Byłam w szoku, aż cisnęło się na usta, żeby odesłać ją do psychiatry, by zaczęła leczyć swoje pomysły.

Wyszła z trzaskiem drzwi, rzucając przy tym groźbę:
To ja usunę ciążę i to będzie twoja wina!

Jeszcze tego samego dnia potajemnie to zrobiła. Była dopiero w trzecim miesiącu ciąży.

O drugiej w nocy zjawił się mój brat, awantura była gotowa. Mąż od razu go uspokoił i zapytał, co się stało. Opowiedziałam wszystko od początku do końca. Mój mąż, w tamtych czasach, w chłodny i stanowczy sposób, ochlapał brata zimną wodą, by przywrócić mu rozum, i po chwili wyrzucił za drzwi.

Od tamtej nocy już nie mam brata. Tak to się skończyło.