Zorganizowałam huczne przyjęcie na piętnaste urodziny mojej pasierbicy, a jej ojciec wrócił do byłej żony Dziesięć lat. Przez dziesięć lat wychowywałam to dziecko jak własne. Zmieniałam pieluchy, gdy była malutka. Odprowadzałam ją na zajęcia tygodniami. Pomagałam w nauce, uczyłam dbać o siebie, tuliłam, gdy przeżywała pierwsze rozczarowanie. Mówiła do mnie „mamo”. Nie „żona taty”. Nie „macocha”. Po prostu mama. Na jej piętnaste urodziny przygotowywałam wszystko od miesięcy — wynajęłam salę, zamówiłam sukienkę, zadbałam o muzykę i poczęstunek dla wielu gości. Wydałam oszczędności, bo wierzyłam, iż warto. To było moje dziecko. Przynajmniej tak wtedy myślałam. Na trzy tygodnie przed przyjęciem pojawiła się biologiczna mama. Kobieta, której nie było przy niej przez lata — żadnego wsparcia, telefonu, obecności. Nagle stanęła w moim domu, roztrzęsiona, zapewniając, iż chce zacząć wszystko od nowa. Powinnam była się domyślić, iż coś jest nie tak. Ale uwierzyłam. W dniu urodzin przyszłam wcześniej, dopinałam ostatnie szczegóły. Sala była gotowa: udekorowana, wszystko na miejscu. Gdy upewniałam się, czy wszystko się zgadza, ktoś dotknął mnie w ramię. Powiedziano mi, żebym lepiej wyszła. To „rodzinny moment”, stwierdzili. Że nie mam tam miejsca. Próbowałam tłumaczyć, iż wychowałam to dziecko. Że zapłaciłam za całą uroczystość. Ale moje słowa nic nie zmieniły. Mężczyzna, z którym dzieliłam życie przez tyle lat, powiedział tylko, iż „tak będzie najlepiej dla dziecka”. Nie płakałam. Nie krzyczałam. Po prostu wyszłam. Tej samej nocy pakowałam rzeczy w kartony, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Było późno. Otworzyłam. Ona stała tam — w swojej urodzinowej sukience, zapłakana, zmęczona. „Odeszłam,” wyszeptała. „Nie mogłam tam być bez ciebie.” Próbowałam mówić, iż powinna być z rodzicami, ale tylko mnie objęła i szepnęła: „Ty jesteś moją mamą. Znasz mnie najlepiej. Zawsze byłaś przy mnie.” Przytuliłam ją mocno. Opowiedziała mi, iż kiedy dziękowano „rodzinie”, zapytała gdzie jestem. Powiedzieli jej, iż to ja nie chciałam przyjść. Wtedy powiedziała prawdę — przy wszystkich. I odeszła. Została ze mną. Oglądałyśmy filmy do późna, jadłyśmy pizzę, rozmawiałyśmy. Pierwszy raz od dawna poczułam spokój. Następnego dnia rozdzwonił się telefon. Nie odbierałam. Po kilku miesiącach wszystko się zakończyło także formalnie. Zaczęłam nowe życie. Ona uczyła się dalej i wybrała, żeby zostać przy mnie. Sukienkę wiesza w szafie. „Żeby pamiętać dzień, w którym wybrałam swoją prawdziwą rodzinę,” mówi. I czasem zastanawiam się: Kto tak naprawdę kogo zostawił tamtego dnia?